248816
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

HET GAT
irritaties
Door: anita
Commentaar van de schrijver:
over kapotte bloembakken,vervelende buurvrouwen en bulterriërs
Categorie: Diversen
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

Soms heb je van die mensen die binnen één minuut je goeie zonnige humeur in één klap- als met hun toverstafje- kunnen veranderen in een onweerswolk.
Van die mensen die-als je het mij vraagt-ooit in hun kinderjaren iets te weinig aandacht hebben gekregen en daarmee door hun
ouders zijn gevormd tot 'beroeps-krengen'.
Van die mensen die daarmee menen die aandacht op latere leeftijd in te moeten halen door zich te bemoeien met hun medeburgers en aan
verwante zaken waar ze zich helemaal niet mee zouden móeten bemoeien.
Dat zou de wereld namelijk een stuk gezelliger maken.
Vind ik.
En vele met mij.Hoop ik.
Beetje jammer dat de mensen in kwestie dat alleen niet begrijpen.
Voorbeeld:
Die middag was ik na een bezoekje aan het tuincentrum druk bezig geweest om mijn balkonnetje zomerklaar te maken.
Ik had mijn grand foulard gezellig over mijn tuinbank(lees: oude bankstel)gedrapeerd en er leuke kussentjes op gelegd,
M'n balkonbakken kleurig opgevuld,kekke metalen hartvormige windlichtjes aan m'n balkon gehangen.Kortom;ik was er klaar voor.
Op zonnige vrije middagen kon ik úrenlang op mijn balkon vertoeven,terwijl ik genoot van de vrolijke vogelgeluiden en spelende kinderen op straat.
Maar terwijl ik bezig was met de algehele aankleding van mijn 'tuintje' viel me ineens een scheur op in één van de balkonbakken.
Ik besloot de bak voor de veiligheid van mijn buurtgenoten te verwijderen.
Want ik moest er niet aan denken wat er zou gebeuren als één van de bakken ineens op een nietsvermoedende buurman terecht zou komen.
De misčre die ik van zo'n eventueel incident zou hebben kon me gestolen worden.
Maar toen ik de bak op de grond zette,toen was HET er.
HET GÁT!
En niet zo'n kleintje ook.
Nee,ter grote van een bloembak.
Eén groot gapend gat.
En ik hou niet van gaten.
Die vind ik ongezellig.
En kaal.
En nietszeggend ook.
Dus die moest opgevuld,vond ik en wél meteen.
En als van een engel ingefluisterd kreeg ik spontaan een -vond ik zélf- lumineus idee.
In dat gat paste precies een wasrekje.
Het wasrekje wat ik al minstens zes jaar ongebruikt in de kast had liggen,omdat een droger vele male handiger is vond ik toen.
Maar dat was zes jaar geleden.
Maar nu dacht ik ánders .Ineens.
Hoe fijn was het om mijn fris gewassen wasgoed te zien wapperen aan een rekje en hoe lekker kon dat ruiken!
Ik haastte mij naar de kast en was verbaast hoe mooi het rekje het gat opvulde.Vol trots bekeek ik hoe mijn gekleurde wasknijpers
prachtig kleurde bij de roze geraniums.
Ik was gelukkig.
Blij én gelukkig.
Maar dat duurde niet lang.

Inmiddels was het buiten afgekoeld en ik besloot te gaan eten.
Binnen dan.
En terwijl ik met m'n bord op schoot op de bank plof,gaat de bel.
Ik hoor mezelf zuchten en denk : "Ja ,dág,zal wel collecte zijn,láát maar,als het belangrijk is bellen ze nog wel een keer.
En ik zit nét te eten.Ook dat.
Maar het is belangrijk,want de bel gaat opnieuw,nu iets langer.
Ik loop naar de gang en door de intercom roep ik; "Ja ,wie is daar?"
"Ja , de buurvrouw",hoor ik ergens ver weg.
De buurvrouw?,denk ik hardop,die kan toch gewoon in de portiek bellen?
En alsof ze helderziend is en m'n gedachten raad,hoor ik: "Ja ,van de andere flat,kunt u even naar beneden komen? "
Met gefronste wenkbrauwen loop ik de trap af naar beneden en daar staat ze.
Een jaar of zestig ,schat ik,met veel te strakke permanent ,een luipaardlegging en een hond.
Ik ken haar van gezicht.

