248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
146 Medeleven
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

Het was een behoorlijk stuk lopen naar het huis van Den Engel, en er werd weinig gesproken. De eerste paar honderd meter probeerde Den Engel de moed er voor hen drieën in te houden met wat conversatie, maar al gauw had hij in de gaten dat geen van beide meisjes van plan was haar mond open te doen. Gabriëlle, die achter Den Engel en Elize liep, vroeg zich af of het gewicht van de sporttas ook een rol speelde in zijn uiteindelijke zwijgen.
Bij de eerste kruising, waar ze niet over hoefden te steken omdat ze rechtsaf moesten, stelde de rector nog een vraag: „Elize, ik vroeg me af of je al wel gegeten hebt.”
„Nee, nog niet,” antwoordde zij mat, en ze keek naar de sporttas in Den Engels handen. „Mag ik mijn spullen zelf weer dragen?”
„Als je dat wilt,” antwoordde Den Engel.
„Liever wel,” zei Elize, en ze nam de tas van hem over.
Zwijgend liepen ze verder. Gabriëlle voelde zich een derde rad aan de wagen, al koos ze er bewust voor om zich zo veel mogelijk op de achtergrond te houden.

Verkleumd kwam het drietal bijna een half uur later aan bij de villa tegenover het C.V.C. Magda zag hen het hek binnenlopen en hield de voordeur wijd open.
„Kom binnen, kom binnen! Meisjes toch! Hebben jullie dat hele stuk gelopen!? En Gabriël, helemaal verkleumd, jongen! Had een taxi gebeld!”
Zowel Gabriëlle als Elize wendde haar hoofd even af om de spontane zweem van een glimlach bij die gemoedelijke vermaning te verbergen. Van elkaar zagen ze het niet.
„Ja ja,” vond Den Engel. „Maar dit heerschap heeft het zo nu en dan nodig om eens de benenwagen te nemen! Gezonde lichaamsbeweging, dokter Den Engel! Op uw eigen voorschrift!”
Magda lachte met haar lichte stem: „Toe maar weer. Je blijft toch maar een kwajongen, hè? En dit is onze logé. Welkom, meisje. Ik ben Magda den Engel.”
„Elize Jubbenga,” stelde Elize zichzelf ingetogen voor.
„En heb jij al gegeten, Elize?” was ook Magda’s warme vraag. Elize schudde haar hoofd.
„Hangen jullie je jassen maar aan de kapstok, dan zal ik eens een lekkere kop erwtensoep klaarmaken — zou je dat lusten?”
„Graag, mevrouw,” knikte Elize.
„Lekker,” stemde Den Engel met het voorstel van zijn vrouw in, die hem glimlachend aankeek en plaagde: „Ik had gedacht dat jij en Gabriëlle al genoeg warm eten hadden gehad, vanavond! Maar gaan jullie maar zitten, ik zal eens zien of er nog een mogelijkheid is om ook jullie weer op temperatuur te brengen.”
Tegen de deur leunde Gabriëlle, die dit tafereel stond aan te zien. Als mevrouw Den Engel eens wist wat Elize die dag nog tegen haar gezegd had, zou ze vast niet zo hartelijk tegen haar doen! Neuriënd liep hun gastvrouw naar de keuken.
„Euh, waar kan ik mijn tas neerzetten?” vroeg Elize, die zoekend om zich heen keek en daarbij Gabriëlle oversloeg.
„Oh, zet je spulletjes maar onder de spiegel,” wees meneer Den Engel. „Je kunt ze straks wel even naar je kamer brengen.” Hij hield de deur van de woonkamer voor hen open en nodigde hen met een armzwaai uit om daar binnen te gaan.
Even later zaten Den Engel en Elize schuin tegenover elkaar in de zithoek, terwijl Gabriëlle in een andere hoek van de kamer bij een volle boekenkast stond. Daar had ze een boek van Rien Poortvliet uit getrokken. Hij was een van ons, luidde de titel. Dat meesterwerk stond ze nu uitgebreid te bekijken in afwachting van de beloofde soep en als afleiding van de stilte die in de kamer achter haar heerste. Ze had even omgekeken: Elize zat stil naar haar handen te kijken en leek zich geen houding te kunnen geven. Zou dat komen omdat zij erbij was? Of vanwege wat-het-dan-ook-maar-was dat ze had meegemaakt? Elize was nooit verlegen van aard geweest: eerder te uitgesproken van mening en karakter. Gabriëlle herinnerde zich levendig hoe het meestal Elize was die het voortouw had genomen bij hun kwajongensstreken als vriendinnen. Aan de andere kant… Ze wist maar àl te goed wat het met je kon doen als mensen dingen met je deden die je verafschuwde, maar waar je niets tegen kon doen… Heel even keek ze weer op, om Elizes houding in zich op te nemen.
Wat zouden we elkaars vriendschap nú goed kunnen gebruiken, vonden haar gedachten, die zich blijkbaar even losgekoppeld hadden van haar emoties. Of nee, realiseerde ze zich: een nieuwe emotie had zich onverwacht bij haar aangediend… Als de eerste lichte geur van het voorjaar, wanneer je voor het eerst weer langs een bloeiende sering loopt, vond ze een warm vleugje medeleven in haar hart voor het meisje dat ooit haar beste vriendin was geweest.
„Meneer Den Engel,” begon Elize beleefd.
Haar stem klinkt vermoeid, besefte Gabriëlle’s hart, terwijl Elize bij het opkijken van de rector vroeg: „Hoe gaat het met Rosa?”
Wèg was het medeleven.
Gabriëlles lichaam schokte bij de steek onder water die Den Engel niet voelde, maar zij des te meer…
Hun gastheer gaf rustig antwoord op Elizes schijnbaar onschuldige vraag. Dat gaf Gabriëlle de tijd om de muur die haar hart omsloot, te herstellen. Vastbesloten zich nóóit meer een greintje verdere emotie toe te staan, sloeg ze een bladzijde van het boek in haar hand om — en begon te trillen.
Vanaf de donkere, dubbele pagina staarde Hij haar aan.
Pijn.
Angst.
Verdriet.
Eenzaamheid.
Het golfde door haar ziel en verdampte haar vastbeslotenheid.
Doodsangsten staat Hij uit, las ze in stilte het kapitaalhandschrift van de beroemde schilder. Alle doodsangsten van alle mensen.
Op het realistische gezicht in de aangrijpende afbeelding viel een hete traan…
Gabriëlle veegde hem weg, sloeg het boek dicht en liep de kamer uit, de hal in.
Even alleen zijn, dacht ze.
Maar de doodsbange blik in de geschilderde ogen bleef haar levendig bij.

