248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
208 Ingelicht
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

„Robert, kan ik je even spreken?”
Het was pauze, en de lerarenkamer aan het einde van de gang op de begane grond van het hoofdgebouw was op die momenten drukbezocht. Het gaf de leerkrachten de mogelijkheid om even een gezellig praatje te maken met collegae, een kopje koffie te drinken en, zo nodig, ervaringen uit te wisselen. Van der Lee zat ergens mee en dat wilde hij even met een meer ervaren collega bespreken.
„Natuurlijk Erik. Zeg het maar. Bakje koffie?”
„Lekker. Alleen melk, graag.”
De twee mannen keken zwijgend toe hoe de koffieautomaat snorrend twee kopjes vulde, voordat Erik één daarvan aangereikt kreeg. Hij nam het aan en gebaarde de ander in de richting van een rustige hoek van de steeds drukker wordende ruimte. Duidelijk zocht hij naar de juiste woorden voor wat hij wilde vertellen.
„Ik euh, had een rare situatie zojuist, tijdens het tweede uur. Klas 2H — daar ben jij toch de mentor van?”
„Nee. Bouke, volgens mij,” antwoordde de collega-docent vriendelijk. „Maar rare situaties zul je nu wel hebben in die klas, nu Rosa in het ziekenhuis ligt…”
„Hmmm, ja. Nou, het had daar niet direct mee te maken, al vermoed ik dat Rosa’s afwezigheid misschien wel een… nou ja, een opening heeft gecreëerd voor wat er gebeurde.”
Twee wenkbrauwen schoten omhoog. Erik nipte aan zijn hete koffie voor hij verderging: „Als ik jou vraag de vier drukste leerlingen uit 2H te noemen, wie zou jij dan op dat lijstje zetten?”
„Karina en Brenda als eersten, en waarschijnlijk doel je verder op Arthur en Tjibbe?”
Erik glimlachte: „Bijna goed.”
De ander trok zijn wenkbrauwen op: „Oh?”
„In dit geval ging het inderdaad om Karina en Brenda,” — hij zag de bevestigende blik op het geamuseerd vragende gezicht tegenover hem en vervolgde: „maar dit keer met Chris en Edwin.”
Een begrijpende, stille lach van de ander ging vooraf aan zijn gesproken reactie: „Ja, dat is óók een leuke combinatie, ja. Wat gebeurde er?”
Het korte incident werd door Erik uit de doeken gedaan. Hij werd pas onderbroken toen hij de baldadige opmerking van Chris geciteerd had.
„Nudisme? Amber Kónings en haar ouders?” Robert keek even ongelovig opzij voor hij zijn aandacht weer op zijn collega vestigde. „Dat is nieuw… Tja… Niet echt iets waar je mee te koop gaat lopen, buiten die kringen dan… àls het al waar is. Hoe dan ook, dàt had je niet kunnen zien aankomen. Hoe liep het af?”
Erik haalde zijn vrije hand maar eens door zijn krullende haar en gaf toe: „Nou, ik weet niet of ik het op de meest handige manier aangepakt heb. Ik bedoel, ik had überhaupt niet verwacht een antwoord te zullen krijgen op die vraag.”
„Chris? Onder druk van Karina en Brenda? Jawel. En als Chris gezwegen had, zou één van die dametjes dat wel hebben verzorgd,” mijmerde Robert goedmoedig. „Dat was een tijdbom en die had je niet kunnen stoppen. Als je het wèl had weten te stoppen was het er straks tijdens het derde uur wel uitgekomen. Maakt weinig uit, alleen vervelend dat het jou nu overkwam.”
„Hmmm,” bromde Erik, waarna hij nog een slok van zijn koffie nam. „Ik was een paar tellen te verbluft om iets te kunnen zeggen. Amber sloeg vuurrood uit — ze is van zichzelf al wat verlegen — nou ja, zo komt ze over — maar ik heb haar nog niet eerder zó verschrikkelijk zien blozen. Ze ging ook niet in de verdediging of iets…”
„Dat zou het voor haar ook alleen maar erger gemaakt hebben. Wat ze ook gedaan zou hebben: verdedigen, ontkennen, zwijgen… het zou niets uitgemaakt hebben. Ik denk dat ze er verstandig aan heeft gedaan om daarin zichzelf te blijven.”
„Ja… dat denk ik ook,” zuchtte Erik onzeker.
„Hoe reageerde de rest?” vroeg Robert nu nadenkend.
De jonge docent biologie glimlachte verlegen: „— lag plat van het lachen.”
Een knikje: „Ja, dat viel te verwachten. Hoe heb je het aangepakt?”
„Ik deed het eerste wat me te binnen schoot: ik vroeg Chris of hij dan óók zo vriendelijk wilde zijn om de klas uitleg te geven over hoe hij aan die informatie kwam. ’k Wist zo gauw niks beters te doen.”
Robert grijnsde: „Legde dat hem het zwijgen op?”
Ook Erik waagde nu een brede glimlach: „Ja. Het pakte gelukkig goed uit. Hij opende zijn mond om antwoord te geven, keek Karina één tel aan, en bond toen in.”
Beide mannen lachten ontspannen. Er viel een pak van Eriks hart.
„Lastige situatie, maar volgens mij heb je het heel aardig aangepakt zo,” gaf Robert hem als compliment, wat de jongere leerkracht dankbaar aanvaardde. Daarop vroeg Erik: „Zou het verstandig zijn als ik Amber er nog eventjes over spreek? Excuses aanbieden of zo?”
Robert overwoog dat even, maar schudde zijn hoofd met: „Lijkt me niet prettig voor haar. Je hebt de aandacht toch van haar weten af te leiden? Daarbij, hoe wil je als mannelijke docent op tactische wijze een gesprekje met een jonge leerlinge over zo’n onderwerp aanknopen? Zoiets lijkt mij niet verstandig. En het feit dat Amber het niet ontkende hoeft nog steeds niet te betekenen dat het waar is, wat er beweerd werd. Ik zou het wel even in de gaten houden als ik jou was, maar het zal wel loslopen. Bouke zal het trouwens wel waarderen als hij even wordt ingelicht.”
Erik knikte vriendelijk en ging zijns weegs, nagekeken door zijn hoofdschuddend glimlachende collega.

