248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
261 Zichtbaar
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

Wie het ook was, Den Engel kreeg de kans niet om ook maar iets vast te stellen behalve dat zijn of haar gezicht schuilging in het duister onder een met bont afgezette capuchon. En tel slechts kon hij in het onzichtbare gezicht staren voordat de schim zich bruusk omdraaide en om de andere hoek van de muur verdween, waarna Den Engel rennende voetstappen hoorde, bijna direct gevolgd door ritselende struiken. Ook hij kwam nu in beweging; lette scherp op de voetsporen in de sneeuw, die door de volgende windvlaag alweer uitgewist werden waar hij bij stond.
Hij graaide in zijn broekzak en trok zijn rinkelende sleutelbos tevoorschijn, waaraan een speciaal zaklampje bungelde. Het was niet meer dan een metalen staafje dat een ledje, een laserpointer en twee knopjes bevatte. Hij had het ooit als reclamegadget gekregen toen hij een vertegenwoordiger op bezoek had gehad. Nu zou het handig van pas komen.
Hij hurkte en liet de blauwige straal vlak over de resterende sneeuw schijnen. Duizenden minuscule sterretjes kaatsten op evenzovele kristallen en vormden een prachtig miniatuurlandschap met enkele scherp door de schaduw afgetekende kraters: een voetspoor dat de struiken in leidde.
Drheen volg ik je niet, mompelde Den Engel, in lijn met zijn doorlopende vrijstelling aan zichzelf van roekeloze heldhaftigheid. Hij duwde zich met de handen op de knien overeind en keek langs het gebouw in de richting van de straat, waar uitnodigend een lantaarn zijn lichtkrans spreidde.
H! reageerde hij op een nieuwe ontdekking. Opmerkelijk!
Het rooster voor de deur lag netjes op zijn plaats, alsof het nooit overeind gestaan had.
Hij liep naar de deur, waar vele aangedrukte sneeuwvoetstappen welke aanknopingspunten dan ook camoufleerden.
Het maanlicht keerde terug.
Zou hij zijn zaklampje tussen de spijlen door laten spelen? Daarvoor zou hij wl opnieuw moeten bukken
Nee, besloot hij. Te gevaarlijk nu. Er gaat geen brandalarm af in de school, en er is nu tch niets meer aan te doen: de vogel is gevlogen Er is geen reden om mijzelf aan te bieden voor een overval.
Langs de voorkant liep hij om het gebouw heen, om even later het inbraakalarm weer in te schakelen en thuis zijn nachtrust voort te gaan zetten.
Morgen zien we wel verder, fluisterde hij zichzelf toe terwijl hij onder het dekbed kroop, waarbij hij goed oppaste Magdas benen niet met zijn koude voeten te raken.
De slaap zou nog wel even op zich laten wachten.
Hij besloot nog maar eens te zuchten.




Toen de hele stapel uitgezocht was, bleken de waterlingen een verzameling van maar liefst nenvijftig beschreven stenen te hebben gevonden. Vier extra tegels leken ook deel uit te maken van het oorspronkelijke kanti-tablet, al stond er geen tekst op. De opvallende linkerbovenhoek van het tablet noemde als eerste woord de naam van koning Grecadec, wat volgens alle drie de geleerden onomstotelijk bewees dat hij de auteur was van de tekst. Ook was de naam van zijn hofschrijver Gershevy aangetroffen. En n van de fragmenten droeg de complete tekst westelijke gang, tot grote opwinding van Lidhia en niet mindere nieuwsgierigheid van de anderen.



