248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen s2
409 Eindeloos
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

„Whooooah,” uitte ze onwillekeurig, waarbij ze haar snelheid inhield. Direct reageerde haar vader door stil te houden en gespannen te vragen: „Wat is er?”
De hele groep kwam tot stilstand. Tirashya vond het niet nodig de impuls te herhalen maar zei: „Voor ons uit is het èng.”
Ook in het geluid van haar eigen stem en die van haar vader, zelfs in het kloppen van hun harten, het rustige peddelen van hun pantserplaten en het stille ruisen van hun waterhaling, ‘zag’ ze de ondefinieerbare vorm voor zich uit — al was het veel vager en veel minder diep dan met een energiestoot. Twee enorme, holle ogen leken haar vanaf een afstand van ongeveer drie tarai aan te staren — smal en naar elkaar toe neigend aan de top; breed aan de basis. Het waren maar openingen van een vertakking in de gang — zo leek het nú, maar de sensatie die ze zojuist had gehad toen ze actíéf peilde had haar een blik achter die openingen geboden die er geen twijfel over liet bestaan: als zij díé oneindigheid binnen zou zwemmen, zou ze…
Ze huiverde. Ze wist niet precies wat ze zou, maar één ding wist ze zéker: „Dáár ga ik niet naar binnen.”
„Wáár!?” wilde Rehinor weten.
„In die splitsing!” antwoordde Tirashya. De anderen tuurden voor zich uit in het duister.
„Ik zie niets,” zei Eliyna.
„Dat zègt niets, Eliyna,” antwoordde hun vader meteen.
„Huh?” reageerde Eliyna daarop met een vragende blik in Tirashya’s richting, terwijl Silvaeo tegen Korfos zei: „Wilt u het bestaan van die vertakking even bevestigen?”
De generaal knikte en peddelde vooruit, waarbij Silveao hem nog toevoegde: „Ga er niet binnen!”
„Nee, Sire,” antwoordde Korfos.
„Wèlke vertakking!?” wilde Eliyna weten.
„Dat zie je zó wel,” kondigde Rehinor droogjes aan. „Ons zusje blijkt een gave te bezitten.”
„Oh?”
„Splitsing aangetroffen,” meldde Korfos, zodra direct vóór hem de vreemdvormige openingen zichtbaar werden.
„Wah…,” liet Eliyna haar mond openvallen, waarop ze ongelovig van de dubbele opening naar Tirashya keek. „Hoe…!?”
„Echolocatie,” lichtte Rehinor haar eenvoudigjes in. „Ma heeft er óók last van. Maar minder, geloof ik.”
Eliyna staarde Tirashya aan en stamelde: „Echo— …locatie!? Een wáterlinge!? En Mam óók!?”
„Mm-hmm!” knikte Tirashya verlegen.
„Ja,” klonk nu de stem van hun vader. „Vraag me niet hoe het kàn, Eliyna, maar je zusje hier heeft er intussen blijk van gegeven over een fenomenaal hoog oplossend vermogen te beschikken.” Hij keerde zich naar Tirashya en vroeg: „Door wèlke van die twee openingen wil je niet naar binnen, meisje?”
„Dat is… gewèldig…,” mompelde Eliyna, terwijl Tirashya haar hoofd schudde en zei: „Geen van beide.”
„Wat is daar dan?” drong Silvaeo bij haar aan, waarbij hij zijn vriendelijke gezicht vlak voor het hare bracht en Tirashya hem bijna huilend aankeek.
„In de echogrot met de lichtende letters kan ik mijn omgeving niet peilen,” pruilde ze. „Maar… daar is het tenminste één ruimte!” Ze keek langs het gezicht van haar vader naar het opnieuw duistere deel van de gang dat zich nog uitdagend voor hen uitstrekte en zei, terwijl Korfos zich weer bij hen voegde: „Dáár… achter die openingen… Ik probeerde het net te peilen?”
