248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
122·Stoďcijns
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

*** HOOFDSTUK 7 ***


Die dinsdagochtend begon de schooldag anders dan anders. Via de politieberichten was het nieuws van de aanval op het internet terechtgekomen, met als gevolg dat Schuller en Marks, de conciërges, zich al meteen bij het openen van het gebouw geconfronteerd hadden gezien met enkele verslaggevers en een cameraploeg. De beide medewerkers bleken nog niet op de hoogte te zijn van wat zich de avond ervoor op het terrein van de scholengemeenschap had afgespeeld. Dat wilde er bij de bekende cameraverslaggeefster, een knappe brunette van begin twintig, echter niet in.
„Het staat op internet en het is regelrecht afkomstig van de politie, meneer,” drong ze aan. Marks, lang, donker en stoďcijns, was niet onder de indruk: „Als het gisteravond gebeurd is, is het logisch dat wij er nog niets vanaf weten.” Hij wilde zich alweer omdraaien om naar binnen te gaan (en, zo was zijn plan, dat opdringerige standje buiten te sluiten), maar zij liet zich niet met een kluitje in het riet sturen en vroeg zich hardop af hoe het mogelijk was dat er op deze school een gewelddadige aanslag had plaatsgevonden zonder dat de conciërge daarvan op de hoogte was. Marks zuchtte diep en antwoordde, terwijl Schuller een grijns probeerde te bedwingen: „U bent van de pers, zegt ú het maar.”
Na een moment beteuterd gekeken te hebben richtte de brunette zich tot Schuller. Die bleef ook professioneel afstandelijk maar veronderstelde dat de rector vast wel op de hoogte zou zijn. Toen verontschuldigde hij zich en volgde Marks naar binnen, om net op tijd de deur achter zich op slot te draaien en daarna de verontwaardigde verslaggeefster de rug toe te keren. Hij hoorde Marks al met Den Engel bellen en grijnsde. Hij had ’s mans naam in ieder geval niet genoemd. Dŕt mocht ze zčlf uitzoeken.
Den Engel was meteen na het telefoontje van Marks naar school gekomen, waar hij de pers kort te woord had gestaan. De verslaggevers hadden tientallen vragen op hem afgevuurd, maar weinig méér uit hem gekregen dan wat ze al van de politie begrepen hadden. Den Engel verklaarde zijn terughoudendheid door te stellen dat het geven van verdere informatie niet in het belang zou zijn van het lopende onderzoek. Het vragenvuur uit verschillende monden hield echter aan.
„In welke klas zit het slachtoffer?”
„Is er al bekend wie de dader is?”
„Gaat het om een jongen of een meisje?”
„Is het een seksueel getint misdrijf?”
„Hoe heet het slachtoffer?”
„Is er sprake van een patroon?”
„Hoe heet de dader?”
„Kenden dader en slachtoffer elkaar?”
„Wat doet de school aan de voorkoming van dergelijke voorvallen?”
Het gezicht van Den Engel begon wrevel uit de drukken.
„Meneer,” klonk een lichte stem door de kakofonie. „Kunt u misschien iets zeggen over de toestand van het slachtoffer?”
Zijn ogen vielen op de jonge, blonde vrouw die hem met haar bruine ogen en haar licht sproetige ronde gezichtje vragend aankeek.
Een kort glimlachje trok over zijn gezicht.
„Kijk,” zei hij waarderend. „Dŕt is nou een vraag naar mijn hart. En belééfd ook nog.” Hij haalde zijn portefeuille tevoorschijn en trok er een visitekaartje uit. Terwijl hij het haar overhandigde bleef hij haar strak aankijken, en zei: „Bel me over een half uur op.”
„Dank u, meneer!” straalde het jonge verslaggevertje, dat het kaartje onder de jaloerse blikken van haar beroepsgenoten gauw veilig in een binnenzak van haar bruinleren jack schoof.
„Heren en dames, wilt u mij nu excuseren, dan kan ik me weer bezighouden met mijn kant van het onderzoek. De dader zal zeer zeker aangepakt worden. Wij streven naar een op alle vlakken veilige omgeving voor al onze leerlingen en al ons personeel. Ik dank u vriendelijk.”
Met die woorden verdween hij naar binnen en sloot de deur, veilig voor het spervuur aan vragen dat hem nageroepen werd.

De leerlingen die even later bij aankomst door de pers aangesproken werden, bleken spraakzamer, maar konden geen nuttige informatie geven over het actuele onderwerp. Velen van hen wisten nog nergens van en zo vonden de mensen van de pers zich plotseling omringd door een snel groeiende groep jongeren die hůn de oren van het hoofd vroegen…

Van een afstandje keek de jonge blondine glimlachend toe hoe haar medeverslaggevers door de jeugd belaagd werden.
„Hallo meneer Schuitema,” begon ze tegen haar telefoontje, dat ze stijf tegen haar oor gedrukt hield. „Ik wilde u even laten weten dat ik straks een exclusief interview heb met de rector van de school!”
Ze keek na een korte stilte op haar horloge en antwoordde: „Over een kwartier moet ik hem bellen.”
De volgende stilte bood haar de gelegenheid om met haar ogen te rollen, waarop ze zei: „Dat weet ik niet. Ik stelde een vraag die hem blijkbaar beviel.” Ze keek naar beneden en verschoof een paar verdwaalde boomblaadjes met de punt van haar linker laarsje. „Dat zal ik doen, meneer. Ik houd u op de hoogte. Tot ziens!”
Ze klapte haar toestelletje dicht en keek in de richting van de parkeerplaats.
Vanuit de auto zou ze ongestoord kunnen bellen.