Gepost op 09-01-2010 om 23:15 uur
239 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Gabriëlle
Ik zou van zo een docent eerder een aanvallende dan een verdedigende houding verwachten. Helemaal omdat hij zo complimenteus wordt neergezet in de vorige post. Maar ja, je kunt niet altijd adrem zijn.

Gepost op 16-01-2010 Om 11:16
Complimenteus, ja, maar hij is ook een mens. Ik geloof niet in SuperHero-docenten. We hebben allemaal onze sterke en zwakke kanten en we kunnen allemaal overrompeld worden door een onverwachte situatie.

By the way, ik ben nieuwsgierig: hoe had een aanvallende reactie van hem moeten luiden? En bedoel je hier in de docentenkamer of in de klas tijdens de vorige post?

=)

Gepost op 16-01-2010 Om 12:03

Door: Gabriëlle
Waarom wordt deze Robert alleen met zijn voornaam aangesproken, want ik weet nu niet wie hij is? Heb ik het goed als ik de volgende posts inclusief het commentaar lees, dat het Robert ter Heerdt moet zijn, of zijn er meer Roberts?

Gepost op 16-01-2010 Om 11:31

Kan allebei. Misschien is dit zo’n doelbewust los eindje: je blijft nu met een zelf-opgeworpen vraag zitten.

Maar ik vind het jammer dat je deze reactie hier nu neerzet. Daarmee verklap je iets over de volgende post... =(

Misschien zijn er meer Roberts.
Misschien ook niet.

=)

Gepost op 16-01-2010 Om 12:05

Door: Gabriëlle
Nou, ik zou die Chris lekker op zijn nummer gezet hebben! Dat was toch wel mogelijk geweest. Zodat hij ook lekker uitgelachen zou worden. Dan zou dat de druk van de ketel gehaald hebben voor Amber en ze zou weten dat hij het voor haar opnam. Ik heb hem zelf niet zo complimenteus neergezet. Maar dat schept dan toch verwachtingen, snap je?

Gepost op 16-01-2010 Om 12:06
Als je goed kijkt, zie je dat Van der Lee juist in de aanval ging en daarmee precies bereikt wat jij nu omschrijft als wat jij graag gewild zou hebben.

Ik vraag me alleen af of jij dezelfde manier gekozen zou hebben. Van der Lee deed wat als eerste (en enige) bij hem opkwam, en dat pakte ook tot zijn opluchting goed uit.

Want wat had Chris moeten antwoorden op die vraag die Van der Lee stelde? Het blijkt duidelijk uit de tekst dat Karina er iets mee te maken heeft. Wat zou Chris hebben kunnen antwoorden op de vraag van Van der Lee?

En wat was het gevolg geweest van een directe aanval op Chris?

In mijn ogen had Van der Lee Chris schaakmat, in de tang, klem, ...

En in mijn ogen had hij zo op een prachtige manier de druk van Ambers ketel.

=)

Gepost op 16-01-2010 Om 12:25

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.