248815
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Gek Genoeg
geluk
Door: anita
Commentaar van de schrijver:
Niets is wat het lijkt...
Categorie: Column
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

Soms word je op een doodnormale ochtend nietsvermoedend getuige van iets waarvan je helemaal geen toeschouwer had willen zijn.
Maar waarvan je achteraf beseft dat het jouw vertroebelde blik op de werkelijkheid weer wat realistischer maakt.
Zoals gisteren.
Ik stond in mijn keukentje.
Om mijn nog bevroren boterhammetje te laten ontdooien.
In de magnetron.
Toen mijn blik ineens viel op de tuintjes onder mijn flatje.
Of beter gezegd op een stilstaand object in n van die tuintjes.
Achter mijn flat staan namelijk een paar kneuterige jaren vijftig woningen met dito tuintjes.
Een gezellig uitzicht-ik kan niets anders zeggen.
Voor mij althans.
Voor hun lijkt het me behoorlijk frustrerend.
Dat mjn flt hn uitzicht verpieterd,maar goed, da's niet mijn zorg.
En met grote regelmaat kijk ik met een ietwat jaloerse blik naar de leuke gezinnetjes die op zaterdagochtend gezellig aan 't ontbijten zijn in die zo gezellige tuin aan een tuintafel. Met zo'n fleurig plastic tafelkleed.
Alsof een pagina in de Libelle onder mij tot leven is gekomen.
Terwijl ik dan op datzelfde moment.
Gewoon aan mijn aanrecht.
Een snee volkoren brood weg werk.
In mijn gezellige eentje.
Maar niets is wat het lijkt.
Zo bleek gisteren maar weer.
Terwijl ik dus naar buiten keek zag ik haar staan.
Mijn achterbuurvrouw.
Als was zij de vrouw van Lot.
Zo moet dat er destijds uitgezien hebben.
En grote zoutpilaar.
Zonder enkele beweging.
En dan word ik onrustig.
Want een eventuele Lot was nergens te bekennen.
En een mens kan ven ls aan de grond genageld staan.
Maar in de meeste gevallen komt daar vaak snel verandering in.
Zo niet bij dit vrouwelijk exemplaar.
Ze leek bevroren.
Van haar kruin tot haar tenen.
Maar dat kon het k niet zijn ,want het was zo'n 15 graden.
Boven nul,ja.
En omdat er nogal een afstand was tussen buuv en mij kon ik ook niet even haar hartslag voelen.
Of kijken of haar borstkas nog wel bewoog.
Dus dan komt er een soort van paniek,maar ook een unheimlich burger-verantwoordelijkheid in me naar boven.
Dat ik op dat moment wel een belangrijke getuige ben
n wl moet reageren in benarde situaties.
Maar ik ben geen hld.
En ik zal dat ook niet worden,maar ik ben wel creatief.
Dus dan trek ik dt laadje in m'n brein maar open.
Quasi agressief opende ik mijn balkon deur,om 'm vervolgens weer keihard dicht te gooien.
Veel te hard,de ruiten trilde
En mijn hele lichaam ook. Inmiddels.
Want mevrouw vertrok geen spier.
Zlfs niet van een keihard dichtslaande deur aan hr overkant
En op zo'n moment.
Als ik tril van onzekerheid en angst.
Dan werkt bij mij 'de struisvogelpolitiek' het beste.Voor drie minuten. Hoogstens.
"Doe nt of je niks gezien heb,hoor ik mezelf dan zeggen,terwijl ik met m'n boterhammetje richting woonkamer wandel.
"Wat je zojuist zag was een fata morgana -je moet gewoon nodig die boterham n een glas water.
Er s geen tuin,er is gn pilaar,er s niks,alln jij"
Maar om nu te zeggen dat dt stemmetje ontspannen werkt-n.
Want mt die boterham wandelt ook mevrouw m naar binnen.
In in m'n hoofd.Of ik nou wil of niet.
Dus als die boterham nog maar net mijn maag heeft bereikt,sta ik al weer op.
En rek ik-van minstens een meter afstand-heel voorzichtig mijn nek om te kijken of er al iets aan de situatie is veranderd.
En Godzijdank! De Pilaar staat ineens voor over gebukt,haar handen voor haar gezicht.Haar schouders schokken.
Ze huilt.Ik zie haar slanke handen over haar wangen vegen.Gek genoeg ben ik blij met elke beweging,zelfs dze.
Maar maak ik me ook meteen weer zorgen.Deze vrouw lijkt overstuur.
En ik ben geneigd haar te gaan troosten. Dt k.Want Deze Pilaar is duidelijk op zoek naar een andere pilaar.
Zo Eentje die steun bied.
Maar dan komt ze ineens weer overeind.Om zich vervolgens weer langzaam te buigen en over haar schoenen te aaien.
Wel een minuut lang.
Ik voel mijn wenkbrauwen langzaam omhoog komen. Van verbazing n opluchting.
Want buurvrouw beweegt.Dus lft.
En alsof ze mij gerust wil stellen haalt ze in drie minuten haar verloren tijd in.
Ze wrijft over haar buik,huppelt als een jonge hinde en rekt haar handen in de lucht.
En terwijl ik Het object wat langer observeer kom ik langzaam tot de conclusie dat buuv zich duidelijk in allerlei moeilijke yogaposities aan 't wurmen is.
En dat 'dat bewegingsloze enge' van haar een rustgevende meditatieoefening van minstens 8 minuten was.
En dat dt emoties bij haar opriep.
Hele heftige.
En ineens kijk ik heel anders naar dat ideale plaatje van een kneuterige gezinnetje met een nog kneuteriger huisje.
Niets is wat het lijkt.
Deze vrouw heeft een enorme behoefte aan lucht.
Frisse lucht.
Drom staat ze minutenlang in haar tuin.
Stil.
In haar jurkje.
Bij vijftien graden.
Ze ziet de bloemen niet.
In haar o zo mooi aangelegde tuintje.
En k het tinhuisje n de houten picknickbank maken haar niet gelukkig.
Ze staat daar.
Met haar ogen dicht.
Stokstijf.
Om haar gedachten te ordenen.De chaos te ontcijferen.
In haar drukke,waarschijnlijk verdrietige hoofd.
Je huilt tenslotte niet voor niks.
En ineens realiseer ik me dat deze vrouw- nt als ik- k gewoon een mens is.
Met nt ets meer om zich heen.
Qua husband,kiddies ,huisje ,boompjes en beestjes.
Maar met dezelfde emoties als ieder ander.
Niets is wat het lijkt als je alleen naar de buitenkant kijkt en belangrijker nog:
Wat is het toch gek dat je zo makkelijk kunt vergeten wat je cht gelukkig maakt..



