248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
196 Pentagon
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Bekijk na het lezen van deze post voor meer info: www.betacygnus.nl/Kd196
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

Toenak tuitte zijn lippen en overwoog Lidhia’s vraag. Met een knik draaide hij zich om met de bedoeling hun weg langs de buitenwand te vervolgen. Maar hij hield zijn snelheid in: in het volslagen duister dat buiten het bereik van hun lichtstralen over de echo’s heerste, klonk plotseling een bijzonder onheilspellend gerommel. Lidhia schrok er behoorlijk van en zocht onbewust haar toevlucht bij de magister door als een kind dicht tegen hem aan te gaan zwemmen.
„Niet bang zijn, Hoogheid,” troostte hij haar zacht.
Een onregelmatig ruisend geluid vulde nu de hal: het was onmogelijk te bepalen uit welke richting het kwam, maar al gauw volgde de eerste harde tik, gevolgd door een ware regen van diezelfde en vergelijkbare geluiden, die tegelijk overal om hen heen leken te zijn.
„Ik hoop dat dat de stenen in de doorgang waren,” fluisterde ze.
„Laat onze gedachten van die hoop uit vertrekken, prinses,” antwoordde Toenak, die intussen zijn blik vol verwachting omhoog richtte.
„Daar!” wees Lidhia plotseling, verbaasd bij de ontdekking hoe klein de kleurig lichtende waterlingen leken te zijn die snel na elkaar in het donker boven hen verschenen. „Oooh… Ik had niet in de gaten dat deze grot zó hoog was!” Ze herkende meteen haar vaders blauw met rode patroon en riep ten overvloede: „Pappa! Hier zijn we!” Haar vader had hen blijkbaar al gezien, want hij zette reeds koers naar hen toe.
„Toenak,” zei koning Silvaeo zodra hij hen bereikt had. „Is alles wèl met u?” De anderen van het gezelschap voegden zich intussen bij hen.
„Alles is wèl, Sire,” antwoordde de magister. „Op een enkel lichamelijk ongemak na dat echter afdoend gecompenseerd wordt door mijn nieuwsgierigheid naar de fenomenale ruimte waarin wij ons thans bevinden.”
Lidhia’s vader keek eens om zich heen naar het weinige dat er te zien viel en vroeg: „Waar bevinden wij ons eigenlijk!?”
„Een vreemde grot met een zwarte bodem die het fundament lijkt te zijn van de paleisrots,” beantwoordde Lidhia die vraag enthousiast. „En we hebben een rij vreemde stenen gevonden — dáár ergens!” Lidhia wees vaag de duisternis in. Ze zag aan Toenaks gezichtsuitdrukking dat hij het goedkeurde dat ze niet meer over ‘tanden’ begon.
„Vreemde stenen, Lidhia?” vroeg haar vader geïnteresseerd.
„Ja,” zei Lidhia. „Heel groot en ze lijken wel wat op…” — Toenak trok zijn wenkbrauwen naar haar op — „…op de stekeltjes van het Isifulca doublé, maar toch ook weer niet.”
„Dank je voor de informatie, meisje,” grinnikte Silvaeo bij Lidhia’s onduidelijkheid. Hij wendde zich weer tot Toenak en keek hem vragend aan.
„Een grot van deze afmetingen is in de mij bekende literatuur volledig onbekend, Sire,” begon de magister, waarop hij de stenen beschreef die de prinses ontdekt had. „Wellicht is het, nu wij ons met meerdere personen in deze zaal bevinden, eenvoudiger ons een beeld te vormen van de werkelijke afmetingen van deze grot alsmede de ligging van de zogenoemde ‘stenen’ door ons gelijkmatig langs de wanden te verspreiden.”
„Een goed idee,” knikte Silvaeo. „Laat ons dat dan meteen maar ten uitvoer brengen.”
„Denkt u dat het veilig is om ons te verspreiden?” vroeg Rehinor.
„Ik zie geen reden tot twijfel aan dat vertrouwen, mijn zoon,” antwoordde de koning, en hij vervolgde: „Magister Toenak en je zus hebben al geruime tijd in deze grot doorgebracht. En dan nog: we blijven binnen elkaars bereik. Maar misschien is het verstandig om ons op te splitsen in tweetallen.”
Rehinor knikte zijn instemming met dat voorstel, waarop de koning nog enkele aanwijzingen gaf aan de groep. Daarbij legde hij uit wat zijn bedoeling was.
Even later zag Lidhia de anderen bij haar en de magister vandaan zwemmen. Van links naar rechts in hun blikveld volgden ze Rehinor en Murox, de twee luitenanten Datylox en Vertoc, de koning en sergeant Lartiyon en als laatsten generaal Korfos met Ishtaran.
De kroonprins was de eerste die de nieuwe stilte doorbrak: hij riep iets, maar zijn stem ging verloren in de echo’s die hij zelf opwierp. De anderen hielden even stil om te zien waarom Rehinor de aandacht getrokken had. Bij het gezamenlijke schijnsel van de kroonprins en Murox zagen Lidhia en Toenak direct wat het was dat Rehinors uitroep veroorzaakt had: „Kijk, magister, ze zijn bij de vreemde stenenrij!” wees Lidhia. Al gauw vormden enkele uitstulpingen donkere silhouetten voor het luminescente tegenlicht van de prins en de geleerde. Veel tijd om van dat aparte lichteffect te genieten had Lidhia echter niet omdat vlak daarop de beide luitenanten aan de beurt waren om de aandacht te trekken toen zij op een ander deel van dezelfde rij knobbels stuitten. En even later echode de grot opnieuw toen Korfos en Ishtaran een andere kam bulten ontdekten, die in een wel héél afwijkende richting liep. Hun roep om aandacht viel bijna gelijk met een nieuwe kreet van Rehinor: hij en Murox hadden een wand in hun koers bereikt en hielden stil op die plek, zoals de koning het bevolen had. Even later waren het de laatstgenoemde en sergeant Lartiyon die voor hen uit een paar van de bulten zagen opdoemen. Daarna waren de beide luitenanten opnieuw aan de beurt, waarop de koning en de sergeant nogmaals aangaven enkele van de kolossen te hebben gevonden. Lidhia begon zich juist af te vragen hoe groot de afstand tussen haar en haar vader intussen zou zijn, toen de generaal en de medica riepen dat zij ‘hun’ wand bereikt hadden. De beide nog zwemmende duo’s troffen ieder nog een afzonderlijke ketting van overmaatse kralen aan voordat uiteindelijk Silvaeo en de sergeant als laatsten ook hun weg versperd zagen door de wand van de enorme holte. Lidhia nam de situatie eens rustig in zich op, zoals de anderen dat ongetwijfeld ook deden op datzelfde moment. Het was duidelijk dat ze zich nog geen totaalbeeld konden vormen van de ruimte. In haar beleving leek het wel alsof het duister dat zich tussen hen uitstrekte vol lag met rijen van diezelfde onverklaarbaar identieke boogvormige megalieten.
Door middel van korte commando’s stuurde Silvaeo, rekening houdend met de akoestische effecten van de hoge zaal, sommige van de andere groepen aan om in bepaalde richtingen langs de wanden te zwemmen totdat ze uiteindelijk op de punten van een min of meer regelmatige denkbeeldige vijfhoek stonden. Daarbij kruisten Rehinor en Murox nog een reeks van de inmiddels bekende stompen, en deden Korfos en Ishtaran enthousiast over iets wat ze niet direct duidelijk konden maken vanwege de even enthousiaste echo’s die zij zelf veroorzaakten. Uiteindelijk gaf Silvaeo het algemene bevel om elkaar in het midden van de vastgestelde ruimte te ontmoeten, waarmee zijn van tevoren afgesproken strategie voltooid werd. Lidhia vond het een grappig gezicht om het pentagon dat ze met de anderen vormden, snel te zien inkrimpen terwijl ze naast magister Toenak de anderen tegemoet zwom. De magister en zij kwamen op weg naar het vermeende midden van de hal tot haar verbazing geen nieuwe rij stenen meer tegen: alleen maar meer strekkende meters van de naamloze, egaal zwarte massa die de bodem vormde. Maar het gebrek aan obstakels werd ruimschoots voor haar vergoed toen de vijf tweetallen elkaar ontmoetten. Met aan alle zijden een vergelijkbare massa aardedonker water om hen heen weerkaatste het lichtspel van hun kleurpatronen onverwacht op een nieuw voorwerp dat zich glanzend vanuit het duister bij hen aandiende…
Gepost op 11-11-2009 om 10:34 uur
466 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: EsQuizzy
Kd·Achtergronden



