248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
182 Stilletjes
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 3 minuten

Op weg naar beneden zwom ze, door de helder verlichte gangen van het paleis. Ze was er nòg stil van: ze had het kunnen weten dat het juist haar moeder zou opvallen — dat hoekje uit die pantserplaat die een deel van haar rechterbil bedekte. Ze vond het knap: ze was er juist zo dankbaar voor geweest dat het een deel van een plaat was, die op dat punt overlapt werd door een àndere, waardoor ze gehoopt had dat het niemand zou opvallen.
IJdele hoop, bedacht ze. Moeders zíén dat soort dingen nou eenmaal…
Ze had haar moeder bijna gesméékt om er tegen niemand iets over te zeggen. Ze vond het niet nodig dat iedereen het wist. Pas nadat ze een plechtige belofte had weten los te peuteren, was ze er gerust op dat niemand anders het ooit van haar moeder te weten zou komen.
Toch moest ze aan zichzelf toegeven dat het een heerlijk gevoel was om iemand te hebben zoals haar moeder. Met háár kon ze nu vrijuit praten over haar angstige avontuur, die keer dat ze alleen in de mijngang was geweest voordat ze Lidhia en de magister had weten te bevrijden. Ze had haar moeder verteld dat ze er zeker van was dat het haar omgevingsgevoeligheid was, die haar voor een zekere dood bewaard had.
„Lidhia zou nóóit geweten hebben wat haar geraakt had,” wist ze met grote stelligheid. „Ik herkende de vorm al vóórdat ik de reuzencrefalm kon zien — daardoor kon ik wegduiken voor de eerste aanval. Hij kreeg mijn pantserplaat te pakken, maar ik kon nog juist die speer grijpen die daar op de bodem lag… Ik ben zó blij dat het niet andersom was: dat Lidhia niet in haar eentje in die gang zwom op dat moment…”
„Ik ben dankbaar dat de Almachtige je die gave gegeven heeft, meisje,” had haar moeder gezegd. En nu, terwijl Tirashya op weg was naar de paleiskelder, dacht ze stilletjes na over wat ze toen van haar moeder gezien en gehoord had.
Tranen, dacht Tirashya. Tranen van geluk.
Haar moeder had haar verteld dat zij zelf als jong meisje al gemerkt had, dat ze veel zaken in haar omgeving eerder in de gaten had en kon onderscheiden dan de waterlingen om haar heen. Ze had hier op een dag met haar ouders over willen praten, maar die hadden haar ten strengste verboden om ooit aan wie dan ook te laten merken dat zij anders was. Kleine Quevéra had uit de reactie van haar ouders opgemaakt, dat het iets was om zich voor te schamen — dus had ze haar talent verborgen om haar ouders die schaamte te besparen… ten koste van haar zelfbeeld. De latere koningin Quevéra was vastbesloten geweest om het anders aan te pakken dan haar ouders, mocht welke van haar eigen kinderen dan ook blijken haar gave te hebben meegekregen. Prinses Tirashya was de vierde van het vijftal. Rehinor en Lidhia hadden hun vaders uiterlijke kenmerken: het heldere rood met diepblauw. Tussen hen in was Eliyna de enige van het gezin die daarbij ook nog het roze van hun moeder had geërfd en dus drie afzonderlijke kleuren vertoonde. De jongste, prins Ferdec, droeg het blauw van hun vader met randen van Quevéra’s roze. Naast hun moeder had alleen Tirashya een monochrome luminescentie. In tegenstelling tot haar broers en zusters had zij al op zeer jonge leeftijd een bijzonder scherpe opmerkingszin getoond, al had Quevéra daar nooit een bovenmatige nadruk op gelegd.
Nu ze dit alles wist, was Tirashya diep onder de indruk van de dankbaarheid die zojuist uit haar moeders ogen gestraald had. Voor haar moeder was het alsof de Almachtige haar liet zien dat Hij die gave serieus nam en dat ook zij hem kon en mocht gebruiken…! Voor Tirashya was het tot dan toe iets heel gewoons geweest. Het woord ‘gave’ zou nooit in haar gedachten opgekomen zijn.
„Het is een bijzondere gave, meisje,” had Quevéra gezegd. „Maar met of zonder die gave ben je prinses Tirashya, mijn dochtertje, en ik houd precies evenveel van jou als van je broers en zussen. Zul je dat nooit vergeten? Kom bij mij als je ergens mee zit. Dan komen we er samen uit. Is dat goed?”
Tirashya had zwijgend geknikt.
Ze hield haar vaart in: ze had haar doel bereikt. Bedrijvige geluiden klonken achter een brede deur aan haar linkerhand. Rustig trok ze aan de deurgreep, maar ze fronste toen de deur in kwestie niet in beweging kwam.
„Wie doet er nou de deur van de wasserette op slot!?” vroeg ze zich hardop af, voordat ze luid aanklopte.

