248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
273 Overwicht
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

Het resultaat was ogenblikkelijk en onmiskenbaar: de mobiele wezentjes lieten direct los om ergens anders een veilig heenkomen te zoeken, het liefst gesloten. Van de vaste levensvormen overleefden de meeste de directe aanval niet, tenzij ze over de mogelijkheid beschikten om zich snel genoeg te sluiten.
Bruisend verging het hout van de scheepsromp waar het met de ioloy in contact kwam tot een vlokkige massa met een weeë geur. De lome beweging van het water trok de onaangenaam smakende wolk gestaag met zich mee. Toch zou het resultaat van Ishtarans experiment ook zonder die verversende stroming duidelijk genoeg zijn. Binnen twee minuten was de romp doorgevreten, en al na drie kon een volwassen waterling zijn hoofd door het ontstane gat steken.
„Dat is duidelijk genoeg,” vond Silvaeo. „Dank u voor deze troebele demonstratie die niets aan helderheid te wensen overlaat, medica.”
„En dit was slechts een klein wolkje ioloy,” verzuchtte Ishtaran. „Daarbij, het was slechts een mild mengsel… Met een dosis sterke ioloy is wat wij hier zien een eenvoudige zaak…”
„…voor slechts één waterling,” voegde Korfos aan die ontnuchterende conclusie toe.
„Inderdaad, generaal,” gaf Ishtaran toe. Het was eenvoudig te zien dat haar eigen conclusies de medica behoorlijk dwars zaten.
„Wij kunnen niets meer voor deze luchtlingen betekenen,” bromde Silvaeo. „Generaal? Laat de stoffelijke overschotten respectvol bijeenbrengen om ze met zware stenen te bedekken.”
„Jazeker Sire,” salueerde Korfos. „En wat moet er met de lading van het drijftuig gebeuren?”
De koning gaf hem een fijn glimlachje.

