248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
85. Sleutel
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 7 minuten

Gabriëlle voelde zich ontmoedigd door Ambers onbedoelde sabotage van haar mogelijkheid om Tim te spreken te krijgen. Ze slenterde terug naar het bijgebouw, langs de ramen van de aula waar ze Tim met Rosa en Amber zag staan praten. Ze leken nogal schik te hebben samen.
Ze zuchtte en keek niets ziend naar de kunstig aangelegde bestrating die onder haar door schoof.
Am 7+, dacht ze. Weer zag ze het duistere gezicht van Ter Heerdt voor zich, die haar de eenvoudige code uitlegde.
„Snap je het?” had hij gevraagd, terwijl hij zijn broek optrok in de halfverlichte ruimte.
Zij had langzaam, trillend geknikt vanaf de harde vloer, zittend met haar knieën opgetrokken, haar armen er omheen geslagen en haar rug tegen de harde schappen achterin het magazijn. Ter Heerdt had de mentale sleutel opnieuw doorgenomen om er zeker van te zijn dat zij het ècht begreep: „De eerste twee letters van de dag omgedraaid, en dan het lesuur. Een plus-teken erachter betekent ‘ná dat lesuur’.”
Maandag na het zevende uur, wist ze, toen ze het smsje ontvangen had. Nog twee uur dus — of eigenlijk één, want het zevende uur zou ze Ter Heerdt óók al meer zien dan haar lief was: aardrijkskunde in A2. Het voelde als een vervolgafspraak bij de tandarts, maar dan ontelbaar keer verschrikkelijker.
Ze ging het bijgebouw binnen, zonder een duidelijk doel voor ogen te hebben. Het was stil op de schemerige gang. De meeste deuren stonden op zijn minst half open, behalve de vrolijk beschilderde deur van het lokaal dat niet meer voor lessen gebruikt werd: „Lokaal 48”, stond met duidelijke letters te lezen boven een schildering van een landschap met groene heuvels waar, op de voorgrond in het gras, een leeuw lag. De leeuw was best mooi geworden, vond Gabriëlle. Het vreemde was alleen, dat er een diertje tegen de flank van het roofdier aan lag, dat daar niet hoorde: een lammetje. En de schapen die op de heuvels liepen en lagen, leken helemaal niet bang voor de leeuw.
Vreemd, dacht Gabriëlle voor de zoveelste keer. Toch bleef juist het vreemde ervan haar aantrekken. Het is zo vredig, vond ze. Ik zal Rosa er eens naar vragen.
„Dit is zo vreemd, prinses Lidhia,” fluisterde ze. „Deze schildering stelt een leeuw voor, samen met een lammetje. Maar in de natuur is het lammetje de prooi van de leeuw. Dit is dus nogal… vreemd…”
In de lucht boven de heuvels was een prikbord opgehangen, waarop een paar blaadjes geprikt waren. Op één daarvan stond te lezen dat iedereen altijd welkom was in Lokaal 48, en dat tijdens de grote pauzes op woensdag en vrijdag in ieder geval een gezamenlijke open bidstond gehouden werd. Een ander papier was in felgekleurde letters voorzien van de mededeling dat ‘bidden helpt’. En links onderin het prikbord… Gabriëlle hield haar adem in: een haar welbekend kaartje met een roos, voorzien van de woorden „Ik bid voor je.”
Zacht streek haar wijsvinger over de woorden, en langs de rand van het kaartje.
Ze luisterde scherp. Er was niets te horen vanuit het lokaal.
Zou ik eens kijken? vroeg ze zich af.
Eigenlijk was ze wel heel nieuwsgierig naar hoe Lokaal 48 er van binnen uit zou zien. Daarbij vroeg ze zich serieus af of bidden ècht zou helpen — in háár onmogelijke situatie.
De nauwelijks te geloven optie gaf haar de moed die ze nodig had.
Ze drukte de deurklink voorzichtig naar beneden, bang dat hij zou piepen, maar dat gebeurde niet.
De deur draaide langzaam een stukje open.
Tot haar verrassing was het lokaal vrolijk en warm gezellig aangekleed. Maar waaròm ze daar verbaasd over was, wist ze zelf niet eens. Misschien, zo dacht ze, vanwege mijn idee van de plek waar je normaal gesproken een bidstond zou verwachten: een kerk.