Soms kost het wat extra werk om een post te schrijven en het allemaal te laten kloppen. Voor deze post was het een hele puzzel om de volgorde van de ontdekkingen die de tweetallen doen verantwoord te krijgen. Ik weet waar ze stukjes van zien, maar hoe kon ik bepalen wie wat wanneer ziet?

Dat was even een puzzel, maar uiteindelijk heb ik besloten wat tijd te steken in een computer-animatie van de situatie. Ik zal die zo gauw mogelijk op het internet zetten voor de geïnteresseerden.

Dan plaats ik in het "Commentaar van de schrijver" boven deze post de link, ok?



Gepost op 11-11-2009 Om 10:40

Beloofde link is geplaatst! Zie bovenaan pagina! =)

Gepost op 11-11-2009 Om 22:01

Door: Tines
Ok! Ik ben heel erg benieuwd! En ik vermoed eigenlijk dat ik/ wij de structuur wel zullen herkennen, maar dat ik nu even geen totaaloverzicht heb. Spannend! Hihi, enthousiaste echo`s
Gepost op 11-11-2009 Om 13:32

Ik ben benieuwd. =)

Gepost op 11-11-2009 Om 22:02

Door: inem
Wow! Spannend... en interessant, dat ding, die zo glanst... Ik heb nog niet echt een idee wat het kan zijn... Vind het leuk dat ze nu met zn allen op onderzoek uit gaan daar.
Verder!
Nou - moet ik weer verder. Was intussen nog niet klaar met mn verslag. Moet nog onv. 3 volle kantjes met lettertype 12.

