248817
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
279 Vuurmaakplekje
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 2 minuten

Dik ingepakt tegen de gure wind die hier en daar vlagen bevroren sneeuw met zich meevoerde, trapte Gabriëlle door een wereld van duisternis en bontgekleurd kunstlicht op de fiets richting school. Ze had geen enkele haast: er waren daar genoeg mensen die ze liever niet onder ogen zou komen. De klaagzang die door haar dynamo werd uitgevoerd resoneerde in haar ziel en blokkeerde daar veel van haar gedachten. Slechts beelden en gevoelens drongen door de jammerende sluier heen tot aan haar vuurmaakplekje, waar overigens druk in de smederij gewerkt werd.
De kou werd door haar brandende schaamte ruimschoots gecompenseerd: ze kreeg het warm bij de gedachte aan Amber en haar eigen veranderde beeld van dat meisje. Bij het beeld van Tim in de fietsenstalling begonnen haar kleren onaangenaam heet te prikkelen. Maar zodra het gezicht van Ter Heerdt zich bij haar aandiende, sloegen de vlammen haar uit.
Het gezicht in haar geheugen leek op dat van Rehinor.
Met gloeiende wangen worstelde ze voort — haar snelheid een fysieke manifestatie van haar gedachtenstrijd. Als ze nog langzamer zou gaan rijden, zou dat haar evenwicht in de natuurlijke wereld evenzo aan het twijfelen brengen.
Haar maag was die wankele balans al kwijt: ze voelde zich misselijk worden en haalde diep adem: de koude, snijdende lucht versterkte de brandende sensatie in haar borstkas.
Het was een gevoelloze, gladde plek op de weg die haar uiteindelijk gevoelig onderuit haalde.
Even lag ze stil — ze wilde niet meer verder. Het was dat haar val gezien was vanuit een huis daar op de hoek. Een voordeur ging open; een man stapte gehaast naar buiten, uitte zijn bezorgdheid en bood aan haar overeind te helpen.
„Nee, het gaat wel!” wees Gabriëlle die onbekende mannelijke handen beslist af. „Dank u,” zei haar opvoeding er nog halfslachtig achteraan.
Eenzaam krabbelde ze op eigen kracht overeind.
Ze had veel vreemder terecht kunnen komen, zag ze. De pijn in haar heup en haar bovenarm, waar zich vast en zeker mooie blauwe plekken zouden vormen, onderdrukte echter elk gevoel van dankbaarheid. Ze stapte weer op de fiets en nam een in haar ogen dapper besluit, dat ten minste een gedeelte van die dag zou kunnen vereenvoudigen.
Linksaf sloeg ze. Als ze een zeker smal straatje in de wijk achter de school zou nemen, zou ze door zo min mogelijk mensen gezien worden.
Al snel lag het Vivaldi College ergens schuin achter haar. Verder fietste ze, met alle zwijgende vastberadenheid van een emotioneel gebroken tienermeisje.
Ze had eens met haar ouders een middag gewandeld in een natuurgebied ten zuiden van de heuvelrug. Het was daar mooi: er liepen wilde paarden.
Dat moest ze op eigen houtje wel terug kunnen vinden.
Ze wilde vandaag alleen zijn.
Alleen zijn en huilen.
Huilen… als ze kon.

Gepost op 08-09-2010 om 22:00 uur
125 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door:
Hele mooie post...

Gepost op 09-09-2010 Om 17:57

Dank je!

=)

Gepost op 09-09-2010 Om 19:58

Door:
Dit vind ik taalkundig gezien toch een van de mooiste posts. De metaforen zijn goed gekozen. Met name die van het vuurmaakplekje en de smederij. Herkenbaar, moet ik zeggen.
Gepost op 09-09-2010 Om 19:09

Tja, herkenbaar? Jij gebruikte dat woord laatst in mijn richting, hier op bloCnoot! Vandaar...

=)

Dank je voor het compliment!

Gepost op 09-09-2010 Om 20:00

Door: inem
Echt mooie post... en zielig!

Gepost op 10-09-2010 Om 11:40

Dank je wel...

=)

Gepost op 10-09-2010 Om 21:16

Door:
Het vuurmaakplekje kwam uit jouw brein, niet het mijne Ik was zo vrij om jouw woord te gebruiken, omdat ik het een leuk woord vond.
Dus, ere wie de ere toekomt.
Gepost op 11-09-2010 Om 07:33

Echt waar? Volgens mij gebruikte jij het het eerst, onder Kd·242. Daar pikte ik het op van jou, volgens mij!

=D

Nou ja, het maakt niet zo veel uit... Laten we zeggen dat dit een beetje een ‘kip-ei’-situatie is... =)

Gepost op 11-09-2010 Om 09:57

Door: kiezel
Bwoah, reactie kwijt (te lang over gedaan blijkbaar ).

Wat ik dus wilde zeggen...: gevoelige post!

En ik had twee kleine taalkundigheden:
1) In de eerste alinea gebruik je twee keer vlak achter elkaar drong(en) door; wellicht dat je daar één van anders kunt omschrijven? (heb zo gauw geen alternatief).
2) De zin ...sloegen de vlammen haar uit loopt voor mijn gevoel niet helemaal lekker? Maar dat kan aan mij liggen natuurlijk...
Gepost op 14-09-2010 Om 12:01

Ook hier: ik kijk ernaar! Bedankt! =)

Gepost op 14-09-2010 Om 12:48

Door: EsQuizzy

drong door tot in haar ziel…

resoneerde in haar ziel…


=)

Gepost op 14-09-2010 Om 13:27

Door:
arme gabrielle
Gepost op 14-07-2011 Om 19:58

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.