Ze duwde de deur verder open, en deed een stap naar binnen.
„Wat een rust,” merkte ze op. Op de één of andere manier leek de stilte in de gang van een heel andere kwaliteit te zijn dan de rust in dit toch vrij druk aangeklede lokaal. Maar ze kon het niet omschrijven.
Ze keek eens rond in het lokaal dat door de oranje gordijnen warm zomers aandeed: ze was alleen.
Prettig.
Middenin het lokaal stonden een stel tafels en stoelen, zoals die ook in de gewone leslokalen gebruikt werden, maar dan in een kring. De drie hoeken van het lokaal waar zij nu niet stond, waren afgezet met boekenkasten.
Zoals de poppenhoek op de kleuterschool, dacht ze glimlachend bij de warme herinnering. Ze liep naar de hoek aan haar linkerhand. De vloer was er bezaaid met grote kussens — ècht een knus, afgescheiden hoekje. Langs de achterwand van het lokaal stonden een paar grote, metalen kasten en in de achterste hoek bij het raam stond een licht beschadigde gitaar op een goedkope standaard. Er lagen een paar gele liedbundels bij op de vloer, die daar met een dik stuk tapijt bedekt was.
„Hoi Gabriëlle,” klonk het achter haar. Met een ruk draaide ze zich om naar de deur, en herademde: het was Rosa.
„Hoi!” groette ze terug.„Je liet me schrikken…”
„Sorry. Ik zag je langs de aula lopen,” zei Rosa. „Dacht dat je misschien wel even zou willen praten, maar als je alleen wilt zijn, moet je het zeggen, hoor.”
„Nee, ik wilde je juist wat vragen,” antwoordde Gabriëlle, en ze voegde de daad bij het woord met: „Waarom staat er op de buitenwand van dit lokaal een schilderij van een leeuw die in het gras ligt met een lammetje tegen zich aan?”
Rosa glimlachte en zei: „Die leeuw en het lammetje staan voor Jezus.”
Gabriëlles blik drukte onbegrip uit. Rosa vervolgde: „Jezus is de Koning van de wereld, maar Hij heeft zichzelf ook opgeofferd voor ons allemaal. Vandaar de leeuw en het lammetje. En in de toekomst zal dat schilderij werkelijkheid worden, als Jezus is teruggekomen om hier op aarde te regeren.”
„O,” reageerde Gabriëlle, voor wie veel van dit concept nieuw was.
„Hoe gaat het met jou?” vroeg Rosa nu. „Ik bedoel, ik zag je daarstraks met je vader op het dak van het hoofdgebouw lopen en dacht…”
„Niets aan de hand, wat dat betreft. We hebben gepraat. Was wel nodig, denk ik,” gaf Gabriëlle warm blozend te kennen. Intussen dacht ze: O help… wie heeft dat nog méér gezien!?
Rosa sloot de deur achter zich en vroeg niet verder. Ze ging in kleermakerszit op een van de tafeltjes zitten. Maar Gabriëlle had nog wèl een vraag: „Euhm, Rosa…”
„Ja?”
„Geloof jij ècht dat bidden helpt?”
Rosa knikte, „Als je eerlijk vanuit je hart tot de juiste Persoon bidt… Ja, dan geloof ik dat bidden helpt.”
„Tot God?”
„Jezus zegt, dat Hij de weg, de waarheid en het leven is, en dat niemand tot God de Vader komt dan door Hem,” legde Rosa uit. Het duizelde Gabriëlle.
„Wat moet ik me daarbij voorstellen?” vroeg ze.
„Wij mensen kunnen uit onszelf niet bij God komen,” begon Rosa nu, en ze keek Gabriëlle aan om te peilen of haar vriendin haar kon volgen. Gabriëlle trok haar wenkbrauwen op.
„We hebben iemand nodig, die… nou ja, de sleutel heeft om bij God binnen te gaan en ons binnen kan laten bij God.”
„Wat is die sleutel dan?” vroeg Gabriëlle, die probeerde te volgen wat Rosa zei. Dat ze met die ‘iemand’ op Jezus doelde, was haar wel duidelijk. De toepassing begreep ze alleen nog niet helemaal.
Rosa keek op naar de wand, en wees op een miniposter.
„De link die velen missen…,” las Gabriëlle hardop. Ze bekeek de plaat, die er nogal duister uitzag, behalve aan de linkerkant.



