248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
64. Perspectief
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Ambers thee stond trillend kou te vatten, terwijl het meisje doorwerkte aan het verder op orde brengen van haar kamer. Ze had alle dingen, die het verplaatsen van de meubels onmogelijk zouden hebben gemaakt, op haar bed neergezet of -gelegd. Al die spullen moesten nu weer terug op hun plaats — of ze kregen een nieuwe plek toegewezen. Rosa voelde zich ongemakkelijk bij het idee stil te zitten terwijl haar vriendin zo druk bezig was, en had daarom een stofdoek ter hand genomen. Ze nam uitgebreid de tijd om al het meubilair eens onder handen te nemen. Intussen vroeg ze zich af of Ambers plotselinge vertrek uit de woonkamer met het ter sprake komen van Gabriëlle te maken had. Het zou haar niet verbazen, maar ze had geen idee hoe ze er op een subtiele manier over kon beginnen.
„Je thee wordt koud,” zei ze, en ze pakte het kopje op om de stofdoek over het nachtkastje te halen.
„O ja,” bedacht Amber verstrooid. Ze pakte het kopje aan maar glimlachte: „Daar is niet veel meer aan te doen.” Het kopje kwam weer op het nachtkastje te staan.
„Jammer, je had er zo’n zin in,” vond Rosa.
„Geeft niet,” schokschouderde Amber. Even leek ze ergens over na te denken. Rosa wilde net verder gaan met haar zelfbedachte activiteit, toen Amber blozend vroeg: „Hebben jullie het ook over… mij… gehad, vanmorgen?” Ze draaide zich om en pakte een pennenbakje van haar bed, dat ze minutieus op haar bureau plaatste. Rosa stond stil met de stofdoek in haar hand, en antwoordde naar waarheid met: „Ja. Gabriëlle heeft me verteld waarom ze zo op je reageert.”
Amber sorteerde geconcentreerd de pennen en potloden in het vrolijk gekleurde pennenbakje. Rosa vervolgde: „Jij doet haar aan haar moeder denken, weet je. En ik heb bij haar thuis een foto gezien. Ze lijkt mij best een lieve vrouw geweest te zijn, en ik moet toegeven dat je inderdaad wel wat van haar weg hebt.”
Amber pakte nadenkend een blad papier op, waarop ze voor tekenen eerder dat seizoen een werkstukje had gemaakt. Het stelde tweemaal dezelfde scčne voor, maar vanuit verschillende hoeken weergegeven, en was een oefening geweest in bepaalde tekentechnieken.
„Vreemd, hč, zoals dingen er vanuit verschillend perspectief heel anders uit kunnen zien?” vroeg ze, met een geforceerde glimlach om haar lippen. Rosa keek haar licht fronsend aan en vroeg vanuit haar ervaring met haar hartsvriendin: „Wat bedoel je?”
Amber keek terug naar de tekeningen — en verscheurde het blad. De snippers verdwenen in de papiermand. Ontwijkend antwoordde ze: „Vraag dŕt maar aan Gabriëlle.”


Geleidelijk besefte Gabriëlle dat ze geslapen moest hebben. Ze lag in een niet bijzonder comfortabele positie op haar zij: haar knieën hoog opgetrokken en haar armen langs haar zijden, met de handen onder haar kin. Haar linkerarm, waar ze op lag, sliep nog.
Ze ontspande zich en verbaasde zich over het vreemde karakter van wat ze over Lidhia en haar volk geleerd had — maar ook over het gemak waarmee zij het allemaal als iets volkomen natuurlijks aanvaardde. Fragmenten van natuurdocumentaires die ze ooit gezien had kwamen bovendrijven: zeeanemonen, die zich sloten… Inktvissen, die een ‘rookgordijn’ legden… Schelpen, die zich afsloten… Ook dichter bij huis wist ze voorbeelden te bedenken: egels en sommige pissebedden, die zich oprolden…
Ze realiseerde zich dat ze nu pas zag, wat er eigenlijk zo ŕnders was aan Lidhia en de andere onderwatermensen. Het waren čcht wezens, die erop gebouwd waren om onder water te kunnen leven en overleven… Ze leken op mensen, maar toch ook weer niet. Als deze wezens bekend zouden zijn geweest in haar eigen wereld, en zij hen in een documentaire of op een afbeelding zou hebben gezien, zou zij hen waarschijnlijk afstotelijk gevonden hebben. Misschien zelfs angstaanjagend. Maar ze bedacht dat dat waarschijnlijk wederzijds was: zij zag er in Lidhia’s ogen immers even exotisch uit? Het feit dat zij van elkaar meekregen wat de ander meemaakte en voelde, had die barričre volledig doorbroken. Nu zij elkaars perspectief hadden, voelde zij zich net zo thuis in de wereld van Lidhia als in die van zichzelf.
Haar arm begon langzaam te ontwaken met de daarbij horende onplezierige, prikkelende sensatie.
Wat zou er op dit moment met Lidhia gebeuren? Wie zou haar opgetild hebben in de laatste momenten voordat zij, Gabriëlle, in haar eigen bed wakker werd? Was het Tirashya? Ze hoopte het. Ze hoopte vurig dat de man, die haar had aangevallen, gevlucht zou zijn.
Gabriëlle sloot haar ogen en zuchtte. Had zij óók maar zo’n pantser! Daarmee zou ze een heleboel moeilijkheden kunnen buitensluiten…! Met die gedachte belandde ze weer bij haar eigen situatie, die haar spottend en vol minachting met de holle ogen van een nachtmerrie aanstaarde… en langzaam naderde…

