248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
190 Onheilsplek
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Haar initiële schok werd veroorzaakt door de schijnbare onmogelijkheid van wat ze waarnam: bij het zilveren schijnsel zag Kirja het enorme voorwerp op de bodem in eerste instantie aan voor een koraalbank met vreemd schuin groeiende, vertakte uitlopers, waaraan grote flarden en draden zeewier hingen. Maar die hele formatie was er nog niet geweest toen ze die avond in deze beschutte baai was aangekomen!
Wat was dit voor iets!?
Nu zag ze ook de stromen luchtbelletjes die vanuit het zomaar opgedoken gevaarte omhoog borrelden.
Waar kwamen die vandaan!? En waar kwamen die wolken opgewoeld zand vandaan, die langzaam terugdwarrelden naar de bodem?
Pure nieuwsgierigheid bracht haar in beweging: behendig glipte ze tussen de makkelijk meegevende stengels door. Na een paar meter kon ze het vreemde geval al tussen de buitenste laag waterplanten door zien liggen — een stuk dichterbij, nu. Eén van de uitsteeksels reikte nu bijna tot boven haar positie. Scherp drong de vreemd precieze netstructuur in het zwarte silhouet van de dikke draden zeewier tot haar bewustzijn door.
Ze maakte aanstalten om de beschutting van het groen te verlaten, maar een plotseling lichtschijnsel deed haar opschrikken, vooral door de klank van een stem die het begeleidde.
„Overlevenden!?”
Dat woord, in combinatie met de ongevoelige intonatie waarmee het uitgesproken werd, trok nu de aandacht van Kirja’s ontzetting.
„Hier niet!” klonk het direct, van ergens aan de andere kant van de voor Kirja nog steeds nietszeggende kolos.
„Hier zit er nog één! Binnen! En hij ziet me!” klonk nog een andere stem van een iets grotere afstand. Het klonk spottend — beangstigend. Met een vreemd verdraaide stem riep hij: „Kijk nog maar eens goed naar me, want ik ben het laatste wat je te zien krijgt, engerd!”
Een scherp geluid, direct gevolgd door een luid gerommel. Een turbulente massa luchtbellen ploegde vanaf een punt in de richting van die stem naar de oppervlakte. Het zware geluid van de gasbel werd overstemd door een rauw lachen, dat Kirja de stuipen op het lijf joeg. „Wat is er!? Vind je het water niet verfrissend?” riep de treiterende stem nog. Kirja had geen idee waarvan ze getuige was — maar het stond vast dat ze er niets mee te maken wilde hebben.
„Er was er maar één buiten, die daar bovenin de hoge toren,” merkte de waterling aan Kirja’s kant van de onheilsplek op. „De rest zal allemaal geslapen hebben.”
„Des te eenvoudiger,” kwam de stem van de tweede, die nu ook Kirja’s gezichtsveld binnenzwom.
„Dat was veel te makkelijk, Nirot!” riep de derde. „Niets aan! Het mooiste vind ik het om ze aan hun benen naar de diepte te sleuren en ze te zien worstelen om het water buiten te houden! O, en natuurlijk de vrouwtjes! Met zo’n bevroren blik van angst op hun gezicht alsof ze verbaasd waren dat ze niet tegen water konden! Allemaal kijken ze hetzelfde op het moment dat ze het water inademen en sterven — maar ik ga naar binnen, kijken of er ook nog vrouwelijke te vinden zijn aan boord van dit vaartuig!”
Kirja voelde zich plotseling alsof ze moest overgeven, en haalde diep water om die neiging te onderdrukken — wat haar maar ternauwernood lukte.
„Jij bent echt totaal verziekt, Esecor!” riep de eerste, die blijkbaar Nirot heette en zich verder als de aanvoerder gedroeg, terug. „Als je niet zo bedreven was in het laten zinken van die vervloekte vaartuigen zou ik me afvragen of ik je wel bij mij in de buurt zou willen hebben! O, hier aan de voorkant zit nog een bééld van een vrouwtje!”
„Echt wáár!?” kwam de stem van Esecor meteen. Kirja schrok en keek, maar zag niet wat ze eigenlijk liever niet wilde zien. Nirot zei inmiddels tegen zijn metgezel: „Let op, nu komt’ie hierheen zwemmen!”
Even wachtten ze, tot het lichtende patroon van Esecor hen naderde, maar toen vervolgde Nirot lachend: „Ze heeft alleen een vissenstaart, het arme ding. Géén benen! Hoe bedenken ze het daarboven!”
„Wat!? Jij met je humor,” mopperde Esecor, die zich weer omdraaide en naar de reling aan de bovenrand van het zwaar naar bakboord overhellende wrak zwom.
„Kijk, daar komt nog een stuk van de lading aanzinken!” wees zijn directe metgezel. Ook Kirja keek omhoog, wat maar goed was omdat ze anders door een zwaar voorwerp geplet zou zijn. Juist op tijd kon ze zich uit de flippers maken, waarop ze zich pijlsnel aan de andere kant van het bosje terugtrok — ze rilde bij de gedachte dat de mannen haar misschien gezien hadden, en luisterde scherp.
„Ah! Interessant,” hoorde ze de anonieme man die zonder het te weten haar leven gered had, zeggen. „Ik ben benieuwd naar de inhoud!”
„We nemen het mee,” besloot Nirot. „Zag jij trouwens net óók iets bewegen tussen dit onkruid?”
Kirja’s waterhaling stokte.
„Nee?” vroeg de ander. „Misschien een schildpad? We kunnen even kijken als je wilt?”