Gepost op 26-04-2012 om 15:45 uur
47 keer gelezen

Alle verhalen van deze schrijver (anita)

Door: EsQuizzy

Het lijkt erop dat het gaat met je rug, Anita!

Mooie column, weer.



Gepost op 26-04-2012 Om 21:42

Door: EsQuizzy
+beter

Gepost op 26-04-2012 Om 21:45

Door: anita
Goed ingeschat Esquizzy,het viel vast op omdat ik niet meer zo heel frequent postte haha Ik ben van de week weer begonnen met een paar uurtjes per dag werken Moet eerlijk toegeven dat het nog niet echt meevalt,maar we gaan moedig voorwaarts;)
Gepost op 26-04-2012 Om 21:53

Door: lady vi
Fijn dat het weer iets beter met je gaat, Anita!
En stel je voor dat je meteen gehandeld had: dan was er niet zo n mooie column uitgerold. Mooi hoe je ons zo eerlijk meeneemt langs je angst/twijfel/terugtrekneiging om dan tot heel andere conclusies te komen!
Gepost op 26-04-2012 Om 22:30

Door: anita
Dankjewel lady vi;)
Gepost op 26-04-2012 Om 22:48

Door: Rapunzel
Zou in herhaling vallen na de vorige schrijver/schrijfster, dus van mij een: voor de column en een omdat het gelukkig langzaamaan weer wat beter gaat met je!
Gepost op 27-04-2012 Om 08:04
Ik val dan maar wel in herhaling na mijn vorige reactie;)Ook jij dankjewel
Gepost op 27-04-2012 Om 10:27

Door: EsQuizzy

Hm. Ik had het verhaal dat ontstaan was als Anita wl actie had ondernomen k wel onderhoudend gevonden, vermoed ik.

Gepost op 27-04-2012 Om 12:03
HAHA
Gepost op 27-04-2012 Om 12:05

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.