Gepost op 06-07-2008 om 21:54 uur
490 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Linda
Wat zonde van die tekening die verscheurd werd.
Ik vnd het altijd moeilijk om dingen van twee kanten te bekijken en een tekening dat situaties juist heel mooi weer geven.

Oja en nog een klein typfoutje:
In het stuk waar we bij Gabriëlla zijn in de 2e alinea, wanneer ze zich het realiseerde, over Lidhis. Ik neem aan dat dit Lidhia moet zijn
Gepost op 07-07-2008 Om 09:17

Dank je wel, Linda! ;)
Gepost op 07-07-2008 Om 13:33

Door: Tines
Ik ben écht benieuwd wat Amber niet wil vertellen... Ik weet niet of Gabriëlle wel zoveel kan vertellen... Zijn ze stiekum zusjes ofzo? Hmm, lastig!
Ga door!
Gepost op 07-07-2008 Om 17:38

Doe ik! ;)
Gepost op 07-07-2008 Om 19:02

Door: kiezel
Mooi stukje. Het thema perspectief heb je mooi verwerkt!

Twee puntjes die me opvielen: Rosa neemt vlak achter elkaar 2 dingen 'ter hand'. Viel mij op omdat het een wat formele uitdrukking is; ik zou er zelf eentje anders omschrijven.

Verder zou ik een woordje toevoegen in 'Haar arm begon langzaam te ontwaken met de bijbehorende onplezierige, prikkelende sensatie.'. Of anders 'de' vervangen door 'een'.

Gepost op 11-07-2008 Om 13:20

Dank je! Ik zal het aanpassen!
Gepost op 11-07-2008 Om 15:11

Door: Auke-Willem (AW)
Ik vond ook nog zo'n dubbele opmerking. Dat komt omdat ik nu een heleboel stukken achter elkaar lees, denk ik. Je eindigt je vorige post met:

„Je theewater is al bijna koud, jôh!”

En in de eerste alinea van dit deel schrijf je:

„Jôh, je thee wordt koud!”

Ik las het achter elkaar en het viel mij op als 'dubbel'. Twee verschillende mensen die bijna dezelfde uitspraak met 'Jôh' gebruiken. Moet je me trouwens binnenkort even uitleggen waarom je een dakje op die 'o' plaatst. Moet dat? Of vind je dat gewoon leuk? ;)
Gepost op 16-08-2008 Om 17:11
Îķ vīʼnđ ďĺţ ğēŵōđņ ŀřłľįġ, đęŋķ ık.

=)

Gepost op 20-01-2009 Om 18:38

Door: Levanda
Uit een vorig hoofdstuk (weet niet precies welk): wat voor panser? Waar kwam het op eens vandaan?
Gepost op 20-01-2009 Om 17:00

Je bedoelt Kd·63 Klem.

Het pantser was er al die tijd al. Ik had het alleen nog niet omschreven. Sommige dingen moet je met schrijven bewaren tot het nodig is het te noemen of uit te leggen. Als ik meteen in Kd·1 tot in den treuren uitgelegd had, hoe de waterlingen eruit zien, en wat hun lichamelijke kenmerken en mogelijkheden zijn, was er weinig aan geweest… En daarbij: hoe had ik dat als verteller kunnen weten zonder dat het gebeurde? Nu sta je zo nu en dan ineens voor een verrassing. Veel leuker, in mijn ogen. En het houdt je scherp, getuige je vragen.

=)

Gepost op 20-01-2009 Om 18:31

Door: Levanda
Pff, ik kan me er nog steeds niets bij voorstellen. Maar dat is de begrenzing van mijn fantasie: mijn eigen ideeën kan ik wél voorstellen, maar met beschrijvingen van anderen heb ik veel meer moeite...
Gepost op 21-01-2009 Om 20:51

Meer dan een jaar later: volgens mij heeft iedereen dat, Levanda. =)

Gepost op 22-01-2010 Om 21:46

Door:
moooi stukje ben benieuwd hoe het verder gaat
Gepost op 04-07-2011 Om 19:51

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.