Zulke gezichten vergeet je namelijk nooit meer na één keer.
Ze doen je denken aan horrorfilms en enge sprookjes van vroeger.
"Ja sorry,wijst ze naar haar poedel,-die me aankijkt met een blik van een bulterriër- dat ik 'm bij me heb,maar ik liep nou toch langs..."
Ze werpt een blik naar boven.
"Die wás, snauwt ze dan ,dat mág niet! "
"Níet?"doe ik onnozel.
Nee ,níet snauwt ze nog harder.
Ik kijk teleurgesteld van haar naar mijn balkonnetje.
'Da's jammer,ik dacht fijn weertje,kan het lekker dro....
"'Nee,mag niet,valt ze me in de rede,alléén áchter..dat mág wel.
Ze legt uit dat ze de coördinator is van het wel en wee van de straat,ik zou het zelf dictator noemen,van de woningbouwvereniging
en dat we ons allemaal moeten houden aan het reglement.
"Áchter-balkon mag wel", herhaalt alsof ze daarmee iets wil compenseren.
Maar achter komt geen zón!
En er staat geen gezellig bankje.
En ik mis daar geraniums.
Dus wat heb ik aan áchter?
Ik beloof haar het rekje direct weg te halen en loop boos naar boven.
Terwijl ik het rekje van m'n balkon verwijder zie ik ze op het grasveld wat tegenover mij ligt, haar bulterriër tot een plas-pauze dwingen.
Het méns houd ondertussen in de smiezen of ik wel werkelijk de daad bij het woord voeg met mijn buitensporig gedrag als overtredende burger.
Het liefst zou ik haar tussen m'n wasgoed in m'n wasmachine proppen met haar luipaardlegging en haar een paar draaien mee laten draaien.
Met liefde.
Eén rekje met heerlijk wapperend wasgoed,stel je voor!
Foei-lelijke schotels aan je balkon alsof er een UFO jouw balkon als landingsplaats heeft uitgekozen..
Keihard Marianne Weber op een zondagmiddag als je net lekker wil lezen,dat mág wel.
Dáár hoor je ze niet over.
Nee,zo'n wasrekje dán...

Gepost op 29-05-2011 om 16:11 uur
163 keer gelezen

Alle verhalen van deze schrijver (anita)

Door: EsQuizzy



Gepost op 29-05-2011 Om 16:26

Door: Levanda
O wat ontzettend irritant! Ik kan helemaal meeleven... Je hebt zeker niet gezien hoe dat lieve bulterriërtje nog even iets aan zijn plaspauze toevoegte dat de lieve buurvrouw gezellig liet liggen? Want dat zag ik echt aankomen

Als ik het was geweest had ik het rekje laten hangen... vriendelijk gezegd dat er toch niemand last van had? Anders had ik misschien heel schijnheilig gedaan en gezegd dat ik zóó blij was dat ik nu eindelijk wist wie de coöridnator was: misschien dat zij iets kon doen aan die ákelige schotelantennes? Zoiets... maarja, dat zou de relaties er natuurlijk niet beter op maken, dus jouw oplossing is waarschijnlijk de beste... Ben blij dat ik niet naast dat mens woon.
Gepost op 29-05-2011 Om 16:30

Door:
Had je deze niet al eens eerder geplaatst, Anita? Of heb je er wat aan veranderd?

Gepost op 29-05-2011 Om 17:04

Door: elle
OOh wat is dit herkenbaar!
Zooo oneerlijk om zelf wel asociaal te zijn, maar andervrouws burgerlijke ongehoorzaamheid meteen aan de kaak te stellen. En die ufo van een schotelantenne, ja zo zien ze er inderdaad uit, de krengen...

En wat gastvrij van je dat je haar in je wasmachine mee wilde laten draaien, met haar luipaardlegging en al nog wel!

Je hebt het zo wel lekker van je afgeschreven, hoop ik?
Gepost op 02-07-2011 Om 20:37

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.