248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Het mysterie
20. Eén ding
Door: Rapunzel
Commentaar van de schrijver:
Oké, als we het dan toch over die boeg gaan gooien… dan maar meteen zoooo ongelooflijk fout en overdreven, hahaha *knipoog* =D
Categorie: Diversen
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Nadat Salomé door Zuster Mary meegenomen was naar een kleine, bescheiden kamer, die haar tot onderdak zou worden de komende dagen, was het volgens Zuster Mary tijd voor een rondleiding door het klooster.
“Zo, mijn kind, nu weet je alles wel te vinden hoop ik,” had Zuster Mary aansluitend gezegd “Dan nu maar terug naar je kamer en omkleden, dan zullen de zusters en ik eens nadenken over een kloosternaam voor je.”
Salomé liep in haar eentje terug naar de haar door Zuster Mary toegewezen kamer. Intussen keek ze goed rond, nog steeds op zoek naar verdachte mensen en voorwerpen, mogelijkheden tot ontsnappen mocht dat nodig zijn, goede plekken voor het plaatsen van afluisterapparatuur, en alles wat in haar ogen verder nog van nut zou kunnen zijn bij het goed en met de uiterste precisie uitvoeren van deze missie. Eenmaal bij haar kamer aangekomen, duwde ze de zware deur open en zag ze in een flits iets wegschieten richting de kledingkast.
Hm, ze zullen hier wel genoeg ongedierte hebben… was Salomés conclusie.
Ze liep naar de kast, zag de kleding hangen die ze geacht werd aan te trekken en meteen waren haar gedachten afgeleid van het kleine “iets” dat ze zojuist door de kamer had zien schieten. Oh, nee!? Nee, nee, nee. Dit is zó niet mijn kleur. verzuchtte ze.
“What person in his or her right mind heeft er nou gekozen voor de kleur zwàrt?” fluisterde ze tegen zichzelf “Helemáál niet depressiviserend of zo.” Depressiviserend was Salomés lievelingswoord, een zelfverzonnen woord weliswaar, maar dit was het uitgelezen moment het weer eens te kunnen gebruiken. Je moet er maar wat voor over hebben om undercoveragente te zijn... pppffff... En vol ongenoegen trok ze het habijt aan.
“Salomé? Ben je klaar, mijn kind?” vroeg Zuster Mary niet heel veel later.
“Ja, kom eraan Zuster,” riep Salomé harder dan nodig was, en ze vroeg zich af hoe snel Zuster Mary en de andere zusters wel niet moesten zijn.

“Oh, Zuster Mary?” vroeg Salomé terwijl de twee zich naar een ander gedeelte van het klooster begaven.
“Ja, mijn kind?”
“Nog even over dat geheimenis hè…”
“Ja, mijn kind?”
“Dat ik niks van mannen snap… Ik begrijp niet waarom mannen altijd maar aan één ding denken.”
“Hmhm.”
“Waarom denken mannen altijd alleen maar aan wi…” BIM BAM BOI-OI-OING, BIM BAM, BOI-OI-OING, BIM BAM BOI-OI-OING overstemden de grote klokken in de toren de zin van Salomé. Toen het luiden opgehouden was, zei Zuster Mary “Voor een later tijdstip, mijn kind. We moeten nu eerst naar de mes. Zusters Mary en Mary hebben het eten bereid en het is niet netjes ze te laten wachten.
“Hmhm. Daarin heeft u gelijk Zuster Mary,” stemde Salomé teleurgesteld in.

Ergens ver van het klooster vandaan liep op deze zelfde mistige dag van het jaar een corpulente man met voor zijn doen rasse schreden de trap naar zijn zolder op. Hij hield iets kleins en harigs stevig vast in zijn linkerhand, zodat het niet kon ontsnappen. Eenmaal boven gekomen liep hij naar het eind van de zolder waar praktisch geen daglicht te bekennen was. Het enige dat nog een beetje zichtbaar was, door het kleine straaltje daglicht dat door de mistige lucht wist door te breken, was zijn politiebadge die aan zijn broekriem bevestigd was en de fel geel gekleurde strepen op zijn colbert.
Voor de rest was het aardedonker zwart op de zolder.
“Zo, beesie, jij gaat ome Fred heel wat geld opleveren. Dat weet `ie wel heel zeker.” zei de man tegen het kleine diertje dat hij voorzichtig bij de rest van zijn soortgenoten in de kooi op zolder zette “L`étoile d`or, noemen ze je. Nou dat l`étoile zie ik zo niet zitten, maar die d`or… daar ben ik niet vies van.” een gemeen lachje ontsnapte aan zijn lippen “Hier komen ze toch nooit achter! Mij verdenken ze niet!”
Daar ging zijn telefoon. Hij schrok er van “Ja, is goed. Ja, ik zie je zo op het bureau. Prima!”
Gepost op 29-09-2011 om 12:33 uur
94 keer gelezen