Gepost op 15-03-2009 om 18:45 uur
414 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: wies
mooi en waardig vervolg, je maakt me nu erg nieuwsgierig

schrijf snel verder!

wies
Gepost op 15-03-2009 Om 19:08

Doe ik! =)

Gepost op 15-03-2009 Om 19:45

Door: Levanda
Jeej, we zijn weer in Gabriëlles wereld!
Gepost op 15-03-2009 Om 20:15
...die en passant ook de onze is...

=)

Gepost op 15-03-2009 Om 20:54

Door: Levanda
Tja, ik wilde wel zeggen de "normale/gewone" wereld, maar toen bedacht ik wat er met Rosa gebeurt was: nu is het fictief, maar het gebeurt ook gewoon in het echt. Dat vind ik dus niet echt normaal/gewoon.

Gepost op 16-03-2009 Om 07:38

Nee, helaas is het (nog) zo dat dit soort dingen in onze wereld gebeuren... Dat is inderdaad niet zoals het bedoeld is.

=(

Gepost op 16-03-2009 Om 08:48

Door: Gabriëlle
Helder stuk die ons inderdaad weer met de beide benen op de grond zet. Deze opmerking van mij kan op twee manieren uitgelegd worden uitgelegd.

Gepost op 16-03-2009 Om 09:56

Heb laatst ergens een leuke uitspraak gehoord:

Als je altijd met beide benen op de grond staat, kom je nooit een stap verder.

=D

Gepost op 16-03-2009 Om 10:24

Door: Tines
Ah, natuurlijk! Ik had die pers niet verwacht, maargoed... Ze hebben blijkbaar ergens iets opgevangen, al vraag ik me nog af waar.
Goed beschreven hoor! De sfeer van de opdringerige pers komt wel over. Je zou geďntimideerd kunnen raken door al dat geflits en gevraag, maar deze personen blijven rustig. Wel zo fijn voor Rosa enzo!
Ik ben ook benieuwd naar die blonde journaliste. Op het oog gewoon iemand die mazzel heeft een interview te krijgen, maar ik weet het niet...
Gepost op 16-03-2009 Om 13:31
Waarom vraag je je af waar de pers het vandaan heeft? Ik beschreef het meteen in de eerste alinea!

=)

Gepost op 16-03-2009 Om 13:47

Door: Tines
Wist ik. En toch postte ik het... Ik lette weer eens niet goed op, sorry. Maar vaardigt de politie dan zulke berichten uit?
Gepost op 16-03-2009 Om 13:54

Lees de krant. =)

Hoe denk je dat de pers al die dingen te weten komt?

=)

Gepost op 16-03-2009 Om 14:35

Door: EsQuizzy
De pers heeft geregeld contact met de politie. Als er dingen zijn die interessant zijn voor de pers, krijgt de pers een kort verslagje van de politie. Dat resulteert meestal in die korte, één-koloms berichtjes als ‘Gewelddadig incident op — College’. De pers zet het zo snel mogelijk op hun website als het interessant is. En als ze meer willen weten, gaan ze zelf op onderzoek uit en krijg je situaties zoals in deze post omschreven is.
Maar ik kan me voorstellen dat het politiebericht over de aanval op Rosa als volgt gesteld was:

>>
Gepost op 16-03-2009 Om 15:54
>>

Gewelddadig incident op — College

(Plaats), maandag
— Een 14-jarige leerling van het — College is na schooltijd bij het verlaten van het gebouw door een onbekend persoon aangevallen en bewusteloos in de struiken achtergelaten. Enkele medescholieren, die naar het slachtoffer op zoek waren, troffen het slachtoffer enkele uren later aan en alarmeerden de hulpdiensten. De politie en de scholengemeenschap stellen een onderzoek in naar de dader(s) en eventuele motieven.


Reken maar dat de mensen van de pers daar meer van willen weten...

Gepost op 16-03-2009 Om 16:01

Door: Tines
Dank je!

Waarschijnlijk heb ik een te geromantiseerd beeld van de pers: struinend door de stad, op zoek naar spanning en sensatie; mensen afluisterend en via inside-lekken juicy informatie verzamelend...

Dit klinkt wel wat logischer. En inderdaad: hier zou ik wel meer over willen weten! Dus schrijf vooral verder...
Gepost op 16-03-2009 Om 17:13

Niet alle verslaggevers heten Peter R. de Vries. ;)

Jij weet er als lezer van dit verhaal trouwens al veel meer vanaf dan de pers.

=)

Gepost op 16-03-2009 Om 20:12

Door: Gabriëlle
Indeed Esquirrel, wij weten meer dan de pers. En ik heb ook zo een donkerbruin vermoeden dat we van die kant nou niet zo veel meer te weten zullen komen. Maar wie weet, de keiharde dromen zijn de wereld nog niet uit.
Gepost op 17-03-2009 Om 13:00

Door: EsQuizzy
Nee, dŕt zeker niet!

Gepost op 11-01-2010 Om 15:20

Door:
haha we zijn in gabrielles wereld en dat betekent het dat het daar nacht iis en lydhia slaapt en ik weet nie eens wat er op het bord stond
Gepost op 12-07-2011 Om 18:35

Lees dan maar fijn verder, Janine.

=)

Gepost op 12-07-2011 Om 19:27

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.