248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
24. Propjes
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

„Toen jij naar Gabriëlle toe liep, bedacht ik me plotseling dat ik mevrouw Van den Heuvel beloofd had deze pauze te helpen in de bieb,” verontschuldigde Amber zich, hevig kleurend. Zij en Rosa kwamen juist uit de bibliotheek, waar Rosa zich direct na het irritante geluid van de schoolbel met een „Tot vanmiddag dan!” tegen Gabriëlle naartoe gehaast had om Amber te zoeken.
„Dat dacht ik al,” begreep Rosa opgelucht. „Zeg, ik heb Gabriëlle gevraagd of ze vanmiddag met ons mee komt naar mij thuis. Dat vind je toch wel goed, hè?” Ze stopte en draaide zich om, omdat Amber plotseling de pas inhield en haar met een ingewikkelde uitdrukking op haar gezicht aankeek. „Wat is er?”
„Het spijt me, Rosa,” zei Amber moeilijk, „maar ik kan vanmiddag niet. Er is zó veel werk in de bieb op dit moment! Mevrouw Van den Heuvel heeft met de invoering van dat nieuwe systeem echt alle hulp nodig die ze kan krijgen… Het spijt me echt!”
„’t Is al goed,” schokschouderde Rosa. „Wel jammer, want Gabriëlle is best een aardig meisje en ik denk dat jullie heel goed met elkaar zouden kunnen opschieten.” Amber keek naar de grond en zei, toen ze weer opkeek: „Een ander keertje, oké?”
„Oké,” zei Rosa, die er alweer overheen gestapt was. „Kom mee, anders komen we te laat!” Samen liepen ze de gang op en voegden zich bij de stroom leerlingen die op weg waren van de aula naar het Ervaringscentrum, zoals de zuidelijke aanbouw aan het complex genoemd werd.
„Hallo mevrouw Van Gorkum!” groette Rosa een roodharige vrouw van ergens achterin de twintig, die daar op dat moment ook liep.
„Hoi, Rosa! Hoi Amber!” groette de biologiedocente vriendelijk. Amber glimlachte terug. Toen splitste de stroom zich in drieën: de beide meisjes moesten naar rechts voor natuurkunde; de docente naar links, waar de biologie- en aardrijkskundelokalen zich bevonden.
„Stom van me, Bambi,” zei Rosa plotseling.
„Wat?” vroeg Amber, zich zoals altijd warmend aan de vriendelijke bijnaam die zich tijdens hun jaar in de brugklas speels plagend via ‘Ambie’ had ontwikkeld.
„Ik had haar naar Vraag Drie kunnen vragen.”
„O ja,” herinnerde Amber zich nu. „Dat was die vraag over fotosynthese, hè?” Rosa knikte haar instemming en keek Amber verwachtingsvol aan, maar die zei: „Die had ik ook fout.”
Rosa kneep haar ogen dicht in een grijnzende frons, schudde haar hoofd en blies door haar neusgaten.
„Sorry.”
„Geeft niet.”


Ter Heerdt gaf ogenschijnlijk geanimeerd les, het laatste uur van die dag. In werkelijkheid hield hij ongemerkt twee leerlingen chagrijnig in de gaten. Elize had, halverwege de les, in een kort gebaar Gabriëlles etui — dat in haar ogen te ver op háár tafeltje was komen te liggen — een paar centimeter teruggeschoven. Gabriëlle had Elize aangekeken en, in respons, vermoeid met haar ogen gerold. Dat was duidelijk niet naar Elize’s zin geweest, want die had daarop een goedkoop kladblok uit haar merktas gehaald om propjes te maken. Die belandden vervolgens stuk voor stuk op Gabriëlles tafel. Pas toen er een propje op haar boek terecht was gekomen, was Gabriëlle begonnen de indringertjes haar territorium uit te zetten: uiteraard terug naar de tafel van herkomst. Hij had veel van deze scène gevolgd terwijl hij zijn lesstof uit de doeken stond te doen, maar op dat punt had Elize hem even onderbroken.
„Meneer, Gabriëlle zit met propjes te gooien!”
Even had hij Elize aangekeken. Die had hem ongegeneerd verongelijkt aangestaard terwijl Gabriëlle verontwaardigd naar haar buurvrouw had zitten kijken.
„Gabriëlle?” had hij met zijn donkere stem retorisch gevraagd. Het meisje had haar hoofd afgewend, daarbij zijn blik mijdend, om ongeïnteresseerd naar buiten te gaan kijken.
Vijf minuten was het rustig geweest. Toen had Elize het nogmaals voor elkaar: alle propjes lagen weer bij Gabriëlle, die de pesterij nu duidelijk probeerde te negeren. Ze schoof de propjes tenminste gewoon aan de kant, zonder er verder acht op te slaan. Maar dat was niet wat Elize voor ogen had. Blijkbaar had ze aan munitie-ontwikkeling gedaan, want even later klonk Gabriëlles stem hevig verontwaardigd: „Jôh! Kijk wat je doet!”
„Gabriëlle en Elize, is het nou uit?” had hij zijn les ten tweede male onderbroken.
„Meneer,” had Gabriëlle nu geroepen. „Ze zit met inkt in mijn boek te knoeien!”
„Opletten nu,” had hij bars gezegd, in het midden latend tegen wie hij het had en wat hij precies bedoelde. Propjes met inkt, had hij gedacht. Hoe bedenkt ze het!
Een stille stem fluisterde hem een idee in. Als die dametjes nog één keer de les zouden verstoren, dan zou hij…
Maar Elize hield zich nu gedeisd, blijkbaar geschrokken van Gabriëlles uitroep, en Gabriëlle was druk bezig met haar besmeurde boek maar leek verder rustig. Jammer, vond hij, en hij hoopte in stilte dat het zaad van de gespannen situatie zou openbarsten. De les verliep verder echter in alle rust en naarmate het uur verstreek, werd hij hoe langer hoe chagrijniger. Hij had de hoop juist opgegeven toen plotseling, een paar minuten voordat de bel zou gaan, Elize hard „Au!” riep. Het „Jôh!” dat direct op die uitroep volgde was aan Gabriëlle gericht.
„Zo, Elize Jubbenga en Gabriëlle LaCroix, dat is de derde waarschuwing. Blijven jullie straks na de les maar eens even hier om mij te helpen het lokaal op te ruimen. Ik hoop dat dat jullie aandacht tijdens de les in het vervolg ten goede zal komen.” Hij zag hoe Elize kwaad keek en Gabriëlle verstijfde. En heimelijk genoot hij ervan.
Dit was fase één, dacht hij vergenoegd. Nu lukt fase twee ook wel.
Hij ging aan zijn bureau zitten en sloeg zijn benen over elkaar.