Alle verhalen in deze serie (Het mysterie)
Alle verhalen van deze schrijver (Rapunzel)

Door: Rapunzel
Vraagje: Moet/Kan ik de witte sokken in sandalen hier laten staan of zal ik er nog een bim-bam-boi-oi-oing tegenaan gooien daar, zodat iemand anders iets leuks/grappigs/origineels kan verzinnen? Er zijn namelijk zoveel dingen die met wi beginnen

Ik lees het wel

Gepost op 29-09-2011 Om 12:44

Door: EsQuizzy
Ik vind: weghalen. Hij is erg grappig, en wordt dan nog grappiger. Zoiets kun je helemaal uitmelken!

In een flitst?

Ik ben intussen heel benieuwd hoe "pppffff" klinkt — vooral het eerste gedeelte.

Een man met rasse treden? Een trap, dan toch zeker? Of tòch een man, maar dan met rasse schreden?


...waarom staat er een komma na aardedonker?

...en wat is een ee-twaijje? Bedoel je niet per ongeluk een ee-twall’?

Ik zou het met één L doen. Maar misschien kent ome Fred méér Frans dan ik en Google Translate. Denk ’t niet.

Leuk stukje, geweldige bim-bam-boing!



Gepost op 29-09-2011 Om 13:40
Hm, de koorts doet mijn typkunsten en taalbeheersing geen goed... dat zie ik wel =(
Thanx voor het oplettend lezen, Quizzy =)

Kan ff geen leuke, smarty pants opmerkingen uit m`n pyjamamouw schudden... maar dat komt vàst wel weer, hihi =D *Augenwink*

*flower*
Gepost op 29-09-2011 Om 15:33

Door: EsQuizzy
En ik zou depressivativerend doen!


Gepost op 29-09-2011 Om 14:04
Neej joh! =)
Gepost op 29-09-2011 Om 15:33

Door:
superr !!!
Gepost op 29-09-2011 Om 15:26
Dank je! =)
Gepost op 29-09-2011 Om 15:34

Door:
Top! Vooral die wi...bimbam. Genoeg aanknopingspunten voor een vervolg.
Gepost op 29-09-2011 Om 15:51
=) Be my guest, zou ik zeggen =)
Gepost op 29-09-2011 Om 18:43

Door: EsQuizzy
Depressicativitant?

Gepost op 29-09-2011 Om 18:15
Quizzy, you`re killin` me =)

Oké, how about: decaviapressiviserend, hm??? Kannst du dich damit vielleicht einverstanden erklären?? =D
Gepost op 29-09-2011 Om 18:47

Door: EsQuizzy
Décaféprivatiliserend, dan?

Gepost op 29-09-2011 Om 21:52
Oké, Quizzy, I gave it some more thought and came up with this... (zie reactie hieronder).

And now don`t you go telling me you liked the first word (depressiviserend) best and you were just teasing... `cause that`s so not like you =P =D

Dus... ff serieus nu: stukje aanpassen (zoals hieronder) of gewoon zo laten staan zoals het er nu staat? =)
Gepost op 07-10-2011 Om 14:11

Door: Rapunzel
"Helemáál niet décaféprivatiliserend of zo." Décaféprivatiliserend was Salomés lievelingswoord geworden. Het woord had ze voor het eerst gehoord van een klein mannetjeseekhoorntje. Die zat op dat moment rustig onderuitgezakt een kopje koffie te drinken tegen de stam van een grote dennenboom. Ze had het eerst niet willen geloven, maar het eekhoorntje praatte daadwerkelijk in zichzelf en zij was in staat geweest dit te horen. Sindsdien had ze dit woord onthouden en gebruikt in situaties als deze. Dit was immers een uitgelezen moment het weer eens te kunnen gebruiken.
Hm, bedenk me nu ineens dat dat eekhoorntje van toen wel eens de vader geweest zou kunnen zijn van het kleine eekhoorntje waarover Jack gisteren vertelde… Dat was ook een raar verhaal geweest, of nee bizar dat was een beter woord ervoor. Maar goed, daar heb ik nou geen tijd voor om bij stil te blijven staan. Salomé keek nog eens vol afschuw naar de kleding die voor haar klaar hing in de kast… Je moet er &c.
Gepost op 07-10-2011 Om 14:14

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.