248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
234 Resultaat
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

Lidhia haalde eens diep water, en liet het vanuit haar kieuwen langzaam en warm langs haar heupen naar buiten stromen. Traag draaide ze zich in het vrije water op haar buik; dook kalm naar het nachtkastje, waar haar voorlopige dagboek en haar kraspen op lagen.
„Ik hoop dat mijn gepraat jou een beetje kan helpen,” zei Lidhia. „Meer dan alleen maar zeggen wat ik denk kan ik ook niet, en ik snap lang niet alles in jouw wereld. Maar ik ben het wèl met je vader eens: is het niet beter om Rosa gewoon op te bellen?”
Als Gabriëlle in haar situatie had kunnen fronsen, had ze het nu gedaan. Dit was één van de dingen die ze liever niet wilde horen van Lidhia, maar op dit moment kon ze er weinig aan veranderen. Lidhia praatte zachtjes verder zonder Gabriëlles plotseling nukkige houding op te kunnen merken.
„Als je je zorgen maakt om Rosa, dan is het toch de beste manier om contact met haar te zoeken?” gebruikte het prinsesje haar logica. „Volgens mij is het net zo moeilijk voor je om niet te weten hoe het met haar is, als om te weten te komen dat er in het medisch centrum iets met haar gebeurd zou zijn…”
Lidhia pauzeerde even om Gabriëlle de tijd te geven haar argumentatie te volgen.
„Maar, lieve Gabriëlle, zou het niet fijn zijn om te ontdekken dat alles goed met haar is? Die kans bestaat toch óók? En om daar achter te komen hoef je alleen maar te bellen. Dat is voor jou met de telefoon heel wat eenvoudiger dan voor ons, hier in Liliaño…”
Ze pakte een leeg vel yithri uit het nachtkastje, en nam haar kraspen ter hand, waarna ze plaatsnam aan haar parelmoeren schrijftafeltje, dat in alle kleuren van de regenboog glansde bij Lidhia’s schijnsel.
„Ik heb een gedicht gemaakt,” kondigde Lidhia aan. „Voor jou.”
Oh? dacht Gabriëlle bij die onverwachte mededeling.
Lidhia legde uit:„Gisteravond in de salon heb ik het in klad uitgewerkt — eerlijk toegegeven: als afleiding voor mijzelf. Ik had het alleen nog niet netjes uitgeschreven. Het leek me wel van toepassing op jou — op meerdere manieren.”
Gabriëlle herinnerde zich hoe Lidhia zich stilletjes in een hoekje had teruggetrokken na hun stille terugkomst in het paleis. De prinses had als reactie op Kirja’s dood een scala aan emoties doorgemaakt, maar er was die avond inderdaad een bepaalde periode geweest waarin de waterlinge haar gevoelens volledig onder controle leek te hebben en stilletjes op een velletje yithri had zitten krabbelen, terwijl in de achtergrond het koningspaar met Kirja’s zwaar aangeslagen ouders sprak. Gabriëlle had zich afgevraagd wat ze van Lidhia’s houding moest denken, maar het uitwerken van een gedicht voor iemand anders zou een goede verklaring zijn voor die tijdelijke gevoelsstilte en het uiteindelijk volgekraste blaadje, dat nu opnieuw door Lidhia tevoorschijn werd gehaald.
Wat lief van haar, om een gedicht voor mij te bedenken terwijl ze Kirja nog maar net was kwijtgeraakt, dacht ze. Haar irritatie over Lidhia’s ‘bemoeienis’ rond haar aarzeling om Rosa te bellen loste op als suiker in verse koffie.
Lidhia begon te schrijven. Gabriëlle kon, zoals gewoonlijk, geen touw aan het complexe schrift vastknopen, maar toen Lidhia klaar was, zei ze onzeker: „Ik hoop dat je het mooi zult vinden.”
Ze droeg met gevoel het resultaat voor. De lessen ‘Dichtkunst en Declamatie’ die ze van magister Toenak gehad had, deden zich duidelijk gelden:

Zij weet het
en weet het niet.
Zij weet het,
wat mijn mond
niet zeggen kan.