Maar... vind deze post heel spannnend... Ben wel zooo benieuwd!

Gepost op 11-11-2009 Om 15:05

=)

Gepost op 11-11-2009 Om 22:03

Door: inem
Dat lijkt me reuze handig, een computer animatie! Dan word alles nog duidelijker dan het al was.

Gepost op 11-11-2009 Om 15:09


Ga maar kijken dan. =)

Gepost op 11-11-2009 Om 22:03

Door: Levanda
Goed, het beeld dat ik nu bedenk, aan de hand van de subtitel, is dat in de ruimte een pentagon gevormd wordt. Vanuit alle vijf de hoeken lopen de stenen naar een andere hoek en vormen zo het pentagon.

Zit ik in de buurt?

Ik heb namelijk heel veel moeite met het voorstellen van geschreven beelden.

Goede post trouwens. Iets minder misschien dan de voorgaande, maarja, die moeten er ook zijn, of niet soms?

Gepost op 11-11-2009 Om 15:28

Tja, het is eigenlijk een feitelijke beschrijving van een aantal dingen die achter elkaar gebeuren... Helaas, soms is dat nodig, ja. =)

Let op. Verwar de (noodgedwongen) posities van de waterlingen niet met de (aangenomen) vorm van de ruimte. Ze zijn met z’n tienen en verspreiden zich in tweetallen langs de wanden. Een pentagon is dan het logische gevolg, zelfs als de ruimte rond zou blijken te zijn...

Gepost op 11-11-2009 Om 17:57

Door: Levanda
Na het nalezen van het laatste stuk merk ik weer eens dat ik wakker moet blijven als ik iets aan het lezen ben. Het ligt niet aan jouw stuk hoor, maar aan mijn vreselijke concentratiegebrek.
Gepost op 11-11-2009 Om 19:37

Laten we het op een combinatie van die twee houden. ;)

Gepost op 11-11-2009 Om 20:57

Door: Levanda
Én ik heb het pentagon met een pentagram verward.

Maar nu ben ik wakker hoor


Sorry.
Gepost op 12-11-2009 Om 14:50

Ja dan wordt het helemáál ingewikkeld...

=D

Gepost op 12-11-2009 Om 16:53

Door: inem
Ik heb gekeken! Leuk trouwens hoe je dat in elkaar heb gezet...
Ik moet nog even nog een keer kijken... om het een beetje te begrijpen...

Gepost op 12-11-2009 Om 20:51

Door: kiezel
Je omschrijft hier heel precies wie wat waar en wanneer vindt. De animatie klopt precies met jouw verhaal, maar om zelf zo`n plaatje in je hoofd te maken dat lukt volgens mij niet. Dus ik zou me ook niet zo druk maken over de precieze volgorde waarin je de dingen schrijft, omdat dat het voor de leze alleen maar ingewikkelder op lijkt te maken. Maar ik vind het prima zo.

Alleen nog even wat hunnetjes in hennetjes omzetten:

...naar hun toe... ==> naar hen toe.
...voegden zich intussen bij hun... ==> Ook hen.
En nog een keer: ...het duister dat zich tussen hun uitstrekte...

Als ik het goed begrijp eindigen ze in het midden van het pentagon, dus ook in het midden van de elkaar snijdende rijen stenen...?
Snel verder lezen...!
Gepost op 02-12-2009 Om 14:08
Je begrijpt het goed.
En ik snap hun en hen niet meer. Aritha probeerde het ook al uit te leggen, mar ik ben het even kwijt. Ik ga weer terug naar veilig: altijd "hen", behalve bij bezittelijk en Atilla.

=)

Gepost op 02-12-2009 Om 14:59

Door: kiezel
Heeft er iemand hier kippen?
Noem er dan eentje Atilla, om het makkelijk te maken voor Christiaan!

Na een voorzetsel is het altijd hen. Zelfs bij bezittelijk, zoals in de zin: dit speelgoed is van hen. Maar het is hun speelgoed of course.

We hebben hier al eens eerder een boom over opgezet, maar die kan ik zo snel niet meer vinden. Iets over meewerkend voorwerp, ondervindend voorwerp en nog wat van zulke interessantigheden.
Gepost op 02-12-2009 Om 15:05
Ja, waardoor ik het niet meer snapte! LOL!

En ik bedoelde natuurlijk die of course. =)

Een hen met de hanennaam Atilla, zodat ik mij herinner dat Atilla een Hun was en ik dus "hen" moet gebruiken omdat mijn hen vernoemd is naar een Hun? =D

Dat is een nogal paradoxale knoop in mijn zakdoek, kiezel! *duim omhoog*

*grijns*

Gepost op 02-12-2009 Om 15:29

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.