248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen s2
377 Stip
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 5 minuten

„Herken je dit nog?” vroeg Tirashya met een mysterieuze klank in haar stem, waarbij ze zich van haar toilettafel afwendde om haar razend nieuwsgierige zus weer aan te kijken. Lidhia zwom dichterbij, haar ogen fronsend gefixeerd op het driehoekige hangertje dat haar zusje aan een fijne parelketting om haar hals gehangen had.
„Oh!” deed ze verrast. Ze kende dit sieraad inderdaad! Het zien van het donkergrijze driehoekje met lichte, reflecterende randen en een stip met dezelfde kwaliteiten in het midden trok haar een paar jaar terug in de tijd…

Bij welke gelegenheid en op welke manier Eliyna het sierlijke kettinkje met het aparte ornament van hun moeder had gekregen, wist Lidhia niet. Maar toen zij op een dag nieuwsgierig in het sieradenkastje van haar oudere zus snuffelde terwijl Rasat Eliyna uitgebreid opmaakte, trok het raadselachtige kleinood het tienjarige prinsesje onweerstaanbaar aan. Aan twee van de drie hoeken van het stukje steenachtig materiaal was een parelsnoer bevestigd, maar het was het steentje zčlf dat de aandacht trok.
„Wat is dit voor iets?” vroeg ze.
„Hm?” reageerde de nčt dertienjarige Eliyna afwezig, waarop ze beter keek en onverschillig zei: „Oh, dŕt. Die is van Mamma geweest, maar ze heeft het aan mij gegeven.”
„O,” imiteerde Lidhia de ongeďnteresseerde houding van haar grote voorbeeld-op-afstand, waarop ze de uiteinden van de even lange parelsnoertjes achter haar nek en onder haar lange, zilverblonde haar bij elkaar bracht en ze in elkaar haakte. Zwijgend steeg ze op om het resultaat in de gladde waterspiegel onder het plafond te bewonderen.
Eliyna’s stem klonk mat bij de eenvoudige maar directe vraag: „Vind je het mooi?”
Lidhia, die zich betrapt voelde, draaide zich gauw op haar buik om Eliyna van bovenaf zo stoer mogelijk aan te kijken.
„Mwňch…,” probeerde ze de sitatie en haar imago nog te redden, maar Eliyna keek haar met de alwetende, onuitstaanbare blik van een oudere zus aan en zei schouderophalend: „Ja, dus. Ik ben óók tien geweest, zusje. Je mag het wel hebben, hoor. Hij staat je leuk!”
„Echt?” bloosde Lidhia, die zich ergerde aan het feit dat Eliyna dwars door haar heen keek en het tegelijkertijd tegenstrijdig fijn vond dat ze het sieraad gewoon mooi mocht vinden en het zelfs aangeboden kreeg. Eliyna knikte en concentreerde zich weer op haar gevarieerde kleurenpalet om nog een contrasterende tint uit te kiezen.

Op dit moment bloosde Lidhia opnieuw bij het besef dat het sieraad drie jaar later op bijna precies dezelfde manier van haar op Tirashya was overgegaan. Ze was erop uitgekeken geweest — net als Eliyna toen, realiseerde ze zich nu. En op hetzelfde moment kwam de observatie dat het stukje kanti — want nú herkende ze het als zodanig — veel dunner was dan het Tablet in de zitkamer. Dat was natuurlijk nodig geweest om er een sieraad van te maken, of misschien was het fragment wel zó afgebroken toen het Tablet in stukken werd gebroken om het te verbergen in die muur aan het eind van de noordoostelijke gang…
Ze keek op uit haar dagdroom. Tirashya stond haar afwachtend aan te kijken voor een verdere reactie. Lidhia haperde: „Ik… wist niet dat dat ding een stukje uit een tekst was!”
„De stip heb ik óók altijd gezien als ‘gewoon een versierseltje’,” knikte Tirashya. „Maar toen we het Tablet in elkaar aan het puzzelen waren, viel mij een bepaald missend stukje op. Het deed me aan dit hangertje denken. En weet je nog dat wij dachten dat het oppervlak van dit hangertje beschadigd is?”
Lidhia knikte. Ook nu zag ze weer de storende, asymmetrische krassen langs twee zijden van de donkere driehoek met de lichte stip. Tirashya vervolgde: „Volgens mij zijn dat stukjes van letters. En dan zou de stip gewoon een spatie zijn. Zullen we eens gaan kijken of het klopt?”
„Natúúrlijk!” ging Lidhia zonder te aarzelen op dat voor de hand liggende voorstel van haar zusje in.
Terug naar de zitkamer zwommen ze: een tochtje terug door kleurrijk halfverlichte gangen waarin de meest prachtige decoratieve ornamenten de natuurlijke rijkdom van de onderwaterwereld benadrukten. De verschillende lichtcultures die gekozen waren voor de verlichting gaven het geheel een dromerige uitstraling. Van lichtblauw naar rood of oranje en van paars naar geel of wit: steeds weer bleek de verfijnde kleurkeuze uit de manier waarop de koralen, schelpen, stenen en naamloze voorwerpen werden geaccentueerd door de belichting, die zich mengde met de luminescentie van wie er dan ook aan voorbij zwom.
Twee niveaus en drie minuten later zwommen de lichtende prinsesjes voor de tweede keer die dag de zitkamer binnen.
„En nú maar hopen dat het past!” kondigde Lidhia aan.
„Volgens mij wčl,” schatte Tirashya in, terwijl ze samen vlak boven het kanti-tablet stilhielden en zij het parelkettinkje afdeed. „Kijk: hier!”
Lidhia keek toe hoe Tirashya het hangertje gedraaid voor een hiaat van dezelfde vorm en afmetingen hield, met de hangende punt van de bescheiden driehoek als het rechter uiteinde van de basis, die bijna evenwijdig liep aan de onderrand van het Tablet. Tegelijk namen ze een opgewonden teug water, voordat Lidhia fluisterde: „Het past!”