Gabriëlle had Lidhia’s reflex niet nodig om zich wezenloos te schrikken. De manier waarop die reflex zich uitte deed er echter wèl een flinke schep bovenop.
Lidhia had zich met links afgezet op de bodem om zich om te draaien. Daardoor had ze haar linkerarm nog voor zich op het moment dat ze oog in oog kwam te liggen met de onverwachte waterling boven haar, waar ze enorm van schrok. In een ongecontroleerde reactie haalde ze uit.
Hard.
Achter het spoor van imploderende belletjes dat haar arm door het water trok voelde ze èrgens een moment van weerstand, gevolgd door een verraste schreeuw.
Was ik dat? vroeg ze zich in paniek af terwijl haar rug haar onvriendelijk herinnerde aan haar ontmoeting met de haai.
„Uuuhhhhhhnn!!!”
Dàt was Rehinor, herkende ze zijn stem in die kreun terwijl zijn blauw met rode luminescentie opkwam. Ze vroeg zich af of ze haar angst voor hem zou kunnen camoufleren — en zo ja: hoe. Intussen merkte ze op dat ze zich niet in het paleis bevonden. Dat detail schroefde de spanning in haar maagstreek nog een paar slagen verder omhoog.
„Aaah,” deed Rehinor, die zijn kaak voorzichtig betastte. Toen voer hij tegen haar uit: „Waarom slá je mij, domme schelp?”
Lidhia knipperde met haar ogen: „Wà…!?”
‘Schelp’ was een bijzonder denigrerend scheldwoord dat minder verfijnd aangelegde mannelijke waterlingen nogal eens gebruikten voor hun vrouwelijke soortgenoten. Ze had het in de stad vaak genoeg gehoord, en zich als kind nogal eens afgevraagd waarom watermannen dat gebruikten: zij hadden toch zeker zèlf óók een schelp? En toen ze die voor haar heel logische vraag eens in al haar onschuld aan tafel gesteld had, had ze zich over de vreemd opgelaten reacties van de aanwezigen verbaasd. Na de maaltijd had haar moeder haar even apart genomen om haar voorzichtig uit te leggen waar dat scheldwoord feitelijk op sloeg…
Ondanks de vreemde situatie waarin ze zich nú bevond gloeiden haar wangen tòch weer, nu ze dat woord zèlf te incasseren kreeg.
„Ja, neem me niet kwalijk hoor,” verdedigde Rehinor zich. „Maar ik verwacht geen kaakslag van mijn zusje!”
„Ik wil naar huis,” wist Lidhia er met grote moeite uit te piepen.
„En het was nog hàrd ook! …Ik breng je zó naar huis, Lidhia,” beloofde Rehinor direct nadat haar uitspraak tot hem doordrong.
„Ik wil nú naar huis,” verduidelijkte Lidhia haar wens. Gabriëlle voelde heel duidelijk aan dat Lidhia niet eens verwàchtte dat Rehinor die wens in vervulling zou laten gaan.
Rehinor haalde eens diep water en zei zacht maar dwingend: „Je verdenkt mij ervan dat ik dat vreemde geval heb laten zinken, nietwaar?”
Lidhia staarde hem aan; probeerde uit alle macht om geen enkele reactie te geven, wat nogal moeilijk was omdat ze zo trilde.
„Ik merk het aan je,” ging Rehinor verder. „Je bent niet alléén verdrietig om die luchtlingen.”
Nee, vind je het gèk? dacht Gabriëlle nukkig, die een eigenaardig bekend aandoende ondertoon van dreiging proefde in de situatie.
„Ik zie het aan je — ik proef je angst,” ging Rehinor verder. Lidhia wist dat ze het niet zou kùnnen verbergen. Het was goed mogelijk dat Rehinor haar angst letterlijk in het water proefde…
„Maar je móét begrijpen dat ik onschuldig ben, al is alle schijn in jouw ogen tégen mij,” verklaarde haar broer. „En aangezien onze vader ons laatst nog de les heeft gelezen over het achterhouden van belangrijke informatie, ga ik er vanuit dat je hem zult vertellen dat je mij verdenkt.”
Net als Ter Heerdt, dacht Gabriëlle. Nu gaat hij haar nog banger maken… niets zeggen, hoor Lidhia!
Al trilde Lidhia’s lichaam onbeheersbaar, ze zei nog steeds niets. Ze wist ook niets te zeggen dat haar enig overwicht zou kunnen geven.
„Kun je je voorstellen wat het voor een onschuldig iemand moet zijn om ergens de schuld van te krijgen wat hij niet gedaan heeft? Kun je je indenken wat dat kapot kan maken, zusje?”
Daar hoefde Lidhia weinig moeite voor te doen. Ze herinnerde zich levendig de scène bij de zijingang van het Vivaldi College, een moment voordat Gabriëlle die pen uit Elizes hand had geslagen.
„Dat begrijp je wel, hè?”
Lidhia knikte bijna onmerkbaar, maar niet alleen Gabriëlle pikte het op.
Nee, Lidhia! Hij probeert je klem te zetten!
„Goedzo,” vond Rehinor. „Stel je nou eens voor dat onze vader erachter komt dat jij geprobeerd hebt mij zwart te maken door mij de schuld van de dood van al die luchtlingen in de pantserplaten te schuiven? Wat zou dat voor gevolgen hebben? Om nog maar te zwijgen van het feit dat jij dan tòch zult moeten opbiechten dat jij achter dat drijftuig aan bent gezwommen, tegen een direct bevel van onze vader de koning in.”
Gabriëlle voelde het moment dat Lidhia zich gewonnen gaf haarscherp aan. Rehinors woorden hadden de knoop stijver aangetrokken, nu gaf ze die knoop het voordeel van de twijfel.
Oh, Lidhia, verzuchtte ze in gefrustreerde stilte, al was het grootste deel van die frustratie geworteld in haar eigen persoonlijke onmacht.
„Goed,” glimlachte Rehinor. „Ik geloof dat het belang voor het Koninklijk Waterrijk Liliaño je nu wel voldoende duidelijk is, en dat ik je zonder risico voor de rijksveiligheid thuis kan gaan afleveren.”
Hij pakte haar hand en hielp haar overeind.
„O, nog even,” deed hij, alsof hij zich iets herinnerde. „Laten we een afspraak maken. Ik zou het vervelend vinden als mocht blijken dat je de inhoud van ons gesprekje hier naar buiten zou brengen.”
Oh oh, dacht Gabriëlle argwanend. Lidhia’s onschuldige verbazing kwam bijzonder naïef op haar over.
„Laten we even kijken of we een stimulans voor jou kunnen vinden die sterk genoeg is om jou je mond daadwerkelijk te laten houden. Kleine waterlingmeisjes, weet je wel…?”
Die laatste opmerking kon Lidhia niet helemaal volgen, maar Gabriëlle vermoedde uit ervaring dat Rehinor nog een paar emotionele steken onder water op Lidhia’s hart zou gaan afvuren.
Ik lust je rauw, blies ze vanuit haar machteloze hoekje in Rehinors richting.
Nu Ter Heerdt nog, in haar eigen leven!
Die laatste overweging zette alles — vooral haar eigen onmacht — in het èchte perspectief…

Gepost op 22-08-2010 om 16:23 uur
138 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door:
...deze troebele demonstratie die aan helderheid niets te wensen overlaat. Leuke woordspeling.

Verder, je schrijft: Je bent niet alleen verdrietig om die luchtlingen.
Je legt het accent op alleen. Dat wekt de indruk dat er meer waterlingen zijn die verdrietig zijn om de luchtlingen.
Gepost op 23-08-2010 Om 09:46

Dank voor de reactie!

Die zin zou inderdaad die indruk wekken als hij op zichzelf zou staan.

Maar die zin staat in de context van Rehinor haalde ... mij verdenkt.

En daardoor wordt m.i. voldoende richting aan die zin en het woordje ‘alleen’ gegeven.

Ik zal er eens over denken om er ‘alleen maar’ van te maken, dat zou misschien Rehinors intentie iets minder gevoelig maken voor misverstanden.