Zij weet het
en ze weet het niet.
Zij wil het niet weten;
niet toegeven.

Zij weet het
en ik ook.


Gabriëlle was ontroerd bij de onverwachte diepgang die in het vriendschappelijke stukje poëzie verborgen lag, al was de eenmalige voordracht niet genoeg om het tot in alle finesses te kunnen bevatten. De inhoud van het gedicht frustreerde haar echter: Heb ik nog wel hoop dat alles goed zal komen?
Maar Lidhia’s bedoeling was haar bijzonder duidelijk, en de weergave van wat zij voelde en meemaakte was buitengewoon accuraat, gevat in zó weinig woorden.
Niet verwonderlijk, dacht ze. Zij weet precies wat ik voel en ervaar! Maar het is knap van haar om dat zo te kunnen!
„Ik hoop dat je het mooi vindt,” herhaalde prinses Lidhia haar verlangen terwijl ze omhoog keek naar haar spiegelbeeld, enkele meters boven het plafond. „Maar ik hoor het vast nog wel van je,” voegde ze er met haar bekende glimlach aan toe voordat ze zich uitgebreid uitrekte en daarmee tegelijk met Gabriëlle ontdekte dat ze haar gewonde rug nog maar beter een beetje kon ontzien.
Het prinsesje zette zich af van de bodem. Met een trage combinatie van een achterwaartse salto en een kurkentrekker kwam ze op haar buik op het spiegelbed terecht, waar ze haar armen gevouwen onder haar kin legde. Gabriëlle genóót van de onderwater-acrobatiek.
Lidhia sloot haar ogen.
„Ik ben echt bezorgd om Tirashya, Gabriëlle,” gaf ze toe. Die mededeling kwam voor Gabriëlle niet echt onverwacht: ze had Lidhia’s gevoelsomslag live meegekregen. En Gabriëlle bedacht dat dit gevoel wel heel nauw overeenkwam met haar eigen zorgen om het jongere waterlingmeisje, dat bovenop het verdriet om Kirja’s gewelddadige vergiftiging ook nog eens zichzelf de schuld gaf van die tragedie.
Gabriëlle merkte hoe het bezorgd-zijn van Lidhia omsloeg in een wankele balans tussen verdriet en woede. Het prinsesje draaide plotseling haar hoofd; keek opzij in het op dit moment oranje schemerlicht van de nautische bacteriën in het plafond.
„Ik hield veel van Kirja,” mijmerde Lidhia. „Die stomme Hagiysh. Ik had het echt nooit kunnen denken dat hij het was die mij toen aangevallen heeft in de oostelijke gang!”
De balans schommelde terug naar verdriet. Lidhia vervolgde: „Kirja was echt als een grote zus voor me, maar anders dan Eliyna: die bemoeit zich nooit zoveel met mij. Jij hebt haar nog niet ontmoet, geloof ik — toch?”
Nee, klopt, dacht Gabriëlle. Lidhia vervolgde: „Kirja zòrgde echt voor mij. Ze luisterde naar me als ik met moeilijkheden zat en ik vond het fijn om te horen dat ze voor mij bidt — bad.”
Woede kreeg weer de overhand in de verwonde ziel van het prinsesje.
„En nu wordt haar lichaampje vandaag bijgezet. Als ik eraan denk dat Hagiysh al die tijd al onze plannen en al onze meest persoonlijke momenten heeft meegemaakt — terwijl hij uiteindelijk Kirja heeft vermoord… Dat hij ook degene was die magister Toenak ontvoerd heeft… en die mij aanviel in die gang, toen we op zoek waren naar de magister…” Ze schudde haar hoofd. „Ik kan er met mijn verstand niet bij, Gabriëlle. Snap jij het?”
Lidhia legde moedeloos haar hoofd op het kussen; liet haar handen eronder glijden. Gabriëlle kon het niet helpen haar eigen favoriete slaaphouding daarin te herkennen.
Is dit dan tòch alleen maar een droom? vroeg ze zich af. Nee, besloot ze zelf. Hoe kan ik nou in een droom zo vlot zo’n mooi gedicht bedenken?
Opnieuw sloot Lidhia haar ogen.
Ik zou wel willen dat ze het nog honderd keer voorleest, wenste Gabriëlle. Dan zou ik het kunnen opschrijven zodra ik weer wakker werd.
Lidhia haalde diep water. Ze zou zometeen wel weer in slaap vallen…