Gepost op 23-09-2009 om 18:26 uur
273 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: EsQuizzy
Ik heb deze post ietsje uitgebreid ten opzichte van de versie die ik eerder vanavond gepost had.



Gepost op 23-09-2009 Om 21:42

Door: Gabriëlle
Hoi Esquirrel, ik heb een beetje moeite met het perspectief. Je laat eerst je verhaal de gedachtegang van Tirashya weergeven. Maar in het stuk: Als jong meisje...hebben meegekregen, ben je de personele verteller van Quevéra. Daarna stap je weer over om Tirashya. Dat vind ik niet zo makkelijk lezen. Voorstel, dat stuk vanuit de beleving van T. schrijven, dus wat haar moeder haar heeft verteld over haar gave.

Gepost op 24-09-2009 Om 11:36
Zoals *ik* het lees is het Tirashya die hier het verhaal van haar moeder "verwerkt", wat het perspectief IMHO niet echt verandert.
Ik zou die intro daar een klein beetje kunnen wijzigen, ja. Dan wordt het perspectief misschien iets duidelijker voor mensen die hierover struikelen.

Ik kijk er nog even naar.

=)

Gepost op 24-09-2009 Om 12:40

Door: EsQuizzy
Paar wijzigingen doorgevoerd in dat stukje. Beter zo?

Gepost op 24-09-2009 Om 13:28

Door: Tines
Persoonlijk heb ik nergens last van... Mooi, dus zo zit het met dat monster!

Waarom zou inderdaad die deur op slot zitten? Wie zou Kirja daar nou opsluiten en waarom? Of zou Kirja zichzelf hebben ingesloten?
Gepost op 24-09-2009 Om 22:14

Stay tuned for our next exciting episode of...

Concrete Dreams!!! =D

Gepost op 25-09-2009 Om 08:34

Door: inem
Sorry, had hier nog niet op gereageerdMaar deze post is ook goed, natuurlijk, maar de nieuwste die vind ik nog beter!
Alleen hoe diep ik ook nadenk, ik heb geen idee, waarom Kirja juist daar, achter die deur van de wasserette zit opgesloten...
Gepost op 26-09-2009 Om 16:03

Door: Gabriëlle
Ja, nu lijkt het me natuurlijker!

Ik moet nog bijlezen.

Gepost op 28-09-2009 Om 18:06

Door: kiezel
Mooi hoor. Ik ben het wel met Gabriëlle eens m.b.t. het lastig lezen en het perspectief. Zelfs na je aanpassingen (want de oorspronkelijke versie heb ik niet gezien). Wordt volgens mij veroorzaakt door het gebruik van de voltooid verleden tijd, wat het lezen lastiger maakt. Maar ik zou daar zo geen betere oplossing voor weten. Vind het eigenlijk wel goed zoals het nu is.
Gepost op 29-09-2009 Om 10:00

Dus ook al is het lastig, het is wèl goed? Lastig. =)

Gepost op 29-09-2009 Om 10:29

Door: inem
Moest vandaag nog aan je deze post denken, toen k in de les zat. We hadden het over de was, en wasserette... alleen dan, boven water.
Gepost op 30-09-2009 Om 19:02

Zat’ie ook op slot? =)

Gepost op 30-09-2009 Om 19:11

Door:
Komt Kirja weer terug? Ik hoop het.
Gepost op 16-08-2010 Om 10:16

Ik ook. =)

Gepost op 16-08-2010 Om 10:32

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.