„Beschrijf eens wat je ziet,” stelde Rosa voor.
„Zonsondergang… Het is al bijna donker. Een ravijn, met… is dat vuur onderin?” omschreef en vroeg Gabriëlle. Rosa knikte. Gabriëlle ging verder met haar omschrijving: „En er ligt een kruis — dat zal wel het kruis van Jezus zijn — over de kloof heen. Er loopt een figuurtje overheen. En er is een figuurtje dat bijna aan de overkant, de lichte kant, is. Er staat iemand bij het kruis om hem op te wachten.”
Er viel een korte stilte. Toen zei Rosa: „Er is ook een kloof tussen ons mensen en God. Maar die kloof kan overbrugd worden als je de juiste weg neemt.”
„Het kruis…,” begreep Gabriëlle.
„Precies,” zei Rosa.
„Daar is Jezus toch aan gestorven?” vroeg Gabriëlle nu.
„Voor mijn zonden, en die van jou,” legde Rosa uit. „En na drie dagen is Hij weer opgestaan uit de dood. Nu leeft Hij voor altijd. En Hij hoort je gebed. Als je in Hem gelooft, kun je eeuwig leven krijgen. Dan hoef je nooit meer bang te zijn voor de dood.”
„Maar… waarom?” vroeg Gabriëlle. „Ik bedoel… Waarom kunnen we niet bij God komen door onze zonden?”
Rosa dacht even na. Toen zei ze: „God is puur liefde, en Hij is rechtvaardig. Hij haat zonde. Zonde is duisternis, en dat kan bij Hem niet bestaan. Maar Hij houdt van jou en mij en wil ons redden van de hel.”
„De hel?” vroeg Gabriëlle fronsend. „Hoe kan een God die liefde zegt te zijn nou iemand in de hel gooien?”
Rosa keek heel ernstig, en Gabriëlle kreeg kippenvel op haar armen toen het meisje haar mond weer opende om haar te antwoorden: „God is rechtvaardig. Hij bestraft zonde. Hij biedt iedereen aan om aan die straf te ontkomen. Maar als mensen ervoor kiezen om Zijn liefde niet aan te nemen, dan — uiteindelijk…”
„Dus mensen kiezen er zelf voor?” begreep Gabriëlle.
Rosa knikte en zei: „Ja. Iedereen die niet op de Here Jezus vertrouwt om gered te worden… om die kloof over te steken… zal uiteindelijk in de hel terechtkomen. Er is maar één weg om daaraan te ontsnappen, Gabriëlle. We zijn àllemaal zondaars.”
„Het kruis,” fluisterde Gabriëlle, die het gezicht van haar moeder voor zich zag, die haar hetzelfde uitlegde. Het kwam allemaal weer bij haar terug. Zij was ongeveer acht jaar geweest, toen.
„Het kruis van Jezus,” zei Rosa.
„Rosa…,” mompelde Gabriëlle. „Weet je zéker dat God… zondaars… straft?”
„Hij zegt het,” antwoordde Rosa zacht, terwijl ze van het tafeltje opstond. „Ik geloof Hem.”
„En weet je zeker dat bidden helpt?” vroeg Gabriëlle nu.
„Ja. Hij kent je verdriet, en Hij wil je helpen,” antwoordde Rosa nu, en ze vroeg voorzichtig: „Is er iets… waarbij je hulp nodig hebt?”
Gabriëlles onderlip trilde, en ze knikte terwijl een traan langs haar wang liep.
„Je mag me erover vertellen, maar ik hoef het niet per se te weten,” begon Rosa.
Gabriëlle las in gedachten weer de dreigende woorden en schudde haar hoofd.
„Sorry…,” piepte ze. „Kàn ik niet…”
„Vraag Hèm dan om hulp,” stelde Rosa vriendelijk voor.
Stil knikte Gabriëlle.
„Goed zo,” zei Rosa, die haar vriendin even over haar arm wreef. „Moet ik je even alleen laten?”
Weer knikte Gabriëlle. Ze glimlachte door haar tranen heen: „Ik heb al wat geoefend in het praten tegen iemand die ik niet zien kan.”
Even keek Rosa haar niet-begrijpend aan, toen glimlachte ze lief en zei: „Je bent nu hoe dan ook aan het juiste adres voor alle hulp die je nodig hebt: Jezus en Zijn Vader en Zijn heilige Geest.”
Gabriëlle glimlachte terug.
Rosa opende de deur en sloot hem voorzichtig achter zich.
Gabriëlle slikte eens: dit werd moeilijk, maar de klok in het lokaal wees ongenadig aan, dat de pauze niet lang meer zou duren. En ze kon het zich niet permitteren de volgende lessen te missen… helaas.
„Here Jezus,” begon ze zacht, terwijl de tranen weer begonnen de dringen. „Ik heb Uw hulp nodig…”

