248817
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
286 Chocomel
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

Rosa was blij dat ze weer thuis in haar vertrouwde omgeving was, waar ze vertroeteld kon worden door haar ouders. Haar moeder installeerde haar direct bij thuiskomst op de bank met een plaid en, even later, een dampende mok warme chocolademelk op een houten stoof bij haar voeten.
Hrlijk, mam! verzuchtte ze, terwijl haar moeder zich met een kop koffie in de zwartleren draaistoel tegenover haar nestelde.
Fijn om je weer thuis te hebben, meisje, knikte haar moeder haar toe.
Het is hier zo heerlijk rustig, waardeerde Rosa het contrast met het ziekenhuis, waar constant en op de meest onverwachte momenten mensen langs- en binnenliepen. Hier klonken het zachte tikken van de slingerklok en het gestoei van n van haar konijnen met een oud tafelkleed dat over de kooi heen lag. Ze leunde haar ingetapete bovenlijfje voorzichtig iets voorover om bij haar chocomel te kunnen en tikte de volle stenen beker pardoes omver, die met een doffe klap op de verwarmde plavuizen in tween brak. Met een gil van schrik trok ze in een reflex haar voeten omhoog: haar linkersok droop van het hete vocht en de ongecontroleerde bewegingen zetten haar ribbenkast in brand, waarop ze het uitkermde.
Fabinne zette haar koffie scheutig neer en schoot haar dochter te hulp, die ze teder bij de schouders pakte: haar voorhoofd zacht tegen het ingespannen fronsende voorhoofd van het tienermeisje dat haar best deed haar ogen open te houden uit angst voor nog mr van de helse pijn.
Rosa was dankbaar dat haar moeder niet in haar nog gevoelig blauwe schouders kneep.
Langzaam kwam de pijn tot rust. Haar zompige sok voelde al lang koud en klam aan toen ze haar hoofd optilde, haar moeder betraand aankeek en met een heel klein stemmetje zei: Ik dacht cht dat ik die beker hd!
Ik weet het, meisje. Blijf maar zitten, ik pak wel even een theedoek, suste haar moeder, terwijl ze Rosa haar sokken uittrok en opstond.
Een mistroostige Rosa bleef achter op de bank. Ze voelde zich waardeloos. In het ziekenhuis was het haar ook een paar keer overkomen: misgrijpen vanwege het gebrek aan ruimtelijk besef als gevolg van de lompe pleister over haar rechteroog. Maar in het ziekenhuis mocht ze van zichzelf een foutje maken. Dr mcht ze last hebben van haar handicap!
Hier thuis was het iets hl anders tenminste, in haar beleving.
Pas nu ze vol afgrijzen naar de gebroken mok in de lichtbruine plas afgekoelde chocomel zat te kijken, sloeg de mogelijke realiteit haar vol in het gezicht. Dat deed haar nog meer pijn dan haar verwondingen
Nooit meer diepte kunnen zien, spookte het door haar hoofd. Nooit meer in een restaurant eten omdat ik altijd mijn drinken omvergooi! Nooit meer 3D-films kijken! Traplopen op de tast Bang zijn voor stoepranden Niet meer durven fietsen omdat ik geen afstanden kan inschatten en geen snelheden! Nooit een rijbewijs, waarschijnlijk
Zonder er iets tegen te kunnen doen, voelde Rosa hoe de opluchting van haar ontslag uit het ziekenhuis in hoog tempo werd vervangen door een steeds donkerder wordende regenwolk die ze daar wel op afstand had weten te houden. De overweldigende aandacht die uit de massas kaarten van haar familie, haar medeleerlingen en de meeste leerkrachten sprak, had daar flink bij geholpen. Maar nu staarden de helften van haar gesneuvelde beker haar aan als een verlammende, schijnbaar onontkoombare profetie over haar toekomst
Ze wist dat ze buitenshuis over het algemeen bekend stond als een grenzeloze optimiste een beeld dat overeenkwam met haar karakter, en dat ze succesvol in stand hield. Het was juist hier, binnen de veilige muren van haar thuis, dat ze zo nu en dan behoorlijk wat moeite had met de instandhouding van dat schild, dat soms onder grote spanning stond door de onderlinge relatie tussen haar en vooral de oudste van haar broertjes.
En met die zwakte in haar mentale harnas had ze dan k weer grote moeite.
Haar gedachten gleden verder af.
En hoe zou ik eruitzien als de pleister eraf mag? Is mijn gezicht nu voor altijd lelijk geworden? Zal er it nog een jongen zijn die mij leuk vindt? Of gaan ze nou met een boog om mij heen lopen!?
Haar moeder kwam teruglopen uit de open keuken, twee theedoeken en een handdoek in haar handen. Ze hurkte voor Rosa neer, raapte de druppelende scherven op en dumpte ze in de prullenbak. Toen drapeerde ze n van de theedoeken over de plas, waarvan het grootste deel direct werd opgezogen.
Zo, meis, dat was even schrikken. Kom maar even met je voeten, dan droog ik je even af.
Geef maar, mam, zei Rosa kort. Doe ik het zlf wel.
Fabinne stopte middenin haar beweging en keek haar dochter vragend aan: Weet je het zeker?
Rosa knikte stuurs, waarop haar moeder haar de handdoek gaf. Maar dat viel vies tegen: Rosa was behoorlijk lenig, maar ze kreeg het niet voor elkaar haar eigen voeten te bereiken met een gefrustreerde grauw smeet ze de doek op de grond en stond ze op. Zo bruusk als ze durfde liep ze de trap op naar boven, naar haar slaapkamer.
Fabinne zuchtte eens, ruimde de gevolgen van Rosas ongelukje op en besloot haar dochter even rustig stoom af te laten blazen.
Maar dat pakte anders uit.

