248818
 
 
 
 
 

     Menu:

> Startscherm
> Schrijvers
> Verhalen
> Open verhalen
> FAQ
> Vintage

Keiharde dromen
131 Respons
Door: EsQuizzy
Commentaar van de schrijver:
Categorie: Drama / Roman
Geschatte leestijd: ca. 4 minuten

In het bijgebouw maakte Gabriëlle op het toilet gebruik van de afgesloten privacy om de korte drukte, de tweede bel en de eerste minuten van het zesde lesuur verscholen af te wachten, vechtend tegen hyperventilatie. Haar hoofd tolde in de draaikolk van losgeslagen emoties: woede, mistroostigheid, machteloosheid, verdriet… Pas nadat het weer stil geworden was op de gang — en zij de controle over haar ademhaling teruggevonden had — ontsloot ze de deur en sloop ze de toiletgroep uit, de gang op in de richting van de buitendeur.
Ze haatte haar leven.
Ze was een mislukking — vond ze zelf.
Ze was wéér gevlucht.
Ze verlangde naar rust. Was dit hele gedoe maar voorbij!
…Was haar moeder maar nooit van die flat af gesprongen…
Dat zal nooit meer veranderen, dacht ze.
…Was dat moment op de gang er maar nooit geweest…
Maar het is er, stelde ze tegen haar zin in vast.
…Was Ter Heerdt er maar nooit geweest…
…en Elize…, voegde ze daar bitter aan toe.
Rust. Daar verlangde ze naar.
Een grauw en donker bos zonder einde, vond ze dit.
Even bijkomen van dit alles.
Was er maar even een open plek…
Ze stond stil.

„Weet iemand waar Gabriëlle is?”
Het bleef stil. De leerlingen van 4H2 keken elkaar aan, haalden schouders op en schudden hoofden. Elize bestudeerde nonchalant haar vingernagels, ontdekte tot haar ergernis dat er één gescheurd was en verbond dat feit meteen aan een stilzwijgende beschuldiging.
„Gelukkig niet,” mompelde ze zacht genoeg om alleen gehoord te worden door Willemijn, die naast haar zat.
„H’m,” bromde meneer Verschuur, hun docent maatschappijleer, en hij zette met rood een streepje op zijn presentielijst. Het was niet het eerste achter die naam.
„Moet ik haar gaan zoeken?” bood Tim aan, die door plaatsgebrek genoegen had moeten nemen met een plek voorin. Verbaasd keek Verschuur hem aan over zijn bifocale glazen.
Er klonk gedempt een plagend, langgerekt „Oeh!” van ergens middenin het lokaal, waar door sommigen om gegrinnikt werd.
„Waarom?” vroeg Verschuur op Tims voorstel. „Ze weet dit lokaal wel te vinden als ze dat wil. Ze is hier al wel eens eerder geweest, weet je.”
Tim kleurde lichtrood terwijl de klas lol had om de opmerking van Verschuur. Die besloot Tim nog nèt even iets meer in de aandacht te zetten: „En jij bent vast Tim Bouwman, de nieuwkomer in 4H2.”
„Dat klopt, meneer,” knikte Tim stug blozend.
„Geloof me, Tim, je leert hier nog steeds meer in de les dan erbuiten. Als LaCroix besluit om óók nog het een en ander mee te krijgen van deze les, kan ze ons prima op haar eigen houtje vinden. Ik zou maar rustig hier blijven als ik jou was.”
„Ja, da’s vast interessanter,” grapte Sander Meerkens achterin, wat tot grote hilariteit in de klas en een high five tussen hem en Jurriën leidde. Verschuur keek hem even vermanend aan maar reageerde verder niet, waarschijnlijk omdat het grapje zo gevoelig was voor tweeërlei uitleg. In plaats daarvan liet hij het maar voor wat het was en begon hij met zijn les.