„En die krasjes zijn inderdaad stukjes letters!” vulde Tirashya aan, waarop Lidhia weer verder ging met: „Dus de stip is inderdaad een spatie!” Ze las de zin, waartoe de stip behoorde, eerbiedig voor: „Terwijl wij deze woorden aan onze hofschrijver dicteren, is noch de locatie, noch zelfs de aard van dit raadsel aan ons bekend.” De spatie op het hangertje was die tussen ‘deze’ en ‘woorden’. Lidhia mijmerde: „Het gaat over het Onverklaarbare Raadsel.”
„Maar dat is nog niet opgelost,” zei Tirashya. „Oók hiermee niet.” Ze liet het aanvullende driehoekje op haar linkerhand liggen en keek er nog eens goed naar. Lidhia zag hoe haar zusje eens slikte, waarna ze moeizaam zei: „Wil je… wil je het terug hebben?”
„Wat?” vroeg Lidhia niet-begrijpend, terwijl ze haar zusjes vreemde blik probeerde te doorgronden.
„Het kettinkje met het hangertje,” verduidelijkte Tirashya zacht. „Het is tenslotte een stukje van het Tablet van Grecadec en dat heb jij ontdekt! Ik vind dan eigenlijk dat jij dit stukje óók weer terug moet krijgen!”
„O, zó!” begreep Lidhia. Even stond ze in tweestrijd. De emotionele waarde van het hangertje was hiermee natuurlijk wel enorm gestegen, maar ze had het aan Tirashya gegeven omdat ze het niet meer hoefde… en Tirashya was er onmiskenbaar aan gehecht geraakt — veel meer dan zij dat zelf ooit was geweest. Dus zei ze: „Nee. Nee, ik hoef het niet terug. Het is van jóú, Tirsch. Daarbij: jij hebt ontdekt dat het een stuk van het Tablet van Grecadec is. Dus het blijft van jou. Denk maar eens extra aan mij als je er naar kijkt. Goed?”
Tirashya schonk haar een guitig, lief lachje en fluisterde opgewaterd: „Dank je wel!”
„Zullen we Pappa eens met jouw ontdekking gaan verrassen? Misschien vindt hij een onderbreking van die vergadering óók wel een goed idee!”
Tirashya knikte met een ondeugende flikkering in haar ogen en deed het kettinkje weer om haar nek. „We gaan ze laten ráden!”
Achter haar aan zwom Lidhia de gang op. Om haar mond speelde een warme, gelukkige glimlach.

Gepost op 25-08-2011 om 18:37 uur
150 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door:
yes hij is er
Gepost op 25-08-2011 Om 18:45

Door:
mooi geschreven en inderdaad er was een missent stukje steen een driehoekje leuk!!! ga hem nog een keer lezen voor belangrijke punten waar ik mischen over gelezen
Gepost op 25-08-2011 Om 18:56

Door:
Mooi, EsQuizzy.

Geen spoor van Gabrielle. Ben benieuwd waar die is met haar geest.

Gepost op 25-08-2011 Om 19:58

Door:
hhhmm lastig op het in zo klein te lezen mijn beeld is nog steeds 10 bij 10 1 keer is het beeld weer groot geweest toen ik deze post woor het eerst las nu issie weer klein hhm vreemd maaar ff over het verhaal heb het stuk nu nog een keer gelezen en die stip maar dan met een rondje erom in de gangen zou die hier ook ergens mee te maken hebben een aanwijzing ik denk het niet maar het zou kunnen
Gepost op 25-08-2011 Om 23:04

Als referentie: Kd.107 Werkelijkheid met reacties, en de reacties onder Kd.124.

=)

Gepost op 26-08-2011 Om 04:13

Door:
uuh wat is referentie ben niet zo goed in die moeilijke woorden betekent dat als duidelijkheid of niet
Gepost op 26-08-2011 Om 09:34
Referentie betekent "verwijzing". Ik had daar even gezegd welke post jij bedoelde (cirkel met stip) om het jou makkelijker te maken om dat stukje terug te vinden in het verhaal.

=)

Gepost op 26-08-2011 Om 11:12

Door:
heb ff gelezen maar kom er niet veeel verder mee ik zal gwn maar afwachten mischien is het ook wel niks maar ja ik denk niet dat je dat zonder bedoeling et er hebt neer gezet in post 107 maar ja ik kijk wel
Gepost op 26-08-2011 Om 09:42

In dat geval zul je inderdaad moeten afwachten, ja…

=)

Gepost op 26-08-2011 Om 11:30

Door: Rapunzel
Hihi, die Tirashya toch... "We gaan ze laten raden".
Leuk!
Gepost op 26-08-2011 Om 11:05

Tja, laat het aan Tirashya over om er een spelletje van te maken… =)

Gepost op 26-08-2011 Om 11:31

Door: Inge
Haha, opgewaterd XD Grappig bedacht!

Mooi geschreven, eigenlijk zou ik alles vanaf het begin nog eens moeten lezen, dan alle namen opschrijven en in het kort de gebeurtenissen boven water, onder water en "onbekend" moeten noteren. Maarja, daar heb ik nu eenmaal geen tijd voor...
Gepost op 02-09-2011 Om 20:23

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.