Gepost op 29-09-2010 om 11:12 uur
206 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Tines
Hm, dit was niet de associatie die ik met chocomel had! Arme Rosa Hopelijk kan ze na deze eerste schok wel wat positiever weer zijn... Het moet even wennen en dat is niet leuk, nee. Nu geen domme dingen doen, Rosa!
Gepost op 29-09-2010 Om 11:23

=)

Welke associatie had jij dan?

En... wat voor domme dingen verwacht je nu van Rosa?

=)

Gepost op 29-09-2010 Om 12:23

Door:
Mooi stukje weer.
Kijk, nu leer ik Rosa echt kennen. Gelukkig valt dat traplopen op de tast weer mee.
Ik heb zon vermoeden dat de spanning tussen Rosa en haar moeder enorm op gaan lopen.
Even afwachten weer.
Gepost op 29-09-2010 Om 11:54

Dank je! =)

Ik weet niet of dat traplopen Rosa k meeviel...

Gepost op 29-09-2010 Om 12:24

Door: Linda
Ouch wat een frustratie moet Rosa voelen.
Gepost op 29-09-2010 Om 12:50

Jah... =(

Gepost op 29-09-2010 Om 13:31

Door: Tines
Ik had meer de associatie die je in de eerste alinea schetste, gevolgd door even gezellig babbelen. Maar het is logisch dat ze het moeilijk vindt om hieraan te wennen.

Rosa zie ik niet snel domme dingen doen, dus ik weet niet wat ze zou doen. Maar misschien reageert ze haar woede af op een manier waar ze later spijt van krijgt.
Gepost op 29-09-2010 Om 14:25

Dank je dat je hier even op in bent gegaan! =)

Jullie input en visie op dingen is voor mij heel belangrijk!

*bloempje*

Gepost op 29-09-2010 Om 17:15

Door: kiezel
Mooi beschreven, EsQ! Je zet Rosa op deze manier heel realistisch neer, met haar gedachten en opkomende worstelingen.

Taalkundig heb ik twee hl kleine dingetjes op te merken:
Hrlijk, mam! verzuchtte ze, ...: Hier moet na het aanhalingsteken sluiten officieel nog een komma komen (http://taaladvies.net/taal/advies/vraag/873; zie eventueel ook vraag 871).

