248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
229 Geloof
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

De onrustige wind husselde zijn tòch al warrige kapsel nog verder door elkaar terwijl hij er in het gesluierd kille zonnetje tegenin trapte, terug naar huis. Hij was die eerste lange dag na Manoucheca’s overlijden een stukje gaan fietsen, om zijn verdriet — en zijn woede — in een andere energie om te zetten. En om even alléén te zijn.
Alleen, om te praten met God.
Om het tussen de weidse, Noord-Friese weilanden uit te schreeuwen naar God.
Al gauw had hij geen stem meer over, maar rond die tijd was er tussen de schrijnende pijn een hoopvolle gedachte in hem opgekomen.
Had de Here Jezus geen doden opgewekt?
En woonde de Here Jezus niet ook in zijn hart?
Hij had toch hetzelfde geloof als Paulus? En ook Paulus had doden opgewekt…
Elia óók, dacht hij. Of was dat Elisa? Hij haalde die twee profeten uit het Oude Testament altijd door elkaar.
…Maar wat als hij nou eens — bij Manoucheca…?
Hij stelde het zich helemaal voor: hoe hij thuis zou komen en iedereen de kamer uit zou werken…
Hoe hij naar die open doodskist zou lopen waar Manoucheca zo mooi, maar dood, in lag…
Ze is niet dood: ze slaapt, klonken de beroemde woorden van Jezus in zijn gedachten.
Tot in de puntjes bedacht hij wat hij zou gaan zeggen, en hoe. Met een stem vol goddelijk gezag zou het klinken: „Manoucheca, ik zeg je: in Jezus’ naam, sta op!”
Hij werd hoe langer hoe enthousiaster.
Hij zag het helemaal voor zich: Manoucheca zou misschien een paar keer niezen — zeven keer, toch? — en dan haar ogen langzaam openen, om hem verwonderd aan te kijken.
Hij genoot al van de voorpret om de met stomheid geslagen gezichten; de open monden; de consternatie en de daaropvolgende blijdschap…
Kalm zou hij zeggen: „Och, het was niets bijzonders… Jezus deed het toch óók?”
Hij was er dit keer zeker van, dat hij er het geloof voor had!

De metalen krul vervaagde in een waas van tranen.
Hij wàs thuisgekomen, waar Manoucheca in die kist lag. Net alsof ze sliep, al lag ze in haar favoriete kleren en ging haar borst niet op en neer…
En zodra hij haar verstilde gezichtje weer zag, en het verdriet van zijn moeder naast de zwijgende verbijstering van zijn vader… toen was daar weer die àndere zekerheid geweest.
Die verlammende zekerheid, die hem met beide benen op de grond trok en hem vertelde: het is voorbij…
Hij had zelfs niet meer aan die kortstondig hoopvolle geloofsfantasie van hem gedacht — tot ná de kleine begrafenis.

…Er was bijna niemand van hun kerk komen opdagen.
Zijn moeder had hem later verteld dat de voorganger haar had gezegd dat zij niet goed genoeg geloofd had — omdat Manoucheca anders nog zou hebben gelééfd.
Dat de duivel Manoucheca van het leven had kunnen beroven omdat zij, haar moeder dus, tegen Gods wil in was gegaan door geloof te hechten aan een visioen van de duivel.
Daarmee doelden ze op dat zilveren koord van hem, had hij begrepen…
Dat ze niet op God vertrouwd hadden, maar op de dòkter — de dokter, die er nooit bijgehaald was omdat dat volgens hun vader een teken zou zijn van te weinig vertrouwen in de voorganger en de oudsten — o, en in God, natuurlijk.
Dat verhaal over hun ongeloof en de dodelijke afloop van die ‘zonde’ was ook zijdelings, via het zeer effectieve roddelsysteem dat ooit begonnen was als gebedsketting, onder de gemeenteleden verspreid. Dat was de achtergrond van de massale afwezigheid bij Manoucheca’s begrafenis geweest…
Maar Tims vader had een belangrijke taak in die gemeente. Die taak was zijn roeping van God, geloofde hij. En hij volgde trouw de gemeenteleiding, want die hadden er toch zeker voor gebéden!? Die waren toch zeker door God áángesteld?
Roderik Bouwman was trouw aan zijn kerk. Oók toen hij na het verlies van zijn dochter uiteindelijk tussen zijn gezin en die kerk had moeten kiezen.
Het huwelijk Bouwman had na de begrafenis niet lang standgehouden…

Gepost op 09-03-2010 om 13:40 uur
148 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: kiezel
Triest...
Ontluisterend...

Maar heel sterk weergegeven. Zoals in: ...het zeer effectieve roddelsysteem dat ooit begonnen was als gebedsketting...
Gepost op 09-03-2010 Om 15:57

Door: Tines
Eens, een sterke post! Ik voel gewoon het zware verdriet dat hier achter zit. Wat zeult die Tim toch wat met zich mee!

Zo jammer dat mensen op grond van de bijbel andere mensen toch zò kunnen veroordelen!
Gepost op 09-03-2010 Om 16:19

Door: inem
Tjonge... aangrijpende post. Wat een verdriet! Hoe kan Tim dat ooit dragen allemaal?

...


Wel heel goed geschreven - heel echt!
Gepost op 09-03-2010 Om 21:07

Door: Linda
Tim torst meer mee dan je in eerste instantie zou zeggen.

Goede post Christiaan!
Gepost op 11-04-2010 Om 16:43

Door:
Helaas zijn deze kerkelijke praktijken nog steeds de orde van de dag. Dat wetticisme.
Ik blijf erbij, Esquizzy. Je beschrijft wel veel leed in je verhaal. Als je niet gauw wat hoop geeft, is het bijna te erg om te lezen. Dan krijgt het een wrange nasmaak.
Maar ik ga verder, hopend op een regenboog.
Gepost op 17-08-2010 Om 11:27

Hoe velen van ons (mensen) leven niet iedere dag in de hoop een glimpje zonlicht te mogen zien? En bij hoevelen vergaat die hoop niet naarmate de tijd verstrijkt?

Een gradatie aan leed geven is moeilijk: er zijn mensen die vinden dat dit verhaal bijna ‘te erg’ is, en er zijn mensen die dit verhaal nog wel mee vinden vallen, vergeleken met hun dagelijkse realiteit of, in het meer gelukkige geval, hun verleden.

De mensen uit de laatste twee categorieën zouden er wat voor over hebben om die reële, wrange smaak te verzachten met een lepeltje suiker.

Maar helaas is suiker niet altijd voorhanden.

Een andere overweging: ik beschrijf in dit verhaal het leed van verschillende personen. Als één persoon binnen dit verhaal dit alles zou overkomen, zou het nog weer een ander verhaal zijn.

*bloempje*

Gepost op 17-08-2010 Om 12:04

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.