Gepost op 12-10-2009 om 19:07 uur
279 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: wies
bijna 200!

en ik houd het nu al niet meer uit van spanning, zeg alsjeblieft dat dit niet pas de helft is......
Gepost op 12-10-2009 Om 19:59

Wil je dat ik er snel een eind aan schrijf?

Gepost op 12-10-2009 Om 21:13

Door: wies
niet té snel...
Gepost op 12-10-2009 Om 21:48

=)

Gepost op 13-10-2009 Om 08:34

Door: Auke-Willem (AW)
Ha, weer helemaal bij!
Ik heb mijn achterstand gisteravond in 1 klap weer helemaal ingehaald. Ontzettend spannend allemaal. Ik blijf erbij, Christiaan, dat ik jouw verhaal het leukste vind als ik hele delen achter elkaar door kan lezen. Die posts van jou zijn maar zulke kleine stukjes. Ik hou dan moeilijk de aandacht vast.
Maar mijn complimenten voor je verhaal. Ik ben en blijf een groot fan van het onderwaterdeel en vond het fijn om daar nu zolang in rond te zwemmen.
Gepost op 13-10-2009 Om 13:15

=)

Dank je wel!!!

Gepost op 13-10-2009 Om 13:40

Door: inem
Oh... dit is eng!!!!
Snel verder, please...

Gepost op 13-10-2009 Om 14:01

Doe mijn best... =)

Gepost op 13-10-2009 Om 18:10

Door: Tines
I like it!
Gepost op 14-10-2009 Om 11:30

...

That in itself is shocking, Tines...

=?

Gepost op 14-10-2009 Om 13:39

Door: Tines
Dan heb ik het niet over de inhoud natuurlijk! Over de inhoud weet ik niets te zeggen... Ik snap het allemaal wel, maar ik lees eerst gewoon verder...
Gepost op 14-10-2009 Om 20:20

Ik hoop vanavond of morgen weer wat aan schrijven toe te komen...

=)

Gepost op 15-10-2009 Om 08:10

Door: kiezel
Ik moet weer even een inhaalslag uitvoeren om `bij` te komen.
Zoals je van me gewend bent geef ik af en toe wat commentaar:

...een stuk dichterbij, nu. Eén van de uitsteeksels reikte nu...: 2x nu vlak achter elkaar.

uit de flippers maken: LOL!
Gepost op 30-11-2009 Om 14:49

Door:
Sorry, maar daar ben ik weer. Wat deed Kirja nou verkillen? Ze nam iets waar en dacht eerst dat het een soort koraalbank was en daarna wist ze niet wat het was en was ze erg nieuwschierig. Als je iets hebt gezien wat je doet verkillen, weet je wat het is. Ik kan me ook niet voorstellen dat Kirja verkilde bij het zicht van een vreemde koraalbank, waar ze het het eerst voor aan zag. En als je verkild bent, is het lastig om binnen enkele tellen nieuwschierig te zijn en op onderzoek uit te gaan.
Gepost op 16-08-2010 Om 11:07
Die ‘tel later’ is hier de boosdoener, bedenk ik mij nu.

Wat ik bedoelde was dat Kirja verkilde bij de schok van het plotselinge aanwezigheid van wat ze zag. Maar inderdaad, dat effect doe ik met dat ene zinnetje zelf teniet.

Enne... het is ‘nieuwsgierig’: gierig naar nieuws. En dàt was ze zeker. En snel ook! =)

Gepost op 16-08-2010 Om 11:20

Door: EsQuizzy
Zo. Aangepast. Nu klopt het weer.

Dank je! =)

Gepost op 16-08-2010 Om 11:23

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.