Dr mcht ze last hebben van haar handicap! Bij accentjes vanwege extra nadruk moet dit altijd een `aigu` zijn, dus naar rechtsboven. Ook bij de krte klanken. Komt later nog een keertje terug bij het woordje zlf. http://taaladvies.net/taal/advies/tekst/16

Gepost op 29-09-2010 Om 15:07

Dank je voor het compliment, kiezel!

In beide taalkundige dingetjes ben ik het niet met de Woordenlijst eens. Misschien pas ik het later nog eens aan, maar deze dingen doe ik z akelig consequent (fout volgens de Woordenlijst), dat ik het maar tot mijn eigen stijl verhef.

Wat betreft de aanhalingstekens sluiten-komma: bij geen enkel boek dat ik uit mijn boekenkast trek zie ik dat op die manier gebeuren. Jammer voor de mensen van de Woordenlijst, maar daar trek ik echt mijn eigen stijl. Ik vind het trouwens ook niet mooi staan, zoals ze het daar voorstellen.

Ook wat betreft het klemtoonteken heb ik een mening die blijkbaar niet overeenkomt met wat men daar vindt. Als ik voor mijn werk een tekst schrijf, houd ik me daar inderdaad netjes aan. Voor mijn eigen verhalen volg ik mijn eigen neus.

Jammer voor men, denk ik dan.

Maar bedankt voor het opzoeken en delen! Wordt zeer gewaardeerd!

=)

Gepost op 29-09-2010 Om 17:09

Door: hope
Ik heb het met plezier gelezen. Ik vind het gestuntel van Rosa goed beschreven.
Gepost op 29-09-2010 Om 22:52

Dank je, hope! =)

Gepost op 30-09-2010 Om 10:05

Door:
Rosa gaat vast van de trap vallen omdat ze niet goed de afstand van de treden kan inschatten.
Gepost op 30-09-2010 Om 09:14

Dat is een optie, ja.

=(

Gepost op 30-09-2010 Om 10:06

Door: Levanda
Ik ben het toch met kiezel eens wat de accentjes betrefd Maar het blijft natuurlijk jw verhaal. (kon het niet laten, sorry )

Ik vind dit een geweldige post, inderdaad heel goed beschreven. Ik hoop voor Rosa dat ze toch nog wt (ga ik weer, dit keer niet expres ) zicht overhoudt, als is het maar wazig. Weet uit ervaring dat je prima kunt zien met n goed oog en n oog dat bv. min anderhalf is.
Gepost op 06-04-2011 Om 23:15

Ik ben het dus niet eens met jou, kiezel en de heren en dames van de Woordenlijst wat de accentjes betreft. Ook niet met alleen jou wat betrefd betreft, trouwens (kon het niet laten, natuurlijk). =)

h leest men als hee.
h leest men als... h? =D

Het accent grave levert een korte klank op bij n klinker, het accent aigu een lange klank. Als ik iets t (tee) of te (tuh) of t (afgeleid tuh, anders teh, dus bij voorkeur schuingedrukt te (benadrukt tuh) om verwarring compleet te voorkomen) wazig vindt, zoals overal accent aigu, probeer ik het te verduidelijken. De geldende regel "overal accent aigu" beperkt teveel in mijn beleving: je verliest enorm aan expressieve mogelijkheden. Op mijn manier kan ik veel meer verschillende klanken en nadrukken weergeven. Dus ze mogen van mij de pot op bij de Woordenlijst, wat dit betreft. Ik geef mijn expressiviteit niet prijs voor hun uniformiteit.

=)

Gepost op 07-04-2011 Om 10:10

Door: EsQuizzy

Enneuhm... bedankt voor de complimenten!



Gepost op 07-04-2011 Om 15:01

Door:
ik hoop zo dat het meevalt met dat rechteroog
Gepost op 14-07-2011 Om 21:18

Jah, ik k!

Gepost op 15-07-2011 Om 20:42

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.