248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Queeste
2. Herinneringen
Door: lady vi
Commentaar van de schrijver:
Oh help. Gisteren wist ik nog niet waar dit toe zou leiden, en nu heb ik zoveel ideeën dat ik het liefst de hele dag achter de Mac zou zitten.
Vanaf morgen weer gewoon werken op kantoor, dus minder schrijftijd. Nu dus maar gauw deel 2!
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 2 minuten

Met het onmiskenbare piepende geluid kwamen de stalen wielen van de CityNightLine tot stilstand. Mensen met koffers en tassen keken op de deurnummers en zochten hun juiste rijtuig op. Langzaam liep Marit van achteren naar voren over het perron. De gewone zitrijtuigen, de couchettewagen, de kant met de tweepersoons slaapcabines... Oh kijk, de restauratiewagen! Vage herinneringen aan ontbijtjes met haar ouders in de trein drongen zich aan haar op. Marit wist niet of ze ze wilde omarmen of wegdringen. Ze dwong zichzelf om langzaam door te lopen. De geur van het net nog piepende staal samen met die van noedels, tomatensoep en de stoffen bankbekleding kwam naar buiten. Als ze het al gewild had, kon ze nu geen herinnering meer tegen houden. Ze sloot haar ogen en voelde hoe een golf van beelden haar overspoelde. Mama met een bruin verbrand gezicht. De eeuwige stapel wandelstokken in de hoek van hun couchette. Papa die met haar naar de Lorelei keek, toen vroeger de trein nog de route langs de Rijn had genomen.
‘Waarom moesten jullie die ene keer toch de auto nemen?’ fluisterde ze zacht. Een traan drupte langzaam maar zeker naar beneden en bleef op haar wang rusten.
‘Gutenabend, Fraulein’ klonk plots een stem achter haar. ‘Wollen Sie bitte einsteigen? Wir werden bald abfahren!’
Marit opende haar ogen weer en draaide zich geschrokken om.
‘Entschuldigung,’ zei een vriendelijk ogende jongeman, die haar natte gezicht zag. ‘Ich wusste nicht...’
Marit schudde haar hoofd en haalde haar neus op.
‘Dat kon u niet weten,’ zei ze zonder te haperen in keurig school Duits met een heel licht accent. Al die bergvakanties hadden hun vrucht afgeworpen op dat gebied.
De man glimlachte, maar keek haar bezorgd aan. ‘Gaat het?’ vroeg hij.
Marit knikte en haalde tegelijkertijd haar schouders hulpeloos op.
‘Wilt u nog mee?’ vroeg de man toen opnieuw.
Weer schudde Marit haar hoofd. ‘Ik wil wel... maar het kán niet.’
De man knikte, alsof hij begreep dat ‘kan’ in dit geval misschien meer betekende dan het afwezig zijn van een kaartje, of vakantiedagen.
‘Ik wilde alleen even de sfeer proeven,’ zei Marit zacht. ‘Mijn hart verlangt soms zo naar de bergen. Ik ben er al zo lang niet geweest...’
De jongeman knikte opnieuw. Op dat moment sprong het licht aan het einde van het perron aan, ten teken dat de trein weg kon rijden. Binnen werd een bericht omgeroepen.
‘We moeten gaan,’ zei de jonge man. Nu was het Marit die knikte.
‘Gute Fahrt,’ riep ze hem na.
‘Danke schön,’ hoorde ze nog net toen de deuren dichtsloegen met de bekende klik.
Marits ogen volgden de trein toen hij weg reed. Toen de rode achterlichten allang uit het zicht verdwenen waren, stond ze er nog.
Gepost op 14-03-2012 om 14:57 uur
58 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Queeste)
Alle verhalen van deze schrijver (lady vi)

Door:
Je schrijfstijl is lekker leesbaar, lady vi. Ik ben erg benieuwd wat voor verhaal zich in jouw brein gaat ontvouwen.
Gepost op 14-03-2012 Om 19:38

Door: EsQuizzy

Wow.

Gepost op 14-03-2012 Om 19:55

Door: Rapunzel
Leest heel prettig, lady vi

Mooi geschreven, weer!
Gepost op 14-03-2012 Om 21:49

Door: Yanaika
Heel erg leuk!
Gepost op 15-03-2012 Om 07:20

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.