Gepost op 22-10-2008 om 20:30 uur
397 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Tines
... Ik was er even stil van... Ontroerend, zeg... Maar nu gaat ze gelukkig bidden en ze ervaart in dat lokaal ook al rust... Lief dat Rosa dat allemaal uit wilde leggen, want zoals je het beschrijft vanuit Gabriëlle eerst, lijkt het ook erg onlogisch!

'k Heb maar een paar dingetjes: is nietsziend niet één woord? Het komt zo vreemd op me over, zo.
Ik snap de uitleg van de leeuw en het lam (door Rosa) zelf ook niet helemaal... In eerste instantie althans... Zou Gabriëlle dan wel onmiddelijk snappen dat de leeuw staat voor de Koning en het lammetje voor Jezus als offerlam?

En in hoeverre heeft Gabriëlle dit eigenlijk vroeger allemaal al eens gehoord? Haar ouders waren wel christen toch? Want haar moeder heeft haar wel wat uitgelegd en haar vader vindt het nu heel moeilijk om te geloven... Maar dit lijkt compleet nieuw voor haar, of is het gewoon een heel verre herinnering?
Gepost op 23-10-2008 Om 10:54
Dank je voor je reactie!

...Wat lijkt erg onlogisch? *vraag*

'Nietsziend' komt noch in Van Dale, noch in het Groene Boekje voor als zijnde één woord. *smile*

Leeuw en lam: Rosa gaat heel snel over op de vraag hoe het met Gabriëlle gaat. Misschien weet ze zelf zo gauw niet hoe ze dat verder uit moet leggen, en misschien is het leiding van de Heilige Geest dat ze van dat onderwerp af stapt. *smile*

Zelfs als kinderen de basisdingen van het geloof van huis uit meekrijgen, wat dan op een gegeven moment verwatert, weten ze ddoorgaans op tienerleeftijd weinig van Bijbels meer diepgaande zaken. Dat is in ieder geval zoals ik me de beginsituatie van Gabriëlle voorstel.

;)


Gepost op 23-10-2008 Om 15:44

Door: Tines
Oh ja, dat eerste stukje van je post: verschrikkelijk! Wat een vernederende situatie! Dat die man zich niet kan beheersen!!! En ook nog een code, dus hij plant het ook gewoon!
Arme, arme Gabriëlle...
Gelukkig is het einde hoopvoller...
Gepost op 23-10-2008 Om 10:56

Voor wat referentie over dat plannen: zie Kd·49.



Gepost op 23-10-2008 Om 15:45

Door: kiezel
Mooi stukje. Lange post trouwens...

'k Heb maar één opmerkinkje: per se mag (moet ) zonder accent.

Gepost op 23-10-2008 Om 13:41

Jup, lange post... dit kon ik niet kort afhandelen... ;)

Dank voor de opmerkzaamheid! *thx*

Gepost op 23-10-2008 Om 15:53

Door: EsQuizzy

Wat zou het gaaf zijn geweest als zoiets als Lokaal 48 er was geweest in de tijd dat ik op de middelbare school zat...

In mijn pabo-tijd was er een klas die bidstonden organiseerde en daarvoor een leslokaal kreeg toegewezen, al bleef dat wel gewoon in gebruik als leslokaal.

Goede herinneringen zijn een goede inspiratiebron... mijn contacten met die klas (was niet mijn klas) hebben er in grote mate aan bijgedragen dat ik de Heer serieus leerde kennen.

Intussen begin ik aan Kd·86, na wat plotplanning te hebben gedaan. Altijd leuk om te zien dat plotplanning vaak het aantal benodigde posts omhoog schroeft. Maar voor mijzelf geeft het wel de structuur die ik nodig heb. En goede ideeën.