Het was koud buiten. Rosa stond met hoog opgetrokken schouders in haar eentje bij de fietsenstalling — en wachtte terwijl ze trillend wolkjes condens uitblies die meteen bij haar weggetrokken werden door de ijzige wind. Ze wiebelde van haar ene voet op de andere en haalde haar linkerhand uit haar jaszak om voor de zoveelste keer op haar kleine, zwart met goudkleurige dameshorloge te kijken. Ze vroeg zich af hoe lang ze nog zou wachten en keek omhoog. De tint van de asgrauwe lucht wees erop dat het niet lang meer zou duren voor de schemering in zou vallen. Het liefst wilde ze naar huis gaan. Maar wat als Gabriëlle door een leraar was opgehouden en zou komen nadat zij weggegaan was?
Ze moest nodig.
Misschien zou ze eventjes naar binnen kunnen glippen, gauw naar het toilet en dan weer terug… Maar nee, in de tussentijd zou Gabriëlle kunnen komen, en die zou meteen weggaan als zij hier niet stond te wachten… dat voelde ze gewoon. Ze wist het niet meer, en haar lip trilde nu van meer dan alleen de snijdende kou.
„Heer, ik weet niet hoe ik dit moet aanpakken,” bibberde ze. „Ik wil zó graag aan Gabriëlle laten zien dat er ook mensen zijn — met U als de belangrijkste — die om haar géven! Maar ik weet niet of ze nog komt. U weet waar ze is, en òf ze nog komt…”

Gepost op 13-01-2008 om 21:54 uur
478 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Auke-Willem (AW)
Grappig. Ik had een beeld van Gabriëlle als een erg in zichzelf gekeerd meisje. Na dit stukje schrijven van je blijkt mijn beeld niet echt meer te kloppen. Leuk!
Ook amusant hoe je je verplaatst in de leraar. Ik kan hem wel een beetje volgen. Soms zie je dingen gebeuren als leerkracht en gaat het nergens om. Je wilt simpelweg dat het stopt. Straf is vaak een laatste redmiddel. Mooi omschreven. Keep it coming!
Gepost op 13-01-2008 Om 23:54
Hihi... ik zie Gabriëlle ook als een nogal in zichzelf gekeerd meisje. Maar zelfs zij is, als ze uitgedaagd wordt, over een grens te pushen... Als iemand in inkt gedrenkte propjes in je boek gooit, kan ik me voorstellen dat dat gebeurt... of heb ik het nu onrealistisch gemaakt?
Gepost op 14-01-2008 Om 08:47

Door: kiezel
Wat zet je die Ter Heerdt toch vreselijk neer (dit is een compliment)...!

Ik struikel trouwens nog steeds over je apostrofjes bij bv. Elize's. Ik zou je toch in overweging willen geven om deze weg te halen; volgens mij is er geen twijfel over de uitspraak (ik heb niet de neiging om Eli6 te lezen) dus dan is er ook geen aanleiding voor een apostrof. Bij Gabriëlle's is die er volgens mij ook niet.

Nog één puntje: rhetorisch, dat is toch ver vóór jouw tijd?
"Vroeger kwam de rh voor in een aantal Griekse leenwoorden (rhododendron, rhythme). Al in 1954 is die rh echter in het Nederlands verdwenen, evenals de ph voor de klank "f" (phantasie, phenomeen)."
taaladvies.net


Gepost op 14-01-2008 Om 08:55
Tja, TH is ook niet echt een aangename persoonlijkheid...

