248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Queeste
4. Iets nieuws
Door: lady vi
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

“Au!”
Met een van pijn vertrokken gezicht bleef Marit verbaasd op de grond zitten. Dat had ze – vrij letterlijk – niet zien aankomen. Ze wreef over haar pijnlijke heup en probeerde voorzichtig haar ledematen te bewegen. Gelukkig was ze niet op haar hoofd terecht gekomen. Na een paar bewegingen kwam ze langzaam overeind.
“Dank U Heer,” fluisterde ze zacht. “Ik had veel beroerder terecht kunnen komen.”
Nu die woorden eruit waren, besefte ze ook dat ze al die eerdere gedachten en gevoelens niet bij Hem gebracht had.
Terwijl ze haar smartphone uit de goot viste en het zand eraf veegde, zuchtte ze diep.
“O Vader... doe ik het weer! Betrek ik U weer niet in wat mij bezighoudt...”
Voorzichtig stapte ze haar fiets weer op, die behalve een slag in het voorwiel gelukkig weinig averij had opgelopen. Onbewust vormden zich woorden in haar mond en algauw merkte ze dat ze aan het neuriën was.
Mogen de woorden van mijn mond en de overleggingen van mijn hart U welgevallig zijn.
Daar had ze de laatste tijd maar weinig van gebakken...

Het laatste stuk naar huis kwam ze zonder kleerscheuren door. Marit zette haar fiets in de berging, en liep naar de voordeur.
“Mauw!”
Er kwam een blij geluidje van achter de kliko.
“Socri! Heb jij de hele dag buiten gezeten, arme poes?”
Een slanke lapjespoes met de naam Socrates – uit luiheid meestal afgekort tot Socri - kwam spinnend op haar baasje af.
Marit bukte om het beestje te aaien, wat haar een pijnlijk “au” opleverde.
“Kom maar gauw binnen poes, het vrouwtje heeft een warme kruik en een tube arnicazalf nodig... en een grote pot thee en een reep chocola.”
Samen gingen ze de deur door, en algauw werden ze begroet door Aristoteles, een grote grijze kater die waardig door de kamer schreed om hen kopjes te geven.
“Dag lieve Arremans,” fluisterde Marit en ze kroelde even met hem. Hè, wat een rust ineens. Thuis...

Stijfjes van de valpartij liep ze naar de keuken, waar ze werktuigelijk het theewater opzette, een zakje winterglow uitzocht en begon te knabbelen aan een groot stuk Tony Chocolony – met de onvermijdbare hazelnoten waar ze zo dol op was. Even later zat ze in haar schommelstoel en nam voorzichtig slurpend slokjes van de nog iets te hete thee. Ze voelde haar lichaam ontspannen, zeker toen Socrates bij haar op schoot sprong en zich aan liet halen.

Pling
Het geluidje van haar mobiel deed Marit opschrikken uit de knuffelpartij.
Het chat-icoontje van wordfeud lichtte op. Een berichtje van Jasper? Ze pakte haar mobieltje van de salontafel.
'Ja hoor, zusjelief,' schreef haar broer. 'Weer even je voorliefde voor mooie woorden laten zien zeker? 82 punten! Dat haal ik nooit meer in!'
Marit glimlachte even. Jasper had gelijk. Ze had altijd een voorliefde voor mooie woorden gehad. Waarom zou je zoektocht zeggen als het ook queeste kon zijn? Of herinnering als je memoires had? Mooie woorden uitspreken was als schilderen, vond Marit.
“Met jouw scherpe blik weet je vast nog wel te scoren, broertje,” reageerde ze.
Er kwam niet direct een reactie, maar Marit voelde wel weer de lading.
Queeste, dat woord. Daar was het allemaal mee begonnen. Of niet? Was het er allemaal al, die gevoelens, en had dit woord het alleen maar aan het rollen gebracht?

