248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Kalverliefde
niet wederzijds
Door: anita
Commentaar van de schrijver:
Over een buurman, een hond en een tuinkabouter...
Categorie: Column
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Ik heb een hekel aan honden.
Nou ja,hkel.
Laat ik het maar gewoon bekennen: Ik vind ze ng.
Of je nu een kleine teckel of bouvier naast me zet.
Ik hap naar lucht. Acuut. Van angst.
Nu wil het geval dat er naast mijn ouders twee honden wonen.
Met hun baasjes,dat wel.
En als ik zeg:hnden,dan is dat een understatement.
Want deze honden zijn twee bij twee. Minstens.
Dus deze schepsels vallen als je het mij vraagt niet meer onder de categorie: hond
Mr bij de kalveren.Vind ik.
Nu wonen mijn ouders in een eenvoudige eengezinswoning.
Zo n van zestien op een rij met allemaal dezelfde voortuintjes.
(ok pa, jouw tuin springt eruit en is de mooiste)
Maar zo'n eengezinswoning heet niet voor niets eengezinswoning.
Die zijn bedoeld voor n gezin en niet voor twee.
Anders hadden ze wel anders geheten-die woningen
En daarom vraag ik me,als ik bij m'n ouders kom toch telkens weer af.
Hoe in hbeltjesnaam die extra large viervoeters in dat huis passen.
En daarom wil ik wel eens achter hun boekenkast kijken.
Want ik zg het je.
Het zou me niets verbazen als ze daarachter een schuilplaats voor hun kalveren hebben.
Dat kn niet anders!
Simpelweg om het feit dat als die kalveren in de woonkamer staan.Of liggen. Die kamer vl is!
Dan passen daar met lle geweld van-ze-lievelevensdagen geen buuf en buurman meer bij.
Het zou natuurlijk kunnen dat ze op de bovenverdieping wonen. Op hun slaapkamer.Dat kn.
En de honden op de benedenetage. Maar dat lijkt me sterk.
Ik zal er nooit achter komen.
Want hoe ik in 't voorbij rennen(!) ook naar binnen gluur.
Ik zie niks.
Op de vensterbank staat een prachtig glas-in-lood kunstwerk wat het gehele raam bedekt.
En dat vind ik tch een beetje verdacht,niet?
Nou hebben mijn ouders totaal geen last van die kalveren. Want ze blaffen namelijk niet.
Wonderlijk genoeg.
Nouja,hooguit n keer per jaar. Met dodenherdenking.
Juist als ze stil moeten zijn. Voor de rest zijn het schatten.
Van een afstand dan. Of achter glas.
Ze moeten niet te dichtbij komen.
En dat kwam er laatst ntje wel.
Althans ;hij was naar mij onderweg.
Omdat hij aan mijn gezicht iets dacht te zien.
Dat-ik-zo-leuk-met-honden-was.
Inschattingsfoutje.
Van hem dan.
Dus liep ik snel naar de overkant van de straat.
Om bij de overburen van mijn ouders aan te bellen.
Met de zweetdruppels op m'n voorhoofd.
En met een serieus gezicht te vragen of ze geen last hadden.
Van die wanstaltige tuinkabouter bedoelde ik dan.In de tuin van m'n ouders.
Qua uitzicht dan.
Terwijl ik nog geen meter van de voordeur van mn ouderlijk huis was!
Dat slaat nergens op.Ik weet het.
Ik zag de buurman k wel kijken en knikte vriendelijk.
Zodat die het niet zou merken.
Hoopte ik.
Mijn bonkend hart zei iets anders.





Gepost op 30-03-2012 om 08:42 uur
52 keer gelezen

Alle verhalen van deze schrijver (anita)

Door: EsQuizzy

Zo. Mijn dag in n klap hlemaal goed!

Gepost op 30-03-2012 Om 10:05

Door: Rapunzel
Gepost op 30-03-2012 Om 10:21

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.