Gepost op 21-03-2010 om 19:31 uur
206 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: EsQuizzy

Ik vond het grappig dat dit gedicht van hope, dat oorspronkelijk als fanart op Kd ingediend is (Kd·3), van de week naar voren kwam in de reacties. Ik had het al langer in de planning staan voor deze post en wilde het hiermee weer onder de aandacht brengen — waarin Nell(eke?) me dus te snel af was...

Nogmaals bedankt hiervoor, hope!

Gepost op 21-03-2010 Om 19:44

Door: hope
Het is wel raar om mijn gedicht in deze context te lezen, maar het is wel leuk dat je hem gebruikt.
Je gebruikt lovende woorden ervoor in je verhaal.
Ik wil graag snel een vervolg
Ik heb ook deze post met plezier gelezen.
Gepost op 22-03-2010 Om 23:17

Het vervolg komt zo snel mogelijk. Blij dat je het leuk vindt. Ben alleen heel benieuwd in welke context je het niet "raar" zou vinden binnen dit verhaal?

=)

Gepost op 23-03-2010 Om 09:27

Door: kiezel
Mooi. Ook hoe je het gedicht hier integreert.

Ik heb nog eens nagedacht over mijn reactie op je vorige post, waarin ik lichte twijfel had over deze manier van bespiegelen (het directe contact in de vorm van een dialoog tussen Gabriëlle en Lydhia). Ik kom daar nu van terug: het is juist een heel goede manier om de gedachten van zowel Gabriëlle als Lydhia aan de lezer mee te geven. Zowel voor jou als schrijver als voor ons als lezers heeft deze manier van het beschrijven en uitspreken van gedachten duidelijk voordelen. Dus: ga zo door!
Gepost op 23-03-2010 Om 09:04

Tjonge, ik wist niet dat er zo diep over nagedacht werd...

*bloos*

Gepost op 23-03-2010 Om 09:37

Door: inem
Goede post... Ik vond het zo leuk om Gabriëlle en Lidhia allebei in 1 post te hebben... zegmaar. Als je begrijpt wat ik bedoel...
Ga verder!
Gepost op 23-03-2010 Om 18:46

Door: inem
Oh, trouwens mooi dat gedicht in je post!
Gepost op 23-03-2010 Om 18:47

Door:
lichaampje? Lidhia is 15 en Kirja was ouder. Dan praat je toch wel over een volwassen lichaam. Sorry, ik kan zo gauw even geen suiker vinden. Misschien wil je die er bij denken?
Gepost op 17-08-2010 Om 14:59

Stevia is zoeter (minder nodig) en minder schadelijk voor het gebit.

Ik overweeg je voorstel.

=)

Gepost op 17-08-2010 Om 15:30

Door:
Van tagatesse wordt je niet dik. Ik gebruik nooit suiker. Daar wen je vanzelf aan. Maar ik vind je verhaal erg mooi. Helaas moet ik de pc nu aan mijn dochter afstaan, dus ik zal mijn geduld moeten bewaren.
Gepost op 17-08-2010 Om 15:33

Stevia is een in de natuur voorkomende stof.

=)

Gepost op 17-08-2010 Om 16:37

Door:
Tagatesse ook en dat heeft een laag glycemische waarde, is 100% tandvriendelijk, niet laxatief en temperatuurbestendig.
Dus.
Gepost op 17-08-2010 Om 18:39
Temperatuurbestendig.

Dus je kunt er geen caramel mee maken?

=(

Gepost op 17-08-2010 Om 22:54

Door:
Kun je dat van stevia?
Gepost op 17-08-2010 Om 23:39

Kan het eens proberen...

Gepost op 18-08-2010 Om 00:36

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.