De atmosfeer in Lokaal 48 droeg nog duidelijk de sporen van een recente bezetting. De benauwde ruimte was gevuld met vage indrukken van verschillende, nu vermengde geuren. Het gaf Gabriëlle het gevoel dat de speciale bidstond waar Den Engel om gevraagd had, goed bezocht moest zijn geweest. Achterin stond de ervaren, maar kaalgeplukte gitaar op zijn standaard. Het instrument deed Gabriëlle aan een oud, dampend paard denken, dat na een lange dag juist weer op stal staat. Hier en daar lag nog een liedbundel. In tegenstelling tot gisteren gaf het geheel een rommelige indruk, maar toch was er diezelfde stille rust, al dimden haar zwaarmoedige emoties de kleurrijke ruimte tot een deprimerend palet aan grijstinten. Ze liet zich achterin het lokaal in kleermakerszit op een kleurloos magenta kussen in de hoek ploffen, en leunde tegen de twee muren die daar samenkwamen. Met haar ogen gesloten ademde ze ver uit, en ze wachtte zo lang mogelijk voor ze haar longen weer de ruimte gaf om zich te vullen met lucht.
Ze fronste. De lucht die ze inademde was fris, in tegenstelling tot wat ze verwachtte.
Ze opende haar ogen.
Er stond een raampje open, in de hoek tegenover haar. Blijkbaar was dat voldoende om een koele luchtstroom door het lokaal te veroorzaken.
Ze liet haar ogen weer dichtvallen en probeerde bewust van de verse luchttoevoer te genieten. Dat bleek niet zo eenvoudig te zijn als ze wel wilde: Elizes meervoudig valse beschuldiging had haar diep in haar hart geraakt, en ze kon niet aan de reële mogelijkheid voorbijzien, dat ook dit weer een gretig verslonden verhaal zou worden…
Ze speelde haar confrontatie met Elize nog eens af in haar gedachten, en realiseerde zich dat ze bijna met iemand in botsing was gekomen. Indrukken en details trokken lijnen in haar geheugen, en plotseling realiseerde ze zich dat het Ditte Meyer geweest was, die daar gestaan had.
De verder imposante gedachte aan wat die van de scène met Elize had meegekregen verraste haar, omdat hij haar totaal niet leek te raken. Een lichte frons tekende zich alweer af op haar voorhoofd terwijl ze een emotionele respons probeerde te vinden.
Die bleef echter uit.
Stil en langzaam tikten minuten voorbij, waarin Gabriëlle zich mat en afstandelijk afvroeg of ze hoe dan ook nog wel gevoelens hàd.
Daarna tikten de minuten in stil en langzaam grijs voorbij…

Gepost op 11-04-2009 om 21:37 uur
224 keer gelezen
<< Vorige in deze serie

Alle verhalen in deze serie (Keiharde dromen)
Alle verhalen van deze schrijver (EsQuizzy)

Door: Tines
Arme Gabriëlle... Gelukkig vindt ze rust in lokaal 48. Lief dat Tim haar toch nog wou zoeken! Blijkbaar heeft Gabriëlle hem toch niet compleet afgeschrokken...
Gepost op 12-04-2009 Om 13:33

Door: kiezel
Mooie post!

Twee woorden zou ik zelf anders kiezen (maar dat is wellicht persoonlijk):
mislukking --> mislukkeling
koele luchtstroming --> koele luchtstroom

Verder gebruik je in de laatste twee zinnen bijna dezelfde woorden:
Stil en langzaam tikten minuten voorbij, waarin Gabriëlle zich mat en afstandelijk afvroeg of ze hoe dan ook nog wel gevoelens hàd.
Daarna tikten de minuten in stil en langzaam grijs voorbij

Lijkt op een latere `edit` van jouw kant waardoor 2 keer hetzelfde is blijven staan, am I correct?
Gepost op 14-04-2009 Om 17:01

Hé kiezel, dank je!

Tussen mislukking / mislukkeling heb ik zitten twijfelen. Ik vind er gevoelsmatig een verschil tussen zitten. Maar als ik op onze favo taalsite ga kijken, zal ik wel bij jouw optie uitkomen. =)

Luchtstroom: helemaal gelijk, pas ik aan.