„…En?” hielp haar vader haar op weg.
„Mijn signaal kwam wel miljóénen keren terug, steeds zwakker en zwakker… Eindeloos, leek het wel. Totdat het…” Ze schudde haar hoofd opnieuw, keek naar hem terug en pleitte emotioneel: „Alstublieft, daar níét heen, Pappa! Ik kàn er niet heen, ik zou er stapelgek worden, volgens mij, als ik daarin zou gaan en mijn positie zou proberen te bepalen! Ik vind het al eng om het van hier af te proberen… maar als ik daar in ga, weet ik niet hoe mijn hoofd de omgeving aan mij gaat laten zien.” Ze snikte: „Alstublíéft, hoeven we dáár niet naar binnen — we zouden er nóóit meer uit komen! Kunnen we teruggaan? Alstublieft!?”
Ze zag hoe haar vader de generaal aankeek.
„Een doolhof?”
„De eigenlijke mijn?” vroeg Korfos terug.
„Het zou goed kunnen,” knikte haar vader. „De andere zijgangen waren maar kort — steekproeven, mogelijkerwijs.”
„Met een lange vezeldraad die in de gang verankerd wordt, kan het doolhof wel bezwommen worden,” opperde Rehinor.
„Dat zou een optie zijn, maar die middelen hebben wij nu niet voorhanden,” overwoog hun vader, terwijl Tirashya angstig haar hoofd schudde en „Nee…!” fluisterde. Ze voelde hoe Eliyna een hand op haar arm legde en keek naar haar oudste zus die zei: „Dat zou dan maar één route door het doolhof zijn. Niet noodzakelijkerwijs representatief, vrees ik. Of je moet er meerdere keren in willen gaan.”
Tirashya keek haar vader nogmaals smekend aan en zag aan zijn gezicht dat hij een besluit nam.
„Hoe het ook zij, we gaan hier nú níét verder,” zei hij. „Tirashya, kun je ons iets zeggen over of het doolhof leeg is of niet?”
Ze knikte en zei: „Wil iedereen even stil zijn, dan?”, voordat ze haar vaders hand vastpakte en wachtte tot de echo’s van haar eigen stem uit de twee grofweg driehoekige openingen weggeëbt waren.
Opnieuw zond ze een impuls uit.
Opnieuw werd die ontelbaar keer teruggekaatst.
Helder vormden zich ruwe wanden, grote en kleinere openingen, een netwerk van tunnels en doorgangen, zuilen, schachten — tot het net als de vorige keer allemaal onbestemde, scherpe lijnen en vormen werden, die in zichzelf leken te imploderen en het geheel een steeds minder duidelijk gevormde maar niet minder angstaanjagende brij werd in haar hoofd.
„Het is bijna leeg,” zei ze trillend. „Hier en daar iets harder materiaal, lijkt het wel, maar niet véél. Voor de rest gewoon… hetzelfde steen als de paleisrots. Ongeveer. Vermoed ik. Ik weet het niet zéker — het spijt me…”
„Nee, het is goed, meisje,” hoorde ze haar vader zeggen. Dankbaar kneep ze hem in zijn hand. Hij vervolgde: „Dan gaan we maar terug.”
Ze ontspande zich en draaide zich subiet om, waarbij haar blik op een klein, rond gaatje in de rotswand viel dat eerder als een onbeduidend echo’tje bij haar binnen was gekomen: onderdeel van de onregelmatige rotswand.
Ze schonk er geen aandacht aan.
Ze kon maar aan één ding denken: ze hoefde gelukkig niet voorbij de splitsing!

