248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen s2
337 Bliksemflits
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

Pas toen haar evenwicht onherstelbaar verstoord was, had ze beseft wat er gebeurde. In een flits zag ze weer de straat op zich af komen zoals die morgen, op het moment dat GabriŽlle met de fiets was uitgegledenÖ
Tot haar eigen verbazing had haar defensieve reflex prima gewerkt ó al was er dan geen schelp geweest om te sluiten. Een fractie van een seconde had ze zich afgevraagd waarom het dan zo moeilijk was om GabriŽlle motorisch onder controle te krijgen, maar direct daarop was ze tegen de eerste muur aangeklapt en had het vervolgtraject van de ruwe buiteling al haar aandacht opgeŽist.
Versuft lag ze op de zachte vloerbedekking in de gang onder de kapstok bij te komen, toen het geluid van roepende stemmen en een zwaar bonken tot haar doordrong.
ĄGabriŽlle!Ē klonk het, als van ver en onder water, dwars door de felle pijn. Ze moest er maar niet te veel bij nadenken dat ze lucht ademde: dat vond ze nog steeds een bijzonder griezelige gedachte.
Zowel het roepen als het gebonk hield op. Slechts een gedempt spreken van stemmen was nu nog te horen. Ze registreerde dat ze weer kwijlde, maar kreeg het zo gauw niet voor elkaar om GabriŽlles mond opnieuw te sluiten ó ze probeerde te bedenken of en hoe ze op de stemmen moest reageren.
Misschien is daar iemand die GabriŽlle kan helpen, dacht ze. Dat zou wel hťťl welkom zijn onder deze omstandigheden!
Met wat moeite en nog flink wat pijn draaide ze zich op GabriŽlles rug.
Het gaat eenvoudiger als ik er niet te veel bij nadenk, lijkt het wel, bedacht ze nu, in lijn met haar eerdere reflex.
Ze probeerde die theorie maar direct uit op GabriŽlles mond.
ĄAh!Ē ó ze had GabriŽlle op haar lip gebeten! Verder werkte het prima, vond ze.
Nu haar hoofd, dacht ze, waarop ze het zonder problemen optilde en naar de deur keek, waarachter ze tegen het buitenlicht in twee schimmen ontwaarde. Het kostte haar een tel om te beseffen dat ze in het bekende, maar nog steeds ťťnogige gezicht van Rosa en naar het achterhoofd van Tim keek. Het meisje leek iets te mompelen, waarop ze riep: ĄGabriŽlle! Rustig aan doen, jŰh! Denk je dat je kunt opendoen!?Ē
Het besef kwam bij haar binnen als een bliksemflits in een grot bij middernacht: ze verstůnd wat Rosa zei alsof GabriŽlle de taal nog gewoon verwerkte!!! Ze kon een brede glimlach van opluchting niet bedwingen, die direct door Rosa beantwoord werd al drong het meisje aan de andere kant van de doorzichtige deur er nogmaals bij haar op aan dat ze de deur open zou doen. Nu, dat wilde ze wel, maar ze vroeg zich af of het haar zou lukken. Ze had het een paar keer meegemaakt dat GabriŽlle voor iemand opendeed, dus dat leek haar niet moeilijk. Het gemis van het dragende en ondersteunende water was de moeilijkheid: ze vertrouwde haar evenwicht en motoriek hier in de luchtwereld absoluut niet ó en zeker niet meer na die nare val van zojuist!
Gewichtsverplaatsing. Daar kwam het nu op aan. Ze moest zien dat ze weer op GabriŽlles benen kwam te staan.
Op haar gevoel legde ze GabriŽlles ellebogen aan weerszijden op het tapijt; de handen kwamen ergens naast haar heupen te liggen.
Nu afzetten op de bodem, dacht ze, wat haar naar de omstandigheden redelijk snel in een wankel zittende positie bracht, steunend op GabriŽlles handen en voeten. Even keek ze Rosa weer aan, die inmiddels geduldig op haar stond te wachten met een bezorgd bemoedigende glimlach. De grote huidkleurige pleister kwam op Lidhia over alsof het meisje daar geen oog meer had. Ze vond het er eng uitzien, maar minder indrukwekkend dan dinsdag, in het ziekenhuis.
Tim stond nog steeds met zijn rug naar de deur ó ze vroeg zich af waarom. Zou hij zůín afkeer van GabriŽlle hebben gekregen dat hij haar zelfs niet meer wilde aankijken!? Ze wilde wel dat ze hem de hele situatie kon uitleggen voor haar vriendinÖ maar dat kon natuurlijk niet. GabriŽlles vrienden zouden haar nu wel raar gaan vinden omdat ze ineens geen woord meer zou zeggen. Een golf van schaamte overviel haar: zouden ze een luchtlingse Murox erbij gaan halen om GabriŽlle te onderzoeken en behandelen? Of die ŠŠrdige luchtlinge, de vrouw van de grote magister?
Liever die laatste, dacht ze, maar haar onzekerheid over die kwestie maakte dat ze wel bij de voordeur wŤg wilde vluchten in plaats van Rosa en Tim onder ogen te komenÖ
ĄKom Úp, Gabi! Je kýnt het!Ē klonk Rosaís aanmoedigende stem, gedempt door het glas van de deur.
Jawel, dat zŗl wel, dacht ze, maar daarstraks, bůven, kon ik tenminste gewoon gaan zitten! Nķ zit ik op de vlakke bodem! Ze vroeg zich af hoe ze GabriŽlles benen ůůit stevig onder zich moest krijgen.
ĄHoud je anders aan die verwarmingsbuis vast,Ē stelde Rosa voor. ĄOf is die te hťťt?Ē
Lidhia keek naar rechts om Rosaís blik te volgen, en ontdekte dat die beweging vrijwel als vanzelfsprekend was gegaan. Ze zag de glanzende, verticale stang en zuchtte eens: ze wilde die wel beetpakken, maar dat zou betekenen dat ze haar stabiliteit weer zou verliezenÖ
Goed, dacht ze. Zůnder erbij na te denken. Kom op, arm!
GabriŽlles rechterarm schoof zich los van de grond, waarbij Lidhia direct voelde dat GabriŽlles torso uit balans raakte. Om dit te compenseren spande het lichaam schijnbaar spontaan een aantal rugspieren en sloeg zij de arm uit ó hard tegen de stang, die ze direct daarop vastgreep. Ook dŗt ging onbewust.
De leiding was warm, maar gelukkig niet te heet om aan te pakken.
En hij was stevig.
Nu durfde ze wel. Met behulp van de linkerhand trok ze GabriŽlles voeten een stukje dichter naar zich toe, waarbij ze het gewicht van het bovenlichaam aan de stevige provisorische reling liet hangen. Met een flinke dosis concentratie plantte ze de linkerhand naast zich op de vloerbedekking en zette ze kracht op verschillende spiergroepen tegelijk.
Ze wist wat ze wilde.
ĄIk kŗn dit!Ē mompelde ze.
Vijf tellen later stond ze uit te hijgen van de pijnlijke inspanning: wijdbeens, de rechterhand op de knop van de radiator voor ondersteuning, en de linker tegen de deur van het toilet. De deurklink, vlak voor haar, zou nu ůůk wel gaan lukken.
De vijf tellen waarin Lidhia opstond had GabriŽlle gebruikt om bij te komen van haar verbazing over iets anders.
Blijkbaar had Lidhia het zŤlf nog niet in de gatenÖ