Gepost op 19-05-2009 om 22:34 uur
370 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Tines
Jep... Er was al iemand geweest die óók doodsbang was en uitgescholden werd. En tóch had Hij zoveel liefde nog voor de mensen... Vergelijkt Gabriëlle zichzelf hier nu mee? Of herkent ze zich alleen in de doodsbange blik? Arm meisje. Zij heeft ook zoveel meegemaakt en het lukt Elize zelfs in deze situatie om Gabriëlle van de wijs te brengen...

Gepost op 20-05-2009 Om 00:20

Let op het moment in het verhaal waarop ze die plaat ziet, Tines.

=)

Gepost op 28-06-2009 Om 14:23

Door: Gabriëlle
Volgens mij is er echt niet veel nodig om G. van haar wijs te brengen. Ze is emotioneel een wrak.

Gepost op 20-05-2009 Om 08:18

Ja, dat is ze zeker, helaas…

*bloempje*

Gepost op 28-06-2009 Om 14:24

Door: kiezel
Mooi geschreven.
Ik heb geprobeerd de plaat die Gabriëlle in Rien Poortvliets boek zag op te googelen, maar kon hem helaas niet vinden. Toch kan ik me hem goed voorstellen aan de hand van jouw beschrijving.
Dat dat op dit moment erg indrukwekkend moet zijn voor Gabriëlle staat als een paal boven water...
Gepost op 20-05-2009 Om 16:31

Ik zal zien of ik even een foto kan posten.

=)

Gepost op 20-05-2009 Om 16:44

Door: inem
Prachtig geschreven EsQ...

Ga verder

Gepost op 20-05-2009 Om 21:34

Doe ik!

=)

Gepost op 20-05-2009 Om 22:59

Door: EsQuizzy
Ik heb een foto gemaakt van de betreffende pagina uit Hij was een van ons van Rien Poortvliet.

Helaas, door het crashen van mijn pc kan ik even niet bij betacygnus.nl — waar mijn webbestanden staan.

Dus jullie moeten nog even wachten... Of het boek aanschaffen (is niet duur, maar wel zeker de moeite waard! Mijn mening: het mooiste werk ooit van Rien!

Maar dat zal wel met het onderwerp te maken hebben...

Gepost op 20-05-2009 Om 23:14

Door: EsQuizzy

Ziezo. Zoals beloofd de afbeelding die Gabriëlle in deze post Kd totaal van haar stuk bracht.

Ik hoop dat dit schilderij op jullie een zelfde indruk mag maken als het op mij doet, iedere keer weer.



Gepost op 28-06-2009 Om 14:11

Door: Levanda
Angst? Ja. Doodsangst? Nee.
Hij kijkt je heel vreemd aan. Alsof hij nieuwsgierig is, maar ook treurig.
Gepost op 28-06-2009 Om 14:47

Dat zou weleens kunnen kloppen, Levanda.

=)

Gepost op 28-06-2009 Om 14:51

Door: EsQuizzy
Alleen... hoe vaak heb jij al doodsangst in de ogen gekeken, dat je daarover zo makkelijk kunt oordelen?



Gepost op 28-06-2009 Om 14:54

Door: Levanda
Nee, oké.. Maar toch...
Doodsangst zou volgens mij het hele gezicht moeten overheersen. Hier is dat volgens mij niet zo.
Gepost op 28-06-2009 Om 15:01

Misschien wilde Poortvliet ook ruimte geven aan die andere emoties.

Gepost op 28-06-2009 Om 17:01

Door: inem
Ik vindt het een ontroerend plaatje.
Erg liggen veel emoties op Zijn gezicht.
Hij kijkt heel verdrietig vindt ik,... Als ik hier naar kijk, zie telkens weer opnieuw het bijzondere: Dat Hij onze zonden op zich wilde nemen, daar aan het kruis, waar Hij zo eenzaam was, zo veel pijn heeft geleden en verlaten was door de Vader.
En, dat alles, als verlossing van de zonden.

Meer, kan ik er nu niet over zeggen.

Ik vindt het plaatje heel bijzonder...

Gepost op 29-06-2009 Om 22:21

Dank je voor je mooie reactie, inem!

=)

Gepost op 30-06-2009 Om 12:43

Door: inem
Alsjeblieft.
Gepost op 30-06-2009 Om 22:50

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.