Het was inmiddels wel duidelijk dat het vermoeden van koning Silvaeo juist was: de volledige tekst zou een nieuw inzicht bieden in de achtergrond van het gangenstelsel onder het paleis. Maar Lidhia besefte heel goed dat deze ontdekking voor magister Toenak een nog veel diepere betekenis zou kunnen gaan hebben: het gezicht van haar oude vriend verried duidelijk de glimmende hoop dat de nare geschiedenis van de roddels rond koning Grecadec hiermee opgehelderd zou gaan worden.
Luitenant Lartiyon was op weg gestuurd om een zevental netten op te halen, waarin de stenen vervoerd konden worden. Lidhia was vol van de vondst tot nu toe: zelfs zonder de volledige tekst te kennen was het voor haar een heel avontuur en had ze hoge verwachtingen van het komende puzzelwerk en het uiteindelijke lezen van de complete brief van koning Grecadec, want zo zei ze Dat is het toch?
Hm? reageerde haar vader afwezig.
Een brief? herhaalde Lidhia geduldig.
Ja, in feite kun je dat wel zeggen, ja, antwoordde Silvaeo, die eigenlijk al lang niet meer actief luisterde naar zijn dochtertje dat maar achter elkaar door ratelde van opwinding.
Wat het ook was waar ze mee rondzwom toen we uit het paleis vertrokken, ze is weer helemaal de oude, dacht hij, waarop hij bedacht dat hij Lidhia tch maar liever z had dan helemaal in zichzelf gekeerd. Dat had hij de laatste weken veel te vaak bij haar gezien Het was duidelijk dat de tekst, die zij tenslotte gevonden had, haar gedachten volledig van Kirjas dood had afgeleid. Daar was hij blij mee. Van hem hoefde ze niet continu te treuren. Ze zou nog vaak genoeg verdriet hebben om Kirja, bedacht hij met gevoel.
Luitenant Lartiyon keerde al gauw terug met de draagnetten van sterk, ruw vezelmateriaal. Voorzichtig en zorgvuldig werden de stukken kanti gelijkmatig over de netten verdeeld.
Laat mij tw netten dragen, Majesteit, bood generaal Korfos aan. Op die manier hoeft de prinses haar rug niet onnodig te belasten.
Silvaeo knikte. Ook de sergeant bood aan twee netten te dragen, met als argument dat de koning niets hoefde te dragen. Maar dr was Silvaeo het niet mee eens: Nee, sergeant, ik draag ook een net. Het zwaarste, bij voorkeur. Ik sta u volgaarne toe twee netten te dragen, maar laat het dan zijn om de goede reden om de ndere vrouw in dit gezelschap te ontlasten.
Ishtaran knikte hem en de sergeant dankbaar toe, en Lidhia groeide zichtbaar bij het idee dat haar vader hr indirect een vrouw had genoemd, in n adem met de naam van niemand minder dan de gerespecteerde medica Ishtaran!

De terugtocht naar het paleis verliep zonder enig incident en duurde wat langer dan gebruikelijk vanwege de extra last die de expeditie met zich meedroeg. Maar eenmaal in de bekende paleisgangen aangekomen, gaf de koning opdracht aan de generaal om er zorg voor te dragen dat alle gevonden brokstukken naar de zitkamer van het paleis gebracht zouden worden, waar hij iedereen over n stonde verwachtte.
Daar hebben wij meer vrije bodemruimte dan in de vergaderzaal, redeneerde hij. De generaal knikte, salueerde en antwoordde: Tot uw dienst, Majesteit.
Magister Toenak uitte de wens om nog een weinig nader alsmede vermoedelijk relevant onderzoekingswerk te verrichten in de bibliotheek, waarvoor Silvaeo hem natuurlijk toestemming gaf. Murox vroeg Toenak of hij hem mocht vergezellen, wat de magister direct goed vond. De medica excuseerde zich en ging op weg naar het medisch laboratorium. Daarop wendde Silvaeo zich tot Lidhia en vroeg: Meisjelief, zullen wij het grote nieuws eens aan je moeder, je broer en je zusje gaan brengen?
Lidhia knikte en vroeg, plotseling weer gespannen: Weet u waar ze zijn, Pappa?
Ik heb een vermoeden, knikte haar vader, terwijl hij koers zette naar de paleispoort.

Gepost op 28-06-2010 om 19:56 uur
170 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: inem
Brrrrr - ik vind het spannend!
Die den Engel... goed dat hij toch niet tussen de spijlen door schijnt...Lijkt me inderdaad te gevaarlijk.

Aha- weer een puzzelstuk!

Zijn de moeder, broer en zusje van Lidhia echt waar haar vader denkt dat ze zijn...?
Hoop het tenminste...
Ze hebben zo n hoop te vertellen!


Verder...!

Trouwens - mooi deze post - gewoon met het eerste stuk bij den Engel en daarna bij Lidhia - weer even in het water.
Was ondertussen ook wel weer benieuwd naar hun

Gepost op 29-06-2010 Om 18:37

Door: EsQuizzy


Dank je, inem!

Gepost op 29-06-2010 Om 21:18

Door: inem
No Ik lees je posts graag. You know that.

Gepost op 30-06-2010 Om 12:20

=)

Gepost op 30-06-2010 Om 17:24

Door:
mooie post ben hier bij de helft ga eerst hond uitlaten kom dan zo snel mogelijk weer lezen
Gepost op 14-07-2011 Om 17:24

Tja, de hond uitlaten moet k gebeuren, h?

=)

Gepost op 15-07-2011 Om 19:55

Door:
51 stuken ben benieuwd of ze alles hebben of nog een paar missen
Gepost op 14-07-2011 Om 17:43

Door: EsQuizzy
Klein foutje enkelvoud-meervoud gecorrigeerd. Dat doe ik vaak fout: met een meervoud verwijzen naar een enkelvoud, omdat er tussenin in de zin een meervoud staat:

Het was duidelijk, dat de tekst (ev.), , haar gedachten (mv.) volledig hadden had afgeleid.



Gepost op 01-11-2011 Om 11:08

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.