Niet veel later meldde kroonprins Rehinor zich in de grot van de lichtende letters, waar hij vanuit het gat in het plafond in een rechte lijn schuin door de ruimte richting de roze lichtende luminescentiegestalte van zijn moeder zwom. Samen met heer Lersac en Yanaeka bekeek ze een stuk van de kromming die de overgang tussen het plafond en de wanden vormde. De andere geleerden bevonden zich elders in de zaal.
„Moeder?”
Quevéra keek op en reageerde vriendelijk: „Rehinor?”
„Ik breng een bericht van vader en de anderen,” kondigde hij aan.
Zij glimlachte afwachtend naar haar oudste zoon.

Gepost op 22-01-2012 om 19:16 uur
104 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Rapunzel
Hé nice of you, dit extraatje, kon ik ook weer ff ontspannen

Hm, ik vertrouw die Rehinor toch niet zo… Straks gaan ze het wel proberen met een vezeldraad en dan zorgt hij ervoor dat die alsnog loskomt en ze de weg kwijtraken of zo…

En… klein, rond gaatje in de rotswand… het hóeft niks te zijn, het kàn ook iets heel belangrijks blijken te zijn… hmmmm…

En wat is er in de tussentijd gebeurd?? Tirashya draait zich om>>> Rehinor meldt zich bij zijn moeder… *in need of a nail biting smiley*

S-P-A-N-N-E-N-D!!!

Gepost op 22-01-2012 Om 20:00

Door: Rapunzel
Gevonden!!!!

[img]http://boktimg.nl/s/nailbite2.gif
Gepost op 22-01-2012 Om 21:00

Door: Rapunzel
Hm... sorry...

Gepost op 22-01-2012 Om 21:02

Door:
Lekker lange post en een geweldig stukje schrijfwerk weer. Echt, erg mooi.

Ik heb alleen een vraagje, die waarschijnlijk andere trouwe lezers van Kd zo zouden kunnen beantwoorden, maar ik ben het fff kwijt. Hoe kan het dat prinses Eliyna niet op de hoogte is van de gave van haar moeder en zus? Was ze een tijd weggeweest ofzo? Maar dat was dan toch niet haar hele leven? Ze zal dat toch in haar vroege jaren wel ergens opgepikt hebben? dat ze het van haar zusje niet wist, kan ik me dan nog voorstellen, maar van haar moeder, dat vind ik lastiger.

Je zet wel weer een spanningsboog op met dat gaatje. Ben benieuwd waar dat heen gaat.

Ga je gauw weer verder?

Gepost op 22-01-2012 Om 21:50

Door: Rapunzel
o.a. Kd.post 101 & 182, schrijver
Gepost op 22-01-2012 Om 21:56

Door:
ha! ga gauw even kijken!
Gepost op 22-01-2012 Om 22:15

Door:
gelezen en begrepen.
Gepost op 22-01-2012 Om 22:27

Door:
Hele erg indrukwekkkende post
Ik moet op dit moment weg.
Dus zal vanmiddag ff reageren
Gepost op 23-01-2012 Om 07:16

Door:
Als nog indrukwekkende en spannende post.
Op naar de volgende al was dit wel een hele leuke verassing zo dicht 2 posten op elkaar.

Rond welk uur is het nu trouwens in Liliaño ben daar wel benieuw naar haha.


En benieuwd water in die "Doolhof"te zien is. Jammer dat ze er niet heen gaan maar ik begrijp het ook wel weer.
Gepost op 23-01-2012 Om 16:39

Kd·378-380 is een heel duidelijk tijd-anker.



Gepost op 23-01-2012 Om 20:09

Door: EsQuizzy

Wanneer je vanaf dat moment verder leest, krijg je een redelijke indruk van de tijd die voorbijgaat.



Gepost op 23-01-2012 Om 20:11

Door:
Haha klopt thanks
Gepost op 23-01-2012 Om 20:29

=)

Gepost op 23-01-2012 Om 20:52

Door: kiezel
Hey mr. Cliffhanger, post eens gauw het volgende deel...

Aandachtspuntje: lokatie moet zijn locatie.
Gepost op 25-01-2012 Om 14:07

Mr. Cliffhanger... Hihi! =D

In Liliaño-paleis hebben ze voor de Pilkkakaia en de Lakkakaia een "Klifhangar", trouwens. =)

"Locatie"... Ja, die doe ik altijd fout... niet handig. Ik moet eens onthouden dat dat net als bij de woorden "product" en "vacantie" en "october" met een "C" is.

=)

Gepost op 25-01-2012 Om 14:27

Door: EsQuizzy

Hm. Grappig: ik had allebei de versies gebruikt!

Dank je, kiezel! =)

Gepost op 25-01-2012 Om 15:33

Door: kiezel
Tja, en het wordt pas echt ingewikkeld als blijkt dat je met echolocatie iets kunt lokaliseren.


Als ik de spelling zou hebben mogen bedenken, had ik het heel anders gedaan. Mijn favoriete woord: konstruxie.
Gepost op 25-01-2012 Om 20:55

=D

Gepost op 26-01-2012 Om 08:56

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.