Apenstropjes: ik laat dit meestal van mijn eigen inzicht in twijfelmogelijkheden afhangen. Maar ik neem het in overwegeng. Zijn hier echt harde regels voor, trouwens?

Rhephormatorish: ok, jij wint. *hihi*

Dank je weer voor je scherpe blik!!!

;)
Gepost op 14-01-2008 Om 09:01

Door: EsQuizzy
Ik kan me ook zo voorstellen, trouwens, dat Rosa's 'outgoing' karaktertje invloed op haar heeft... bewust of onbewust. Maar mijn socio-psychologische kennis is slechts zeer beperkt! Ik put meer uit eigen ervaringen en mijn voorstellings- en inlevingsvermogen... en die kan ik niet altijd ijken... misschien is calibratie gewenst?
Gepost op 14-01-2008 Om 08:56

Door: EsQuizzy
@Kiezel: een van mijn favoriete boeken is een boek uit de tweede helft van de dertiger jaren van de vorige eeuw. Dat ken ik bijna uit mijn hoofd, en ik vermoed dat dat boek soms een weinig invloed uitoefent op mijn spelling. Zodoende de 'h' in rhetorisch... 1954 moest toen nog komen.

Fenna Feenstra: Een zomer op Heidehoeve

Aanrader!!!

Gepost op 14-01-2008 Om 09:19

Door: kiezel
Even gezocht naar de 'harde regels' voor de bezits-s. Ik vind het volgende op taaladvies.net:

"We schrijven de bezits-s vast aan het grondwoord, tenzij dat eindigt op een lange klinker of een sisklank.

Bij Italiës is er geen sprake van een sisklank of een lange klinker, en is er geen gevaar van uitspraakverwarring. De laatste klank voor de -s is een toonloze e (of: sjwa). In dat geval wordt de -s gewoon aan het woord vast geschreven, zoals in tantes appeltaart, Veerles engelengeduld, Romes kunstschatten.

In de praktijk wordt soms een uitzondering gemaakt voor de genitieven van merknamen, bijvoorbeeld: Van Dale's woordenboeken, Van Nelle's koffie. In die gevallen wordt een -s gebruikt om de naam van het merk beter te laten uitkomen, ook als er geen gevaar van uitspraakverwarring is. Zulke spellingen zijn in strijd met de officiële spelling. "


Dus tenzij Gabriëlle en Elize een eigen merk gaan beginnen...
Gepost op 14-01-2008 Om 09:22
Parfum! Parfum!!! :lol:
Gepost op 14-01-2008 Om 10:13

Door: kiezel
De complete regels m.b.t. de bezitsvorm van zelfstandige naamwoorden kun je hier vinden:

http://woordenlijst.org/leidraad/14/

Toch een leuke club, die Nederlandse Taalunie!
Gepost op 14-01-2008 Om 09:26
Helemaal mee eens, en dank je voor het onderzoek! Ik zal het aanpassen.
Gepost op 14-01-2008 Om 10:13

Door: kiezel
M.b.t. Fenna Feenstra: Een zomer op Heidehoeve:

Grappig dat je dat zegt. Mijn oudste zoon (8) heeft net Dik Trom gelezen in de oude spelling met sch en veel ees en oos. Ik ben benieuwd wat dat voor verrassende invloed zal hebben op zijn latere spellingskunsten!
Gepost op 14-01-2008 Om 09:28
Als hij op jou en mij lijkt, pas maar op!
Gepost op 14-01-2008 Om 10:14

Door: EsQuizzy
Heb een kleine aanpassing aan deze post gedaan, om Gabriëlle LaCroix's karakter meer geloofwaardigheid te geven.

Dank jullie wel, AW en Gabriëlle, voor de waardevolle opmerkingen hierover!



Gepost op 11-08-2008 Om 09:53

Door: Gabriëlle
Hoi Es.,

Zoals beloofd mijn reactie en ook gelijk een reactie op AW. Waarom is het leuk dat ik me moet verplaatsen in AW, jach, ik kan me wel wat leukers bedenken. Hij is niet alleen een sexist, die fantaseert over jonge meisjes (hoe oud is die vent wel niet, bah) maar ook een sado-masochist, omdat hij er genoegen in schept dat zijn les verstoord wordt door eerder genoemde meisjes. Oké, oké, hij heeft zijn eigen agenda, maar toch. Ik wil meer van G. zien!
Gabriëlle
Gepost op 11-08-2008 Om 11:28
Zie ik nu pas, deze reactie, sorry.

Ik ga er vanuit dat je in plaats van het tweede 'AW' niet 'AW' maar 'Ter Heerdt' bedoelde. Want AW is verre van wat je hier omschrijft. *bloempje*

Gepost op 02-10-2008 Om 15:09

Door: yootje
echt spannend snel lezen hoe het verder gaat
Gepost op 31-10-2011 Om 17:51

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.