248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen s2
333 Energiek
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Bvvvpbvvvpbvvvpbvv
Met de tranen nog in Gabrilles ogen concentreerde Lidhia zich op de zeurende wekker. Het zwarte schuifje dat aan de zijkant van het vierkante klokje zat en er net bovenuit stak dt moest ze zien in te drukken!
Gabrille zag aan haar eigen starende blik dat de wekker het huidige doel was, maar ze lag op haar zij half op haar ene arm; de andere lag nog onder de dekens bij haar been.
Lidhia tilde Gabrilles linkerarm bruusk op, overzij, met haar elleboog in een haakse bocht naar voren. Ze hoopte die in hr beleving loodzware arm zo van het nog zwaardere beddengoed te ontdoen, maar door de kracht van de beweging schoot het laken aan het voeteneind los. Daardoor kwam het slap over de opgetilde arm te hangen.
Bvvvpbvvvpbvvvpbvv
Uit gewoonte gaf ze een klein zetje met Gabrilles rechterarm om van haar bed los te komen.
Geen effect.
O ja, bedacht ze teleurgesteld. In de luchtwereld werkt dat allemaal anders
Ze deed haar uiterste best om de nog steeds omhooggehouden arm in de richting van de wekker te krijgen, maar dat bleek niet mee te vallen. Dit was deels te wijten aan het feit dat ze de hele arm niet kon zien. Het kostte haar flink wat van Gabrilles lichamelijke inspanning om de blote arm vrij te krijgen. Deze hele wereld leek haar naar beneden te trekken. Hoe kon Gabrille daar toch zo gemakkelijk mee omgaan!?
De arm deed de beide meisjes pijn tegen de tijd dat Lidhia hem onder het beddengoed vandaan had. Inmiddels vormde zich een nieuw plasje mondvocht op het kussen
Bvvvpbvvvpbvvvpbvv
Intussen was Gabrille er volledig van overtuigd dat het haar waterlingse vriendin was die haar lichaam probeerde te sturen.
Lidhia, houd mijn mond dicht of draai mijn hoofd ietsje naar links! dacht ze, wetend dat haar vriendin haar niet kon horen. In Liliao heb je dat hele probleem natuurlijk niet, mijmerde ze daarop verder. Plotseling schoot haar opgeheven arm naar voren, waar haar hand de wekker een gevoelige tik gaf. Het apparaatje klapte achterover en schoof over het nachtkastje heen om er aan de andere kant energiek naast te tuimelen.
Ah! bracht Lidhia geschrokken uit.
Bvvv-POK!
Op het lichte geluid van rollende onderdeeltjes volgde een korte stilte.
Gabrille wenste wel dat ze Lidhia kon laten weten dat dat al een heel oud wekkertje was, en dat het geen probleem was.
Voor Lidhia was dat moment echter heel vervelend: ze besefte dat het nu van hr afhing of Gabrille op tijd bij die enge magister Ter Heerdt zou zijn. Maar als het sturen van Gabrilles arm al zoveel moeite kostte, hoe zou zij het er dan vanaf brengen met die vreemde manieren van voortbewegen, die voor luchtlingen zo natuurlijk en gemakkelijk waren, maar waar zij nog nooit in geoefend had!?
Lopen? Als Gabrille het deed leek het zo kinderlijk eenvoudig
Fietsen? Dat lk toch bijna vanzelf te gaan
Hoe dan ook, ze zou nit op tijd komen als ze de besturing van dit lichaam niet onder de knie kreeg!
Een nare gedachte drong binnen en begon haar te bestoken. Zou zij nu verantwoordelijk zijn wanneer er, zoals die afschuwelijke brief had gedreigd, doden zouden vallen!?
Ik moet bij Gabrilles school zien te komen!!! wist ze. Maar h!?
Aan de wanhopige maar onbeholpen bewegingen die haar lichaam maakte, maakte Gabrille op dat Lidhia probeerde om overeind te komen. Na een aantal mislukte pogingen zakte ze vermoeid terug op het bed. Even lag ze stil toen leek de prinses een meer doordachte benadering te kiezen. Een paar moeizame uitingen van de grove motoriek later hingen haar benen buiten boord.
Nu was haar rechterarm aan de beurt om haar torso omhoog te drukken. Daarbij had Lidhia grote moeite om Gabrilles hoofd mee te laten werken, dat er in eerste instantie maar slap bij bleef hangen. Het overeind komen kostte bijna vijf minuten, waarin Gabrille zich wezenloos ergerde aan het ongecontroleerde kwijlen dat niet alleen haar kussen en matras, maar nu ook haar nachthemd bedroop. Haar rechterwang en haar kin voelden koud en vies aan, maar Lidhia had het in ieder geval voor elkaar dat zij rechtop zat, steunend op haar armen.
Wat is ze eigenlijk met me van plan!? vroeg ze zich af. Ze zal toch niet gaan proberen te lpen, zo?
Plotseling drong het tot haar door dat Lidhia in Liliao gewend was om zonder na te denken uit een raam te zwemmen, of van een dak of een balkon Onder water kn zoiets natuurlijk ook. Maar de prinses zou er toch hopelijk wl bij stilstaan dat ze dat hier, in hr lichaam, absoluut niet kon doen!?