Gepost op 24-10-2008 Om 11:37

Door: Gabriëlle
Hoihoi,

Mooi omschreven die uitleg van het evangelie. 1 vraagteken. "maar waarom- zonden." Daar komt ze zelf mee, is geen vraag over iets wat Rosa zei.
En kent G. nog zo iets als de kleuterschool. Tegenwoordig noemt men dat toch gewoon groep 1 of 2, maar misschien is dat bij jullie anders.

Gepost op 24-10-2008 Om 14:19

Hé, bedankt voor je scherpe blik! Ik weet eigenlijk niet of ze groep 1 en 2 nog kleuterschool noemen of niet. Ga ik eens navragen. Het lijkt me niet onwaarschijnlijk dat middelbare scholieren het 'in de volksmond' nog steeds over 'de kleuterschool' hebben als ze die twee groepen bedoelen.

Wat beftreft Gabriëlles vraag over zonden: die vraag komt voort uit een conclusie die ze lijkt te trekken uit wat Rosa precies daarvoor zegt. Dus zo onverwacht is hij niet. En Gabriëlle is niet volledig onwetend over de bijbel en het geloof... alleen het is nog nooit bij haar geland. Dit is de eerste keer dat ze er echt voor open staat. En dus combineert ze Rosa's woorden met haar al aanwezige kennis. De kloof, Rosa's opmerking over dat Jezus voor hun zonden is gestorven... G. concludeert: „Met die kloof bedoelt ze de zonden.”

Vandaar de vraag.

;)


Haar vraag over zonden komt rechtstreeks

Gepost op 24-10-2008 Om 14:31

Door: Gabriëlle
Ja, dat is waar, ze heeft natuurlijk al genoeg meegekregen van haar moeder. Dat maakt het verlies van haar moeder nog wranger, denk ik!

Gepost op 24-10-2008 Om 18:57

Goed gezien. *knikt langzaam*

Ik heb het vanmiddag eens nagevraagd bij een buurmeisje dat in groep 8 zit. Ze geeft aan dat ze nog wel over 'de kleuterschool' praten als ze het over groep 1 en 2 hebben. Maar een vriendinnetje van haar (ongeveer even oud, en zelfde school) stond me vragend aan te kijken bij die term. Ik denk dus dat het niet alleen regio-gebonden is. *knipoog*

Het is dus onbeslist. Ik houd het zoals het er nu staat, als je daar geen bezwaar tegen hebt.

*bloempje*

Gepost op 24-10-2008 Om 19:02

Door: Tines
Hmpf, en nog getrouwd ook? Mijn walging voor die man stijgt met het aantal posts waarin over hem wordt geschreven!!! Waarom moet hij zonodig haar leven verwoesten?
Maar... Iedere leerling krijgt een code als hij nakijkt, dus... Gabriëlle weet de betekenis van haar code... Zouden er nog meer zijn die een dergelijke betekenis hebben doorgekregen?
Dat hoop ik echt niet!!!

Bedankt voor de referentie...
Gepost op 25-10-2008 Om 14:20

Graag gedaan... er zijn er nog meer door het verhaal heen, als je goed zoekt...

=)

Gepost op 26-11-2008 Om 16:57

Door: Auke-Willem (AW)
Mooi beschreven!

Wat betreft dat kleuterschool...

Kleuterschool bestaat niet meer en wordt in het algemeen ook niet meer zo genoemd. Ze hebben het nog wel over kleuters en kleutergroepen (1 en 2), vaak naar gerefereerd als de onderbouw. Maar niemand in Nederland gaat meer naar de kleuterSCHOOL. Ook kinderen noemen dat, bij mijn weten, niet meer zo en in de officiële lectuur wordt het al helemaal niet meer genoemd.
Gepost op 27-11-2008 Om 17:24
Weet ik, maar zoals je kunt lezen heb ik het bij kinderen nagevraagd... =)

Volksmond is een belangrijk research-gegeven...

Gepost op 27-11-2008 Om 17:46

Door: Levanda
reactie op de bovenstaande reactie: we gaan inderdaad niet meer naar de kleuterschool, maar iedereen weet dat groep 1-2 de kleuters zijn, en ik snap precies wat er met kleuterschool bedoeld wordt, en ik vind het ook mooier dan bv. groep 1-2
Gepost op 20-01-2009 Om 20:25
Oh... daar had ik nog niet eens op gereageerd! =)

Ja, soms is academische weergave minder aantrekkelijk dan het gebruik van een verouderde term... Mee eens! =)

Gepost op 14-03-2009 Om 21:01

Door: Levanda
Ik heb even een stukje over gelezen: God haat zonde.