Ze stond op en liep naar de hoek van de kamer, waar op een boekenkastje een mooie fotolijst stond. Voorzichtig, bijna teder bracht Marit haar vingertoppen naar de glasplaat. Twee gezonde, nog jonge gezichten lachten haar toe, vanuit een prachtige omgeving vol bergen.
“Papa, mama,” fluisterde ze. “Ik mis jullie zo. Ik weet niet zo goed meer wat ik moet doen...”
Naast de foto lag haar panfluit. Ze pakte het instrument op en gleed met haar vingers langs het gladde bamboe. Haar lippen vonden de rand en ze begon te spelen.
Pas halverwege vielen de woorden haar op. Het was één van de liederen die op de begrafenis waren gespeeld.

God wijst mij een weg als ik zelf geen uitkomst zie
Langs wegen die geen mens bedenkt,
Maakt Hij mij zijn wil bekend
Hij geeft elke dag nieuwe liefde, nieuwe kracht
Als ik mijn hand in zijn hand leg, wijst Hij mij de weg

Al moet ik door de wildernis, Hij leidt mij
En toont mij een rivier in de woestijn
Alles zal ooit vergaan, maar zijn liefde blijft bestaan
En Hij maakt iets heel nieuws vandaag.


Ze kon niet verder spelen, want de tranen stroomden over haar wangen en haar keel voelde pijnlijk dik.
Was dat het? Was dat die queeste, was het tijd om op zoek te gaan naar iets nieuws?
“God,” stamelde ze zachtjes. “Wilt U me dan de weg wijzen, zoals het lied zegt? Want ik zie zelf geen uitkomst meer... Ik hoorde bij papa en mama, en die heeft U weggenomen. Ik hoorde bij Jasper, en die ging trouwen met Melanie. En nu weet ik niet meer wie ik ben...”
Gepost op 18-03-2012 om 15:30 uur
63 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Queeste)
Alle verhalen van deze schrijver (lady vi)

Door: EsQuizzy

Mooie post, dit. Veel herkenningspunten, en meteen de titel van het verhaal in een vraag duidelijk.

Onvermijdbare hazelnoten waar ze zo dol op was. Klinkt een beetje tegenstrijdig, maar als je het als woordgrapje bedoelt: hij is wèl leuk!

Verder maar weer. Ik ben benieuwd.



Gepost op 18-03-2012 Om 19:19

Door: EsQuizzy

Nog even één vraag. Heeft ‘zusjelief’ een voorliefde voor mooie woorden, of Marit? Of allebei? Dat wordt mij uit die alinea niet helemaal duidelijk.

Gepost op 18-03-2012 Om 19:22
Eh... o help, is dat niet helemaal duidelijk? Jasper is Marits broer(tje) (en hoe close ze zijn komt later wel), dus Marit is voor hem zijn zusjelief!
Gepost op 18-03-2012 Om 19:28

Door: EsQuizzy
Oooooooo… zit dat zo. Het was me niet duidelijk dat die tekst in het schermpje stond, ik dacht dat Marit dat zei (van zusjelief), in reactie op een nieuw woord van haar zus. Aha. Misschien kun je dat citaat aankondigen om het duidelijker te maken dat die tekst in haar schermpje verscheen?

Want nu dacht ik ècht aan het eind dat Jasper een geliefde van haar was, die uiteindelijk met iemand anders getrouwd was (mij ook al wel eens overkomen, dus zó gek was die gedachte niet).

Maar misschien had je Jasper en dat verband al eerder uitgelegd, dan had ik het vergeten (sorry?).



Gepost op 18-03-2012 Om 19:44
Oh... sorry om dat te horen!
Dat moet een verdrietige herinnering zijn.

Ik denk dat het komt doordat het voor mij als schrijfster al duidelijk was, dat het ging om een broer(tje), dus dan denk ik ook aan niks anders. Ik heb het wat aangepast, is het zo duidelijker?
Gepost op 18-03-2012 Om 20:12

Door: Rapunzel


Hm... op m`n eigen manier... herkenbaar, dit...

Verder, a.u.b.

Gepost op 18-03-2012 Om 22:04

Door: EsQuizzy

#duidelijker: helemaal.

#herinnering: hm tja...

@Rapunzel:

Gepost op 19-03-2012 Om 07:05

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.