Gepost op 09-04-2011 om 14:59 uur
158 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: hope
spannend
Gepost op 09-04-2011 Om 18:36

Door: Levanda
HŤ nee! Nou moet ik wťťr drie dagen wachten... Ik zou willen dat je niet zo vaak met cliffhangers zou eindigen, Esquirrel... Het is behoorlijk irritant. Het was zo lekker om in ťťn keer al die posts na elkaar te lezen... En ik gebruik nu een heleboel puntjes
Anyways, ik denk dat je mijn geklaag maar moet zien als een compliment Blijkbaar wil ik gewoon heel graag verder lezen, en dat is goed, toch?

Geweldig zoals Lidhia langzaam GabriŽlles lichaam onder controlle krijg. Ik hoop dat ze het spreken ook snel leert, want dat is echt een vak apart.
Immers, onze ledematen hebben nog enigzins dezelfde vorm als die van Lidhia, maken ongeveer dezelfde bewegingen (bijvoorbeeld met dingen oppakken enzo), maar praten is een heel ander verhaal... Waterlingen praten immers op een compleet andere manier?
Als het voor Duitsers en Engelsen al moeilijk is om onze g uit te spreken, hoe moeilijk moet het dan voor Lidhia wel niet zijn om al die onbekende klanken te maken?
Gepost op 10-04-2011 Om 10:17

Ik zie het zelfs als en grůůt compliment, Levanda! Dank je wel!!!

=)

Gepost op 10-04-2011 Om 14:07

Door: EsQuizzy

Trouwens, dit is niet echt een cliffhanger. Als je deze post een beetje goed leest kun je dezelfde verbazingwekkende ontdekking doen als GabriŽlle hier.

=)

Gepost op 10-04-2011 Om 14:16

Door: Levanda
Hmm, nee, ik kan het echt niet vinden... Misschien lees ik het te veel vanuit Lidhias standpunt? Misschien is GabriŽlle verbaasd Rosa weer te zien? Of juist Amber?

Je wilt waarschijnlijk geen hint geven, of wel?

Het duurde trouwens ook even voor ik doorhad waarom de titel Bliksemflits was.
Gepost op 11-04-2011 Om 10:05

Nou ja, je zat met je vorige reactie al op het onderwerp, al was het duidelijk dat je niet vanuit GabriŽlles standpunt naar dat onderwerp keek in deze post.

=)

Gepost op 11-04-2011 Om 14:24

Door: Levanda
LIDHIA KAN PRATEN! Mensen, dat ik daar zo overheen gelezen heb! Schandalig...

Maar hoe kan ze de spieren in haar mond wťl onder controlle hebben, maar de rest niet tot nauwlijks? Door dat onderbewuste misschien?
Gepost op 11-04-2011 Om 16:16

Op dezelfde manier wordt wel vaker over belangrijke details heen gelezen. Ik ben erop gaan rekenen naarmate het verhaal verder vorderde.

=)

Gepost op 11-04-2011 Om 16:21

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.