Het komt mij vreemd voor, een God die één en al liefde is kan ook haten. Natuurlijk, hij zal niet van zonde houden, maar toch vind ik het raar klinken.
Gepost op 14-03-2009 Om 21:33

Het lijkt mij een logisch gevolg van zijn liefde voor mensen dat Hij een afkeer heeft van dingen die mensen doen, die niet goed voor hen zijn.

Stel dat iemand van wie jij heel veel houdt, dingen gaat doen waarvan jij weet dat die dingen hem of haar het leven zullen kosten. Dan kan ik me voorstellen dat je vanuit je liefde voor die persoon een hekel hebt aan die dingen die hij of zij *doet*, juist *omdat* je van hem of haar houdt!

Hij houdt van ons mensen, daarom haat Hij de verkeerde dingen die wij mensen doen. En Hij komt met de oplossing.



Gepost op 14-03-2009 Om 21:44

Door: Levanda
Ja, ik snap wat je ermee bedoelt, maar één-en-al-liefde en haat gaan naar mijn idee zo moeilijk samen. Het klinkt gewoon vreemd, ookal is het wel logisch.
Gepost op 14-03-2009 Om 22:05

Door: EsQuizzy
Probeer eens de volgende termen: liefde en rechtvaardigheid.

Als God alles maar goed zou vinden, zou dat niet van liefde getuigen. Hij bestraft al het kwaad omdat Hij rechtvaardig is, maar Hij heeft *Zelf* de straf voor al het kwaad op zich genomen zodat eigenlijk niemand die straf meer *hoeft* te ondergaan. Maar God stelt het volgende: Ik heb Mijn Zoon gegeven, die onschuldig in jullie plaats gestorven is onder de meest verschrikkelijke pijn. Neem je dat aanbod aan, dan scheld ik jou je schuld tegenover Mij kwijt. Wijs je Mijn aanbod af, dan blijf je met je schuld zitten en betaal je er ook zelf voor. Ik heb alles betaald, maar als je zelf wilt betalen houd ik je niet tegen want je hebt als mens een eigen vrije wil. Ik dwing niemand naar de hel te gaan, maar je kunt er wèl zelf voor kiezen om Mijn aanbod af te wijzen. Neem het aan, want Ik heb de volledige prijs betaald uit Mijn liefde voor jou.
Ik vergeef je al je zonden als je Mijn liefdesaanbod in Jezus aanneemt.

>>
Gepost op 15-03-2009 Om 08:32
>>

Het Christendom zoals God het bedoelt heeft, is geen *religie*, in die zin dat je nooit met ‘goede daden’ genoeg ‘karma’ kunt opsparen om de hemel te ‘verdienen’.
Alles wat er te doen viel heeft God Zelf voor ons gedaan, wij hoeven het alleen maar aan te nemen.
Als wij dat doen, krijgen wij *eeuwig leven met Hem* (i.t.t. *eeuwig van Hem gescheiden voortbestaan *). Ook komen wij in een *relatie* (i.t.t. *religie*) tot Hem te staan, waarin Hij onze Vader is, en Jezus onze oudste broer. Maar dan wèl een oudste broer die op de troon van het heelal zit!

Een ontvangen van genade in plaats van een (hopeloos) je best doen om de hemel te verdienen. Als je Jezus’ aanbod aanneemt, wie dan ook, ontvang je Zijn liefde.

Een heel mooie woordspeling, die dat verschil goed weergeeft, is de volgende:

Religion says: ‘Do.’
Jesus says: ‘Done.’


Als je eens in een Bijbel wilt kijken hoe het er staat, zoek dan eens op:
Johannes 3:16-18
Romeinen 6:23 en 10:9-11
Efeziërs 2:8-10.

=)

EsQ™
Gepost op 15-03-2009 Om 08:41

Door:
mooi stukje benn benieuwd hoe het verder gaat.
Gepost op 10-07-2011 Om 18:10

Dank je! =)

Gepost op 10-07-2011 Om 23:10

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.