Gepost op 22-03-2011 om 18:41 uur
202 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Tines
Whahahahaha... Ohh, sorry, maar dit is best komisch! Hihihi
Gepost op 22-03-2011 Om 19:10

Giebel. =)

Gepost op 22-03-2011 Om 23:37

Door: hope
Dan beleef jij het lezen van deze post totaal anders dan ik.....
Gepost op 22-03-2011 Om 23:36

Tja, verschil van beleving. Wel grappig dat deze post zo verschillende belevingen oproept.

Gepost op 23-03-2011 Om 08:15

Door: EsQuizzy
Voor de duidelijkheid: ik heb deze post geschreven als een behoorlijk dramatische tenminste, dat is de beleving die ik erbij heb.

Want voor Gabrille, die haar moeder heeft zien springen, is het idee dat Lidhia gewend is zomaar uit een raam te stappen behoorlijk indrukwekkend... En voor haar gevoel is dat risico heel reel en kan ze er helemaal niets tegen beginnen als Lidhia het echt zou gaan doen!

En voor Lidhia is het een heel ander verhaal: die voelt een zware verantwoordelijkheid in combinatie met een totale hulpeloosheid nog afgezien van de vraag hoe het met haar eigen lichaam gaat.

Dat was tenminste mijn insteek bij het schrijven...

Blijkbaar heb ik dat niet duidelijk genoeg overgebracht, al weet ik nog niet wat ik zou moeten veranderen, aangezien hope mijn oorspronkelijke intentie blijkbaar wl oppikte.

Ik sta open voor suggesties.

Gepost op 23-03-2011 Om 14:57

Door: EsQuizzy
Ok, met een paar tips van Roos heb ik een paar kleine aanpassingen aan deze post gedaan. Misschien willen jullie hem nog eens lezen om te kijken of hij nu anders op jullie overkomt?



Gepost op 23-03-2011 Om 19:19

Door: Tines
Nu ik het opnieuw heb gelezen, wetende dat je het eigenlijk heel dramatisch hebt bedoeld, komt het ook al anders over. Ik lees het met een andere bril als het ware... Ik kan niet zeggen dat die veranderingen mij opvallen, maar dat is misschien juist goed? In ieder geval snap ik nu je intentie beter.
Gepost op 25-03-2011 Om 09:05

Nou ja, dramatisch hebt bedoeld... och, zoals ik zei: dat is de beleving die ik erbij heb, en dan komt het woord "komisch" heel vreemd over. =)

Want als ik mij wat verder van de personen terugtrek in deze post en sec naar wat er gebeurt kijk, vind ik het er ook wel grappig uitzien.

Het is de beleving die de meisjes erbij hebben, die niet leuk is.


*bloempje*

Gepost op 25-03-2011 Om 11:17

Door: Rapunzel
Hm gevoel bij het lezen van deze post is moeilijk te omschrijven een poging tot zou denk ik resulteren in: Tsjonge, het was op sommige vlakken al ingewikkeld, maar het wordt nu wel helemaal ingewikkeld

In the mean time leef/lees ik gewoon mee met de belevingen van onze 2 lucht/watervriendinnen.
Gepost op 26-03-2011 Om 20:48

In werkelijkheid is het nog ingewikkelder.

Gepost op 27-03-2011 Om 13:47

Door: Rapunzel
Gepost op 27-03-2011 Om 13:55

Door:
geweldig elkaars lichaam besturen haha
Gepost op 15-07-2011 Om 12:41

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.