=)

Gepost op 23-08-2010 Om 09:55

Door: EsQuizzy

Ik heb het geprobeerd.

Bij beide opties (weglaten accenten; weglaten accenten met toevoeging van ‘maar’) komt de nadruk op het woord "luchtlingen" te liggen.

Dit verschuift de betekenis van de zin zodanig dat het impliceert dat Lidhia om meer dan alleen de luchtlingen verdrietig is.
Maar wat deze zin in de oorspronkelijke versie weergeeft, is dat er meer is dan ‘haar verdriet om de luchtlingen’ — namelijk haar angst.

Om die reden laat ik het origineel staan.

Bedankt voor het meedenken!!!



Gepost op 23-08-2010 Om 11:20

Door: Linda
Broers het blijven vreemde wezen. En ik geloof dat ik Rehinor steeds minder mag.

Goed deel weer EsQuizzy! Vraag me nog steeds af hoe het boven water is met de andere luchtlingen.
Gepost op 23-08-2010 Om 12:13

Door: EsQuizzy

Nou alsjeblieft niet alle broers over één kam gaan scheren, hè, Linda?



Dank voor het compliment!

De andere luchtlingen?
Hier heb je ze:


Gepost op 23-08-2010 Om 12:23

Door: Tines
`al na drie kon een volwassen waterling zijn hoofd...` Drie wat?

Indrukwekkend. En goed dat Gabriëlle de parallel met haar eigen probleem ziet. Hopelijk beseft ze zich dat het doel dat Rehinor en Ter Heerdt hebben niet overeind mag blijven!
Gepost op 23-08-2010 Om 16:39

Drie: lees nu eens de hele zin?

Dank je voor je reactie, Tines!

Gepost op 23-08-2010 Om 18:07

Door:
Drie minuten, tines. Binnen twee minuten was de romp doorgevreten en na drie....
Gepost op 23-08-2010 Om 18:05

Kijk. Daarin ben ik dus anders. Ik stel een wedervraag, jij geeft het antwoord!

Ik vindt het leuk om mensen zelf hun ontdekkingen te laten doen.

=D

Maar je hebt helemaal gelijk, Kraanthia.

=)

Gepost op 23-08-2010 Om 18:09

Door: EsQuizzy

Euh...

Ik vind, natuurlijk...

Gepost op 23-08-2010 Om 18:10

Door:
Hoezo wedervragen? HoA hoofdstuk 9, EsQ. onderaan.
Gepost op 23-08-2010 Om 18:19

Dat ging niet om mijn verhaal.
Ben jij al uit de olifant?

=)

Gepost op 23-08-2010 Om 18:59

Door:
Jij vindt het leuk om mensen zelf hun ontdekkingen te laten doen? Oke. Wat vindt je van deze? EsQ., wat zou je zaterdag graag eten?
Denk eens goed na. Waar dacht jij nou dat ik zin in zou hebben?
Gepost op 23-08-2010 Om 18:24

Als we nou deze vragen wederzijds open laten, ga je mij zaterdag verrassen met jouw favoriete menu.

=P

Gepost op 23-08-2010 Om 19:01

Door:
Maar je hebt gelijk. Ik geef meer antwoorden en jij laat liever vragen bestaan. Daardoor is jouw verhaal ook zo spannend.
Gepost op 23-08-2010 Om 18:27

Welk verhaal?

=)

Gepost op 23-08-2010 Om 19:18

Door: Tines
Weet ik, die had ik wel gezien, maar ik vind het in het nog steeds raar staan dat er niets volgt op die drie.

Wel zou ik me voor kunnen stellen dat het woord `minuut` niet volgt als er stond `en na nog één kon een volwassen waterling...` Hoewel ik ook in dat geval zou prefereren dat je er `minuut` aan toevoegt.
Gepost op 23-08-2010 Om 18:56

„Beter één vogel in de hand, dan tien (vogels) in de lucht.”
„Zoals het klokje thuis tikt, tikt het (klokje) nergens.”
„Eén glas wijn kan hij goed hebben, maar na zes (glazen wijn) vindt hij zijn weg niet terug!”

Volgens mij komt het vreemder over als ik overal de herhaling toepas.

Maar dat is IMHO. =)

Gepost op 23-08-2010 Om 19:12

Door:
Dat had ik ook even toen ik het las Tines. Ik moest ook even teruglezen. En dat haalt een beetje de vaart uit het verhaal.
Gepost op 23-08-2010 Om 19:03

Je moet ook niet snel lezen.

=)

Gepost op 23-08-2010 Om 19:15

Door: hope
Veel te zielig...
Gepost op 25-08-2010 Om 18:40

=(

Gepost op 26-08-2010 Om 10:24

Door: inem
Brr...eng.
Gepost op 27-08-2010 Om 21:54

Door:
jammer dat rehinor haa zou klem et k´hoop dat gabrielle een oplossing heeft hiervoor
dat lidha het misschien toch verteld
Gepost op 14-07-2011 Om 19:14

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.