Latere edit: no, you’re not.
Dit heb ik bewust gedaan. De eerste van die twee zinnen geeft een onbepaald aantal minuten weer, waarin ze zich iets over zichzelf afvraagt.
De tweede zin beschrijft een onbepaald aantal minuten daarna, waarin haar denken is ‘gestopt’.

Al die minuten gaan stil en langzaam voorbij. Maar vandaar dus de herhaling: om het verschil aan te geven...

=)

Waarschijnlijk kom jij nu met een alternatief. =)
Als ik er iets aan zou veranderen, is het, dat ik die twee zinnen juist nog méér op elkaar zou laten lijken.

Gepost op 14-04-2009 Om 17:13

Door: EsQuizzy

Van Dale geeft:

mis·luk·ke·ling de; m,v -en iem die niet is geworden wat hij wilde

mis·luk·king de; v -en 1 het mislukken 2 iets dat mislukt is

…Ik vind Gabriëlles beleving meer bij betekenis 2 van mislukking passen dan bij de betekenis van mislukkeling. Daarbij vraag ik me af of een tiener dat langere woord snel zou gebruiken, ook in gedachten over zichzelf. Het zou in dat geval dus inderdaad een verbalisme kunnen zijn, maar ik vind het niet onrealistisch, gezien de context.



Gepost op 15-04-2009 Om 09:29

Door: Gabriëlle
Hahahaha, ik dacht dat je me eerder ervan had willen overtuigen dat er tieners zijn die welbespraakt zijn en nu wil je dit weer een beetje ontkrachten. Mislukkeling kan ook hoor, alleen geeft mislukking nog hoop op herstel, en mislukkeling, kijk je er vanaf het einde naar. Tenminste zo ervaar ik het.

Gepost op 15-04-2009 Om 14:16

Ja, ik weet het. Lol! Maar welbespraakt hoeft niet meteen te betekenen dat ze ook meteen de complete Van Dale als parate woordenschat hebben. Ik durf mijzelf rustig ‘welbespraakt’ te noemen, vooral in het schrijven. Maar ik moest óók ‘mislukking’ en ‘mislukkeling’ even opzoeken voor het nuanceverschil. =)

Wat betreft het ‘zo ervaar ik het’: leuk dat we het allemaal anders ervaren. Want ik ervaar het precies andersom: in mijn beleving is ‘mislukking’ de fatalistische versie, terwijl ‘mislukkeling’ de versie lijkt te zijn die mogelijkheden opent voor de toekomst (in het licht van wat Van Dale erover te zeggen heeft).
Tenminste, zo ervaar ik het.

=)

Gepost op 15-04-2009 Om 15:16

Door:
Gabrielle kan toch niet veel langer met dat masker rond blijven lopen. Afijn, dat merk ik vanzelf.

De laatste regels snap ik niet helemaal.
"Stil en langzaam tikten de minuten voorbij...."
"Daarna tikten de minuten in stil en langzaam grijs voorbij."

Is dat niet twee keer hetzelfde? En wat bedoel je met langzaam grijs?
Gepost op 12-08-2010 Om 20:04

Mijn antwoord op je vraag over die twee zinnen heb ik hierboven ook aan kiezel gegeven, 14-04-2009 om 17:13.

Ik heb het over "minuten in stil en langzaam grijs". Iets uitgebreider grijs dan wat je citeert. =)
Maar wat ik daarmee bedoel wordt heel uitgebreid in de verhaalpost zelf uitgelegd: "Hier en daar lag nog… …twee muren die daar samenkwamen."

=)

Gepost op 12-08-2010 Om 21:03

Dit werk is ingezonden op http://www.blocnoot.nl en blijft te allen tijde eigendom van de feitelijke auteur van het werk (of bloCnoot zolang de auteur niet kan worden teruggevonden). Zonder toestemming van de feitelijke auteur mag dit werk niet gebruikt worden voor andere doeleinden dan lezen. BloCnoot zal nooit toestemming geven indien de auteur niet teruggevonden kan worden. Mocht er sprake zijn van misbruik van de inhoud van het gepubliceerde werk op welke manier ook zullen er (in samenspraak met de auteur) stappen ondernomen worden.